przerzuty raka nerkowokomórkowego

Przerzuty raka nerkowokomórkowego (RCC) stanowią istotny problem kliniczny, gdyż nowotwór ten wykazuje wysoką tendencję do rozsiewu. Najczęstszymi lokalizacjami przerzutów są płuca (50-60% przypadków), kości (30-40%), wątroba (30-40%), mózg (5-10%) oraz węzły chłonne. Charakterystyczną cechą RCC jest możliwość występowania przerzutów synchronicznych (obecnych w momencie diagnozy guza pierwotnego) oraz metachronicznych (pojawiających się nawet po wielu latach od usunięcia guza pierwotnego).

Diagnostyka przerzutów raka nerkowokomórkowego obejmuje badania obrazowe (TK, MRI, PET-CT), badania laboratoryjne oraz w wybranych przypadkach biopsję zmian podejrzanych. W ostatnich latach nastąpił znaczący postęp w leczeniu uogólnionego RCC, obejmujący terapie celowane (inhibitory kinaz tyrozynowych, inhibitory mTOR), immunoterapię (inhibitory punktów kontrolnych układu immunologicznego) oraz kombinacje tych metod.

Leczenie przerzutów raka nerkowokomórkowego wymaga podejścia multidyscyplinarnego. W przypadku przerzutów pojedynczych lub ograniczonych do jednego narządu można rozważyć leczenie miejscowe (resekcja chirurgiczna, radioterapia stereotaktyczna). Przy rozsiewie wielonarządowym podstawę stanowi leczenie systemowe, dobierane w zależności od grupy ryzyka pacjenta, linii leczenia oraz charakterystyki molekularnej guza. Średni czas przeżycia pacjentów z przerzutowym RCC znacząco się wydłużył w ostatniej dekadzie dzięki nowym opcjom terapeutycznym.

Powiązane wpisy

  1. 16.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl