biegunka ciężka

Biegunka ciężka (ostra biegunka) to stan kliniczny charakteryzujący się częstymi (powyżej 3 razy na dobę) luźnymi lub wodnistymi stolcami, któremu towarzyszą objawy odwodnienia organizmu. Może prowadzić do poważnych zaburzeń elektrolitowych i kwasowo-zasadowych, stanowiąc zagrożenie dla życia pacjenta, szczególnie u dzieci, osób starszych i z obniżoną odpornością.

Etiologia biegunki ciężkiej obejmuje czynniki infekcyjne (wirusy, bakterie, pasożyty), zatrucia pokarmowe, choroby zapalne jelit, zaburzenia wchłaniania czy działania niepożądane leków. W krajach rozwijających się najczęstszymi patogenami są rotawirusy, E. coli, Shigella i Salmonella, podczas gdy w krajach rozwiniętych dominują infekcje norowirusowe i Campylobacter.

Diagnostyka biegunki ciężkiej opiera się na ocenie stanu nawodnienia pacjenta, badaniach laboratoryjnych (morfologia, elektrolity, gazometria, posiewy kału) oraz w wybranych przypadkach badaniach obrazowych. Kluczowa jest ocena stopnia odwodnienia według skali klinicznej (łagodne, umiarkowane, ciężkie) determinująca dalsze postępowanie.

Leczenie biegunki ciężkiej koncentruje się na wyrównaniu zaburzeń wodno-elektrolitowych poprzez nawadnianie doustne lub dożylne, w zależności od stanu pacjenta. Antybiotykoterapia jest wskazana tylko w wybranych przypadkach (biegunki bakteryjne z objawami ogólnoustrojowymi, biegunki krwiste, pacjenci z grupy ryzyka). Leki przeciwbiegunkowe są zazwyczaj przeciwwskazane u dzieci i przy podejrzeniu biegunki infekcyjnej inwazyjnej.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Irynotekan – Przedawkowanie

Przedawkowanie irynotekanu, szczególnie przy dawkach około dwukrotnie przekraczających zalecane dawki terapeutyczne (np. dawki do 750 mg/m² stosowane w badaniach klinicznych), wiąże się z ryzykiem ciężkiej neutropenii oraz ciężkiej biegunki, które stanowią główne zagrożenia kliniczne. Ciężka neutropenia prowadzi do krytycznego obniżenia liczby neutrofili, zwiększając ryzyko infekcji oportunistycznych, sepsy i zgonu. Ciężka biegunka, zarówno wczesna (cholinergiczna), jak i późna (związana z toksycznością metabolitu SN-38), może powodować szybkie odwodnienie, zaburzenia elektrolitowe oraz niewydolność nerek. Powikłania zakażeń wtórnych do neutropenii oraz konsekwencje odwodnienia wymagają intensywnej opieki medycznej i monitorowania parametrów życiowych, morfologii krwi, funkcji nerek i wątroby oraz stanu nawodnienia pacjenta.
antybiotykoterapia, bakteria Gram-dodatnia, bakteria Gram-ujemna, biegunka ciężka, bilans płynów, czynnik wzrostu, działanie cholinergiczne, funkcja nerek, funkcja wątroby, G-CSF, gorączka neutropeniczna, infekcja oportunistyczna, metabolit SN-38, morfologia krwi, neutropenia ciężka, niewydolność nerek, objawy cholinergiczne, parametry życiowe, powikłanie onkologiczne, regeneracja szpiku kostnego, rozmaz krwi, sepsa, zaburzenia elektrolitowe, zakażenie
Leksykon leków
Przedawkowanie – Plenvu –

Przedawkowanie preparatu Plenvu, zawierającego makrogol 3350, sole sodowe, potasowe oraz kwas askorbowy, może prowadzić do ciężkich zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej, manifestujących się m.in. biegunką o dużym nasileniu, odwodnieniem, hiponatremią, hipokaliemią, zaburzeniami rytmu serca oraz kwasicą metaboliczną. W wyniku nadmiernej utraty wody i elektrolitów dochodzi do dysfunkcji układu krążenia, nerwowego i mięśniowego. Szczególnie narażone są osoby z chorobami nerek, niewydolnością serca oraz przyjmujące leki wpływające na gospodarkę elektrolitową, np. diuretyki. Objawy przedawkowania obejmują m.in. gwałtowne wodniste wypróżnienia, tachykardię, dezorientację, drgawki, osłabienie mięśni oraz zaburzenia świadomości.
arytmia, biegunka ciężka, bradykardia, choroby nerek, diuretyk, drgawki, funkcja nerek, gospodarka elektrolitowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, hipermagnezemia, hipernatremia, hipokaliemia, hiponatremia, hipotensja, kwasica metaboliczna, makrogol 3350, niewydolność serca, obrzęk mózgu, odwodnienie, parametry życiowe, płynoterapia dożylna, równowaga kwasowo-zasadowa, równowaga wodno-elektrolitowa, tachykardia, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Nifuroksazyd Polfarmex

Nifuroksazyd Polfarmex jest wskazany do leczenia biegunek o etiologii jelitowej, jednak w przypadku podejrzenia zakażenia uogólnionego konieczne jest zastosowanie antybiotyku o działaniu ogólnoustrojowym. Terapia powinna być ograniczona do maksymalnie 3 dni, a w przypadku utrzymującej się biegunki po tym czasie zalecana jest dalsza diagnostyka i ewentualna zmiana leczenia. Podczas stosowania leku istotne jest odpowiednie nawadnianie pacjenta, z uwzględnieniem średniego zapotrzebowania na wodę około 2 litrów na dobę, oraz monitorowanie i wyrównywanie niedoborów elektrolitowych. W przypadku ciężkich objawów, takich jak intensywne wymioty czy długotrwała biegunka, należy rozważyć nawadnianie dożylne. Nifuroksazyd nie powinien być stosowany równocześnie z alkoholem.
antybiotyk ogólnoustrojowy, antybiotykoterapia, biegunka ciężka, biegunka przewlekła, diagnostyka różnicowa, laktoza jednowodna, nawodnienie dożylne, niedobór elektrolitów, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nifuroksazyd, obrzęk naczynioruchowy, reakcja alergiczna skórna, reakcja nadwrażliwości, wymioty, zakażenie bakteryjne, zakażenie ogólnoustrojowe, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy

biegunka ciężka

Powiązane wpisy

Irynotekan – Przedawkowanie

Przedawkowanie – Plenvu –

Specjalne ostrzeżenia – Nifuroksazyd Polfarmex