spastyczność ogniskowa

Spastyczność ogniskowa to zwiększone napięcie mięśniowe dotyczące określonej grupy mięśni, które jest następstwem uszkodzenia górnego neuronu ruchowego. W przeciwieństwie do spastyczności uogólnionej, która dotyczy wielu grup mięśniowych, forma ogniskowa ogranicza się do wybranych obszarów, takich jak kończyna górna, dolna lub poszczególne partie ciała.

Najczęstszymi przyczynami spastyczności ogniskowej są udary mózgu, urazy czaszkowo-mózgowe, stwardnienie rozsiane, mózgowe porażenie dziecięce oraz urazy rdzenia kręgowego. Objawy obejmują zwiększone napięcie mięśniowe, opór podczas ruchu biernego, skurcze mięśni, zaburzenia postawy oraz bolesne skurcze. Spastyczność ogniskowa może prowadzić do ograniczenia funkcji ruchowych, trudności w wykonywaniu codziennych czynności oraz deformacji stawów.

W leczeniu spastyczności ogniskowej stosuje się podejście wielokierunkowe, łączące fizjoterapię, terapię zajęciową z farmakoterapią. Kluczową rolę odgrywają miejscowe iniekcje toksyny botulinowej, które selektywnie osłabiają nadmiernie napięte mięśnie. Inne metody obejmują blokady nerwowe, dokanałowe podawanie baklofenu (za pomocą pompy baklofenowej), a w wybranych przypadkach leczenie chirurgiczne. Wczesne i skuteczne leczenie spastyczności ogniskowej jest istotne dla zapobiegania powikłaniom oraz poprawy jakości życia pacjentów.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl