nieregularny rytm snu-czuwania
Nieregularny rytm snu-czuwania to zaburzenie rytmu dobowego, w którym pacjent ma zdezorganizowany wzorzec snu i czuwania. Charakteryzuje się występowaniem co najmniej trzech epizodów snu w ciągu 24 godzin, bez wyraźnego głównego okresu snu. Osoby cierpiące na to zaburzenie często doświadczają krótkich, fragmentarycznych okresów snu rozłożonych nieregularnie w ciągu doby.
Etiologia tego zaburzenia obejmuje uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego (szczególnie podwzgórza), choroby neurodegeneracyjne (jak choroba Alzheimera), urazy mózgu oraz zaburzenia rozwojowe. Obserwuje się je również u osób z demencją, pacjentów przebywających długotrwale w warunkach szpitalnych bez ekspozycji na naturalne światło oraz u osób z zaburzeniami psychicznymi.
Diagnostyka opiera się na analizie dzienniczka snu, aktigrafii nadgarstkowej (rejestrującej aktywność ruchową) przez co najmniej 7 dni oraz ewentualnie polisomnografii. Leczenie polega na zwiększeniu ekspozycji na światło dzienne, regularnej aktywności fizycznej, wprowadzeniu stałego harmonogramu dnia oraz higienie snu. W niektórych przypadkach stosuje się fototerapię, melatoninę lub leki nasenne.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Opóźniony fazowy sen – Diagnostyka i diagnoza
Opóźniony fazowy sen (DSPD) to najczęstsze zaburzenie rytmu okołodobowego, charakteryzujące się trwałym opóźnieniem głównego epizodu snu względem pożądanego czasu, utrzymującym się co najmniej 3 miesiące. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie klinicznym, dziennikach snu prowadzonych przez 1-3 tygodnie oraz, jeśli dostępne, aktygrafii trwającej 7-14 dni, które wykazują opóźnienie fazy snu przy zachowanej jakości snu podczas naturalnego rytmu. Kryteria ICSD-3 oraz klasyfikacja DSM-5 (kod ICD-10-CM: G47.21) podkreślają konieczność wykluczenia innych zaburzeń snu i etiologii. Polisomnografia nie jest rutynowo wymagana, ale może służyć do wykluczenia współistniejących zaburzeń, natomiast test DLMO, mierzący opóźniony początek wydzielania melatoniny, jest użyteczny w diagnostyce różnicowej, choć rzadko stosowany w praktyce klinicznej ze względu na koszty i dostępność. Kwestionariusze chronotypu (MEQ, MCTQ, CSM) wspomagają ocenę preferencji czasowych pacjenta, który zwykle wykazuje skrajny chronotyp wieczorny.
ADHD, aktygrafia, badanie snu, bezdech senny, bezsenność, bezsenność psychofizjologiczna, chronoterapia, chronotyp, dziennik snu, elektroencefalografia, elektrokardiografia, elektromiografia, elektrookulografia, melatonina, Międzynarodowa Klasyfikacja Zaburzeń Snu, nadmierna senność dzienna, narkolepsja, niedobór snu, nieregularny rytm snu-czuwania, opóźniony fazowy sen, polisomnografia, rytm okołodobowy, saturacja krwi, terapia światłem, zaburzenia lękowe, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenia snu – Patofizjologia i mechanizm
Zaburzenia snu stanowią złożony problem kliniczny o wieloczynnikowej patogenezie, obejmującej czynniki genetyczne, środowiskowe oraz neurofizjologiczne mechanizmy regulujące cykle snu REM i NREM. Kluczową rolę w regulacji snu odgrywają neuroprzekaźniki oraz mechanizmy homeostatyczne i okołodobowe, z udziałem struktur takich jak wstępujący układ siatkowaty aktywujący (ARAS) i obszar brzuszno-boczny przedwzrokowy (VLPR). Zaburzenia snu, takie jak bezsenność, obturacyjny bezdech senny (OSA) i centralny bezdech senny (CSA), mają złożone mechanizmy patofizjologiczne, w tym dysfunkcję przełącznika sen-czuwanie, niestabilność kontroli oddechu (loop gain) oraz czynniki metaboliczne i neurodegeneracyjne. W populacjach szczególnie narażonych, jak pacjenci z przewlekłą chorobą nerek, stwardnieniem rozsianym, chorobą Parkinsona czy Alzheimera, zaburzenia snu są powszechne i wpływają na przebieg choroby oraz jakość życia. Warto podkreślić, że w chorobie Parkinsona obserwuje się nawet do 98% częstości zaburzeń snu, a w SM bezsenność i zespół niespokojnych nóg są istotnymi predyktorami zmęczenia.
atrofia wieloukładowa, beta-amyloid, bezsenność, centralny bezdech senny, choroba Alzheimera, choroba Parkinsona, hipokretyna, inflamasom NLRP3, interleukina 1 beta, jądro nadskrzyżowaniowe, mikrobiota jelitowa, narkolepsja, nieregularny rytm snu-czuwania, obturacyjny bezdech senny, oreksyna, oś podwzgórzowo-przysadkowo-nadnerczowa, otępienie z ciałkami Lewy’ego, paraliż senny, parasomnia, przerywana hipoksja, rytm okołodobowy, sen NREM, sen REM, somnambulizm, stwardnienie rozsiane, układ glimfatyczny, urazowe uszkodzenie mózgu, wstępujący układ siatkowaty aktywujący, zaburzenia zachowania podczas snu REM, zespół niespokojnych nóg, zespół opóźnionej fazy snu