inhibitor kalikreiny osoczowej
Inhibitor kalikreiny osoczowej (ang. plasma kallikrein inhibitor) to substancja blokująca aktywność kalikreiny osoczowej – enzymu proteolitycznego odgrywającego istotną rolę w układzie kalikreina-kininy. Kalikreina osoczowa powstaje z prekalikreiny pod wpływem czynnika XIIa i bierze udział w procesach krzepnięcia, fibrynolizy oraz kaskadzie zapalnej.
Inhibitory kalikreiny osoczowej mają zastosowanie kliniczne w leczeniu dziedzicznego obrzęku naczynioruchowego (HAE). Najważniejszym przedstawicielem tej grupy leków jest lanadelumab – przeciwciało monoklonalne selektywnie wiążące się z kallikreiną osoczową, zapobiegające rozszczepieniu kininogenu wielkocząsteczkowego i powstawaniu bradykininy odpowiedzialnej za zwiększoną przepuszczalność naczyń i obrzęk.
W badaniach klinicznych wykazano, że stosowanie inhibitorów kalikreiny osoczowej znacząco zmniejsza częstość ataków obrzęku naczynioruchowego i poprawia jakość życia pacjentów z HAE. Leki z tej grupy mogą być stosowane zarówno w profilaktyce długoterminowej, jak i w leczeniu ostrych ataków obrzęku. Prowadzone są również badania nad potencjalnym zastosowaniem inhibitorów kalikreiny osoczowej w innych schorzeniach, takich jak cukrzyca, choroby zapalne i zaburzenia zakrzepowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Obwodzenie – Zapobieganie i profilaktyka
Obrzęk naczynioruchowy (angioedema), zwłaszcza jego dziedziczna postać (HAE), wymaga kompleksowego podejścia terapeutycznego z uwzględnieniem profilaktyki krótkoterminowej (STP) i długoterminowej (LTP). STP stosuje się przed zabiegami wysokiego ryzyka (np. stomatologicznymi, chirurgicznymi) lub stresującymi sytuacjami, wykorzystując głównie koncentrat inhibitora C1 pochodzenia osoczowego (pd-C1-INH) w dawce 15-30 j/kg mc. podawany do 6 godzin przed zabiegiem, a w przypadku braku dostępności – 17-α-alkilowane androgeny (np. danazol 200 mg 2-3x/d) lub świeżo mrożone osocze. LTP dedykowana jest pacjentom z częstymi (>1-2/tydzień) lub ciężkimi atakami, stosując regularną terapię inhibitorami C1-INH (Cinryze 1000 j i.v. co 3-4 dni, Haegarda/Berinert SC podskórnie 2x/tydzień), lanadelumab (300 mg s.c. co 2 tygodnie w fazie indukcji, następnie co 4 tygodnie) lub berotralstat (Orladeyo) – doustny inhibitor kalikreiny podawany raz dziennie. Terapie te wykazują redukcję częstości ataków nawet o 90%, co potwierdzają badania kliniczne i wytyczne WAO/EAACI. Alternatywnie stosuje się androgeny atenuowane i leki antyfibrynolityczne, jednak ze względu na działania niepożądane i ograniczenia u dzieci oraz kobiet w ciąży, są one terapią drugiego wyboru.
androgeny atenuowane, berotralstat, czynnik XII, długoterminowa profilaktyka, działanie teratogenne, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, dziennik pokarmowy, gen SERPING1, ikatybant, inhibitor C1, inhibitor kalikreiny osoczowej, inhibitory ACE, kalikreina osoczowa, koncentrat inhibitora C1, krótkoterminowa profilaktyka, kwas traneksamowy, lanadelumab, niesteroidowe leki przeciwzapalne, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk podskórny, przeciwciało monoklonalne, świeżo mrożone osocze, terapia genowa - Leksykon chorób i schorzeń
Obwodzenie – Patofizjologia i mechanizm
Obrzęk naczynioruchowy (angioedema) to samoograniczający się obrzęk skóry lub błon śluzowych, wynikający z zwiększonej przepuszczalności naczyń krwionośnych i przesączania płynu do przestrzeni śródmiąższowej. Patofizjologicznie dzieli się na obrzęk zależny od histaminy (ok. 90% ostrych przypadków), związany z aktywacją komórek tucznych i bazofilów oraz uwalnianiem mediatorów takich jak histamina, leukotrieny, prostaglandyny i cytokiny, oraz obrzęk zależny od bradykininy, który nie współwystępuje z pokrzywką i jest oporny na leczenie przeciwhistaminowe. Mechanizmy bradykininergiczne obejmują wrodzony obrzęk naczynioruchowy (HAE) spowodowany mutacjami w genie SERPING1 prowadzącymi do niedoboru lub dysfunkcji inhibitora C1 esterazy (C1-INH), nabyty niedobór C1-INH związany z chorobami limfoproliferacyjnymi lub autoimmunologicznymi oraz obrzęk indukowany inhibitorami ACE, które hamują degradację bradykininy, powodując jej akumulację i zwiększoną przepuszczalność naczyń.
gen SERPING1, immunoglobulina E, inhibitor C1-esterazy, inhibitor kalikreiny osoczowej, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórki tuczne, kwas traneksamowy, lek antyfibrynolityczny, lek przeciwhistaminowy, leukotrieny, mediatory zapalne, nabyty obrzęk naczynioruchowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, plazmina, prostaglandyny, przeciwciała IgE, przepuszczalność naczyń krwionośnych, przestrzeń śródmiąższowa, układ fibrynolizy, układ kontaktowy, układ krzepnięcia