oliguria i anuria
Oliguria i anuria to zaburzenia funkcji wydalniczej nerek związane ze zmniejszeniem objętości moczu. Oliguria definiowana jest jako obniżenie objętości wytwarzanego moczu poniżej 400-500 ml/dobę (lub poniżej 0,5 ml/kg m.c./h), natomiast anuria to stan skrajny, charakteryzujący się dobową objętością moczu mniejszą niż 100 ml.
Najczęstszymi przyczynami oligourii i anurii są: ostre uszkodzenie nerek (przednerkowe, nerkowe lub zanerkowe), przewlekła choroba nerek w zaawansowanym stadium, niewydolność serca, odwodnienie oraz liczne stany kliniczne prowadzące do hipoperfuzji nerek. Istotnym czynnikiem może być również działanie nefrotoksyczne leków (np. NLPZ, aminoglikozydów) i środków kontrastowych.
Diagnostyka różnicowa oligourii i anurii obejmuje ocenę parametrów nerkowych (kreatyninemia, GFR), badania obrazowe układu moczowego, analizę elektrolitów oraz ocenę bilansu płynów. Kluczowe znaczenie ma wyróżnienie oligourii przednerkowej (odwracalnej przy prawidłowej terapii płynowej) od oligourii pochodzenia nerkowego (związanej z uszkodzeniem miąższu nerek).
Postępowanie w przypadku oligourii i anurii powinno być ukierunkowane na leczenie przyczyny podstawowej. Obejmuje ono optymalizację wolemii, zapewnienie odpowiedniej perfuzji nerek, odstawienie leków nefrotoksycznych oraz w zaawansowanych przypadkach – wdrożenie leczenia nerkozastępczego (hemodializa, hemofiltracja).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Potassium Chloride 0,15% + Glucose 5% B. Braun 1,5 g/l + 55 g/l
Produkt leczniczy Potassium Chloride + Glucose B. Braun w stężeniach 0,15% + 5% (20 mmol K+/l) oraz 0,3% + 5% (40 mmol K+/l) jest przeciwwskazany u pacjentów z hiperkaliemią, hiperchloremią, ciężką niewydolnością nerek z oligurią/anurią/azotemią, urazem głowy w pierwszych 24 godzinach, ostrym udarem niedokrwiennym, hiperglikemią oraz nadmiernym nawodnieniem. Podanie preparatu w tych stanach może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak nasilenie hiperkaliemii z zaburzeniami rytmu serca, kwasicy hiperchloremicznej, obrzęku mózgu, wzrostu ciśnienia śródczaszkowego, pogorszenia rokowania neurologicznego, diurezy osmotycznej, odwodnienia oraz niewydolności serca. Roztwory charakteryzują się osmolarnością hiperosmolarną (318 mOsm/l dla 0,15% + 5% i 358 mOsm/l dla 0,3% + 5%) oraz kwaśnym pH w zakresie 3,5-6,5, co może dodatkowo ograniczać ich stosowanie u wybranych pacjentów.
azotemia, beztlenowa glikoliza, ciśnienie śródczaszkowe, diureza osmotyczna, hiperchloremia, hiperglikemia, hiperkaliemia, kwasica hiperchloremiczna, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk mózgu, obrzęk obwodowy, obrzęk płuc, oliguria i anuria, osmolarność teoretyczna, powikłania sercowo-naczyniowe, produkcja mleczanów, przewodnienie, roztwór hiperosmolarny, strefa penumbry, udar niedokrwienny, uraz głowy, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zastój w krążeniu płucnym, zatrzymanie akcji serca - Leksykon substancji czynnych
Neomycyna – Przedawkowanie
Neomycyna, aminoglikozydowy antybiotyk stosowany miejscowo na skórę, błony śluzowe i do oka, może ulegać znacznemu wchłanianiu ogólnoustrojowemu, zwłaszcza przy aplikacji na duże powierzchnie uszkodzonej skóry, pod opatrunkiem okluzyjnym lub w przypadku długotrwałego stosowania wysokich dawek. Przedawkowanie neomycyny wiąże się z ryzykiem ototoksyczności (utrata słuchu, szumy uszne, zaburzenia równowagi), nefrotoksyczności (białkomocz, oliguria, ostra niewydolność nerek) oraz neurotoksyczności (osłabienie mięśni, drgawki, parestezje). Szczególnie narażeni są pacjenci z zaburzeniami czynności nerek, dzieci oraz osoby stosujące preparaty złożone zawierające kortykosteroidy, które mogą dodatkowo hamować wzrost i rozwój. Diagnostyka obejmuje oznaczenie stężenia neomycyny w osoczu, ocenę funkcji nerek (kreatynina, mocznik, GFR), badania audiometryczne oraz kontrolę układu nerwowo-mięśniowego i elektrolitów.
antybiotyk aminoglikozydowy, badanie audiometryczne, białkomocz, blok nerwowo-mięśniowy, drgawka, działanie ototoksyczne i nefrotoksyczne, hemodializa, kontaktowe zapalenie skóry, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, oliguria, oliguria i anuria, opatrunek okluzyjny, ostra niewydolność nadnerczy, ostra niewydolność nerek, ototoksyczność, owrzodzenie troficzne, parestezja, przewlekła choroba nerek, równowaga elektrolitowa, stężenie kreatyniny, stężenie neomycyny w osoczu, szczep oporny, szum uszny, uszkodzenie skóry, utrata słuchu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie nerwowo-mięśniowe, zaburzenie równowagi, zawrót głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Zoledronic Acid Accord 4 mg/100 ml
Przedawkowanie kwasu zoledronowego, przekraczające standardową dawkę 4 mg/100 ml, stanowi poważne zagrożenie kliniczne, zwłaszcza przy dawkach sięgających 48 mg (12-krotność dawki terapeutycznej). Kluczowe powikłania obejmują zaburzenia czynności nerek, od wzrostu stężenia kreatyniny do ostrej niewydolności nerek wymagającej dializoterapii, oraz zaburzenia elektrolitowe, w tym hipokalcemię, hipofosfatemię i hipomagnezemię. Objawy te mogą manifestować się m.in. oligurią, tężyczką, parestezjami, drgawkami, zaburzeniami rytmu serca, a także objawami ze strony układu pokarmowego i neurologicznego. Szczególnie niebezpieczne są dawki powyżej 8 mg, które znacząco zwiększają ryzyko hipokalcemii i niewydolności nerek, a dawki powyżej 16 mg mogą wywoływać ciężkie objawy sercowo-naczyniowe i neurologiczne.
bilans płynów, ciśnienie tętnicze, dializoterapia, diureza, drgawki, elektrolity w surowicy krwi, funkcja nerek, glukonian wapnia, hipofosfatemia, hipokalcemia, hipomagnezemia, hipotonia, kwas zoledronowy, leczenie nerkozastępcze, niewydolność nerek, oliguria i anuria, ostra niewydolność nerek, parestezja, przedawkowanie kwasu zoledronowego, skurcz mięśniowy, stężenie kreatyniny i mocznika, stężenie wapnia, tachykardia, tężyczka, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie gospodarki wapniowo-fosforanowej, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości - Leksykon substancji czynnych
Walacyklowir – Przedawkowanie
Walacyklowir, prolek acyklowiru stosowany w terapii zakażeń wirusami opryszczki, może wywołać poważne objawy toksyczności przy przedawkowaniu, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz osób w wieku podeszłym. Przedawkowanie manifestuje się głównie ostrą niewydolnością nerek, objawami neurologicznymi (splątanie, omamy, pobudzenie, zaburzenia świadomości, śpiączka) oraz objawami gastroenterologicznymi (nudności, wymioty). Dawki preparatu Vaciclor dostępne są w 500 mg i 1000 mg, a ryzyko kumulacji leku wzrasta przy nieodpowiedniej modyfikacji dawkowania w zależności od klirensu kreatyniny. Wczesne objawy, takie jak nudności i wymioty, mogą wskazywać na toksyczność i wymagają natychmiastowej oceny klinicznej.
filtracja kłębuszkowa, hemodializa, klirens kreatyniny, leczenie objawowe, modyfikacja dawkowania, nefrotoksyczność, nudności i wymioty, objawy neurologiczne, oliguria i anuria, omamy, ostra niewydolność nerek, pobudzenie, politerapia, prolek acyklowiru, śpiączka, splątanie, Vaciclor, walacyklowir, wirus opryszczki, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Przedawkowanie – Neomycinum TZF 250 mg
Przedawkowanie siarczanu neomycyny, substancji czynnej preparatu Neomycinum TZF (tabletki 250 mg), może prowadzić do poważnych działań niepożądanych, takich jak nudności, biegunka, nefrotoksyczność (manifestująca się wzrostem stężenia kreatyniny i mocznika, oligurią lub anurią), ototoksyczność (szumy uszne, niedosłuch, zawroty głowy) oraz zaburzenia przewodnictwa nerwowo-mięśniowego (osłabienie mięśni, zaburzenia oddychania, bezdech). Mechanizmy toksyczności obejmują drażniące działanie na błonę śluzową przewodu pokarmowego, gromadzenie się neomycyny w komórkach kanalików nerkowych oraz toksyczne uszkodzenie komórek ucha wewnętrznego i blokadę uwalniania acetylocholiny w synapsach nerwowo-mięśniowych.
akcja serca, badanie audiometryczne, blok nerwowo-mięśniowy, blokowanie przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, ciśnienie tętnicze, działanie niepożądane leku, filtracja kłębuszkowa, flora bakteryjna, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemodializa, inhibitor cholinoesterazy, mechaniczna wentylacja, nefrotoksyczność, Neomycinum TZF, oliguria i anuria, ostra niewydolność nerek, ototoksyczność, preparat wapnia, przekaźnictwo nerwowo-mięśniowe, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, saturacja krwi tlenem, siarczan neomycyny, stężenie kreatyniny i mocznika, szumy uszne, uszkodzenie narządu słuchu, uszkodzenie nerek, uwalnianie acetylocholiny, węgiel aktywowany, zaburzenia równowagi, zaburzenie elektrolitowe, zawroty głowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Kalii chloridum 0,3% + Natrii chloridum 0,9% Kabi (3 mg + 9 mg)/ml
Roztwór do infuzji Kalii chloridum 0,3% + Natrii chloridum 0,9% Kabi zawiera chlorek potasu (3 mg/ml, 40 mmol/l K+), chlorek sodu (9 mg/ml, 154 mmol/l Na+) oraz chlorki (194 mmol/l Cl-), o osmolarności około 388 mOsm/l i pH 4,5-7,0. Preparat jest hipertoniczny względem osocza (norma 280-295 mOsm/l) i może wpływać na równowagę kwasowo-zasadową. Podanie roztworu jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z hiperkaliemią (>5,5 mmol/l K+), hipernatremią (>145 mmol/l Na+), hiperchloremią, ciężką niewydolnością nerek z oligurią/anurią, niewyrównaną niewydolnością serca oraz chorobą Addisona, ze względu na ryzyko nasilenia zaburzeń elektrolitowych i przeciążenia układu krążenia.
chlorek potasu, chlorek sodu, choroba Addisona, choroby nadnerczy, funkcja nerek, hiperchloremia, hiperkaliemia, hipernatremia, kwasica hiperchloremiczna, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewyrównana niewydolność serca, oliguria i anuria, pierwotna niedoczynność kory nadnerczy, równowaga kwasowo-zasadowa, skład elektrolitowy, stan elektrolitowy, suplementacja elektrolitowa, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca