poród martwego płodu

Poród martwego płodu (martwy poród) to urodzenie dziecka bez oznak życia po ukończeniu 22. tygodnia ciąży lub gdy masa płodu przekracza 500 g. Terminem medycznym określającym to zjawisko jest wewnątrzmaciczna śmierć płodu (IUFD – intrauterine fetal death) lub poronienie późne (jeśli nastąpiło przed 22. tygodniem ciąży).

Do najczęstszych przyczyn martwego porodu należą: powikłania związane z łożyskiem (np. przedwczesne oddzielenie łożyska), wady genetyczne płodu, zakażenia wewnątrzmaciczne, choroby matki (np. nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, choroby autoimmunologiczne), a także powikłania związane z pępowiną. W około 25-60% przypadków przyczyna pozostaje nieznana pomimo szczegółowej diagnostyki.

Postępowanie medyczne obejmuje indukcję porodu metodami farmakologicznymi lub oczekiwanie na samoistne rozpoczęcie porodu. Kluczowe znaczenie ma odpowiednia opieka psychologiczna nad rodzicami, umożliwienie kontaktu z dzieckiem po porodzie oraz wykonanie badań diagnostycznych (autopsja, badania genetyczne, badanie łożyska), które mogą pomóc wyjaśnić przyczynę zgonu i określić ryzyko w kolejnych ciążach.

Opieka po porodzie martwego płodu powinna uwzględniać profilaktykę krwotoku poporodowego, hamowanie laktacji, monitorowanie stanu psychicznego matki oraz zapewnienie wsparcia psychologicznego dla całej rodziny. Zaleca się konsultację genetyczną przed planowaniem kolejnej ciąży, a w przypadku zidentyfikowania czynników ryzyka – wdrożenie odpowiedniego postępowania profilaktycznego w następnej ciąży.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl