inhibitor OATP
Inhibitory OATP (Organic Anion Transporting Polypeptides) to związki, które hamują działanie transporterów anionów organicznych – białek błonowych odpowiedzialnych za przenoszenie różnych substancji endogennych i egzogennych przez błony komórkowe. OATP odgrywają kluczową rolę w wątrobowym wychwycie wielu leków, co czyni ich inhibitory istotnym elementem w badaniach interakcji lekowych.
Z klinicznego punktu widzenia, inhibitory OATP mogą znacząco wpływać na farmakokinetykę wielu powszechnie stosowanych leków, w tym statyn, niektórych antybiotyków i leków przeciwnowotworowych. Zahamowanie aktywności OATP może prowadzić do zwiększenia stężenia tych substancji w osoczu, potencjalnie zwiększając ryzyko działań niepożądanych. Wśród znanych inhibitorów OATP znajdują się m.in. cyklosporyna, rifampicyna, gemfibrozyl oraz niektóre leki przeciwwirusowe.
W praktyce medycznej świadomość inhibicji OATP jest szczególnie istotna przy jednoczesnym stosowaniu wielu leków, zwłaszcza u pacjentów z chorobami wątroby. Badania nad inhibitorami OATP przyczyniają się do lepszego zrozumienia mechanizmów interakcji lekowych oraz do opracowania bardziej bezpiecznych schematów terapeutycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Ambrisentan Accord 5 mg
Ambrysentan wykazuje niski potencjał interakcyjny, nie hamując ani nie indukując enzymów fazy I i II w stężeniach klinicznie istotnych, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Wyjątkiem jest cyklosporyna A, która podwaja ekspozycję na ambrysentan poprzez hamowanie nośników i enzymów metabolizujących, co wymaga redukcji dawki ambrysentanu do 5 mg/dobę u dorosłych i dzieci ≥50 kg oraz do 2,5 mg/dobę u dzieci ważących 20-50 kg. Ryfampicyna powoduje przejściowe, około dwukrotne zwiększenie ekspozycji na ambrysentan po początkowych dawkach, ustępujące do 8. dnia terapii, co wymaga monitorowania klinicznego. Inhibitory fosfodiesterazy (sildenafil, tadalafil), ketokonazol, doustne środki antykoncepcyjne (etynyloestradiol, noretindron) oraz warfaryna nie wykazują klinicznie istotnych interakcji z ambrysentanem, nie wymagając modyfikacji dawkowania.
ambrysentan, cyklosporyna A, czas protrombinowy, doustny środek antykoncepcyjny, etynyloestradiol, induktor CYP3A, induktor P-glikoproteiny, inhibitor CYP3A4, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor OATP, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, ketokonazol, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwzakrzepowy, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, nadciśnienie płucne, noretindron, PAH, prostanoid, rozpuszczalny stymulator cyklazy guanylowej, ryfampicyna, sildenafil, tadalafil, urydyno-difosfo-glukonylotransferaza, warfaryna - Leksykon substancji czynnych
Ambrisentan – Interakcje
Ambrisentan, stosowany w dawkach 5 mg i 10 mg w terapii tętniczego nadciśnienia płucnego (PAH), wykazuje ograniczony potencjał do interakcji farmakokinetycznych, nie wpływając istotnie na enzymy metabolizujące leki fazy I i II, w tym CYP3A4. Wyjątkiem jest jednoczesne stosowanie z cyklosporyną A, które powoduje dwukrotne zwiększenie ekspozycji na ambrisentan, co wymaga redukcji dawki do 5 mg raz na dobę. Ryfampicyna powoduje przemijające, około dwukrotne zwiększenie ekspozycji na ambrisentan po początkowych dawkach, jednak po 8 dniach efekt ten zanika, co wymaga monitorowania klinicznego pacjentów. Ambrisentan nie wpływa istotnie na farmakokinetykę inhibitorów fosfodiesterazy (syldenafil, tadalafil), doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiol, noretyndron), warfaryny, ketokonazolu oraz digoksyny, co pozwala na stosowanie tych leków bez konieczności modyfikacji dawki.
ambrisentan, BCRP, BSEP, cyklosporyna A, CYP3A4, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, efekt hipotensyjny, enzymy fazy I i II, etynyloestradiol, glikoproteina p, hepatocyt szczurzy, hepatotoksyczność, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor OATP, inhibitory PDE5, INR, ketokonazol, leczenie skojarzone, MRP2, noretyndron, NTCP, OATP, prostanoid, ryfampicyna, stymulator rozpuszczalnej cyklazy guanylowej, tętnicze nadciśnienie płucne, urydyno-difosfo-glukonylotransferaza, warfaryna - Leksykon substancji czynnych
Ambrysentan – Interakcje
Ambrysentan wykazuje ograniczony potencjał interakcji farmakokinetycznych, nie indukując ani nie hamując enzymów metabolizujących leki fazy I i II w stężeniach klinicznie istotnych. Najważniejszą interakcją jest podwójne zwiększenie ekspozycji na ambrysentan podczas jednoczesnego stosowania z cyklosporyną A, co wymaga redukcji dawki ambrysentanu do 5 mg raz na dobę u dorosłych i dzieci ≥50 kg oraz do 2,5 mg u dzieci o masie ciała 20–<50 kg. Interakcja z ryfampicyną powoduje przemijające, około dwukrotne zwiększenie ekspozycji na ambrysentan po początkowych dawkach, ustępujące do 8. dnia terapii, co wymaga monitorowania pacjentów. Brak istotnych zmian farmakokinetycznych obserwowano przy jednoczesnym stosowaniu ambrysentanu z inhibitorami fosfodiesterazy (syldenafil, tadalafil), doustnymi środkami antykoncepcyjnymi (etynyloestradiol, noretindron), warfaryną oraz ketokonazolem, co eliminuje konieczność modyfikacji dawkowania tych leków.
ambrysentan, cyklosporyna A, CYP3A4, czas protrombinowy, doustny środek antykoncepcyjny, działanie hipotensyjne, efekt wazodylatacyjny, etynyloestradiol, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor OATP, INR, ketokonazol, lek immunosupresyjny, lek przeciwprątkowy, lek przeciwzakrzepowy, noretindron, prostanoidy, rozpuszczalny stymulator cyklazy guanylowej, ryfampicyna, syldenafil, tadalafil, tętnicze nadciśnienie płucne, urydyno-difosfo-glukonylotransferaza, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Ambrisentan AOP 5 mg
Ambrisentan wykazuje niski potencjał do interakcji lekowych, nie wpływając istotnie na enzymy metabolizujące leki fazy I i II, w tym CYP3A4, co potwierdzono w badaniach in vitro i klinicznych. Wyjątkiem jest jednoczesne stosowanie z cyklosporyną A, które powoduje dwukrotne zwiększenie ekspozycji na ambrisentan, wymagając ograniczenia dawki do 5 mg raz na dobę. Ryfampicyna powoduje przemijające, około dwukrotne zwiększenie ekspozycji na ambrisentan po początkowych dawkach, jednak efekt ten zanika po 8 dniach terapii. Brak istotnych interakcji farmakokinetycznych stwierdzono także z inhibitorami fosfodiesterazy (syldenafil, tadalafil), doustnymi środkami antykoncepcyjnymi (etynyloestradiol, noretyndron), warfaryną, ketokonazolem oraz digoksyną. W przypadku prostanoidów i stymulatorów rozpuszczalnej cyklazy guanylowej brak jest danych klinicznych, dlatego zaleca się ostrożność i monitorowanie pacjentów.
ambrisentan, cyklosporyna A, czas protrombinowy, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie hipotensyjne, enzymy fazy I i II, etynyloestradiol, glikoproteina p, hepatotoksyczność, hipotonia objawowa, inhibitor CYP3A4, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor OATP, ketokonazol, nadciśnienie płucne, noretyndron, polipeptyd kotransportujący taurocholan, polipeptyd transportujący aniony organiczne, pompa eksportu soli kwasów żółciowych, prostanoid, proteina oporności na nowotwór piersi, ryfampicyna, stymulator rozpuszczalnej cyklazy guanylowej, syldenafil, tadalafil, urydyno-difosfo-glukonylotransferaza, warfaryna, wskaźnik INR - Leksykon leków
Interakcje leku – Primovist 0,25 mmol/ml
Primovist (disodu gadoksetynianu) jest środkiem kontrastowym do MRI, którego mechanizm opiera się na selektywnym wychwycie przez hepatocyty za pośrednictwem transporterów OATP. Silne inhibitory OATP (np. cyklosporyna, rifampicyna, niektóre statyny) mogą teoretycznie zmniejszać efekt wzmocnienia kontrastowego miąższu wątroby, choć brak jest jednoznacznych danych klinicznych potwierdzających tę interakcję. Badania z erytromycyną wykazały brak wpływu na skuteczność i farmakokinetykę Primovistu. Podwyższone stężenia bilirubiny i ferrytyny mogą osłabiać efekt kontrastowy, co należy uwzględnić podczas interpretacji obrazów MRI. Ponadto, Primovist może interferować z oznaczaniem stężenia żelaza w surowicy metodami kompleksometrycznymi (np. ferrocyna) przez okres do 24 godzin po podaniu, powodując błędne wyniki.
bilirubina, choroba wątroby, cyklosporyna, disodu gadoksetynian, erytromycyna, ferrytyna, gadoksetynian disodu, hepatocyt, inhibitor OATP, jon gadolinu, obrazowanie MRI, parametr funkcji wątroby, polipeptydy transportujące aniony organiczne, rezonans magnetyczny, rifampicyna, środek kontrastowy, statyna, transporter OATP, zaburzenie funkcji wątroby, żelazo w surowicy