neurogenna nadczynność wypieracza

Neurogenna nadczynność wypieracza to zaburzenie czynnościowe pęcherza moczowego, charakteryzujące się mimowolnymi skurczami mięśnia wypieracza (detrusor) spowodowanymi dysfunkcją układu nerwowego. Stan ten wynika z uszkodzenia dróg nerwowych kontrolujących czynność pęcherza, co prowadzi do utraty prawidłowej kontroli nad mikcją.

Etiologia tego schorzenia obejmuje przede wszystkim uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego, takie jak uraz rdzenia kręgowego, stwardnienie rozsiane, choroba Parkinsona, udar mózgu czy guzy mózgu. Patofizjologicznie dochodzi do przerwania prawidłowych połączeń między ośrodkami mikcji w mózgu a rdzeniem kręgowym, co skutkuje niekontrolowaną aktywnością mięśnia wypieracza.

Klinicznie neurogenna nadczynność wypieracza manifestuje się poprzez naglące parcie na mocz, częstomocz, nykturia oraz nietrzymanie moczu. Diagnostyka obejmuje badanie urodynamiczne, które potwierdza obecność mimowolnych skurczów wypieracza, cystoskopię oraz badania obrazowe układu nerwowego (MRI, TK).

Leczenie tego schorzenia jest wielokierunkowe i obejmuje farmakoterapię (leki antycholinergiczne, mirabegron, toksyna botulinowa podawana do wypieracza), fizjoterapię, neuromodulację oraz metody inwazyjne (cewnikowanie przerywane, stałe odprowadzanie moczu). Odpowiednie postępowanie terapeutyczne ma kluczowe znaczenie dla zapobiegania powikłaniom, takim jak nawracające infekcje układu moczowego czy uszkodzenie górnych dróg moczowych.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl