dieta ubogotłuszczowa
Dieta ubogotłuszczowa to model żywieniowy zakładający znaczące ograniczenie spożycia tłuszczów w codziennej diecie. Zwykle definiowana jest jako dieta, w której tłuszcze dostarczają mniej niż 30% całkowitej energii, a w bardziej restrykcyjnych wariantach nawet poniżej 20%. Jest często zalecana w schorzeniach wątroby, trzustki, pęcherzyka żółciowego oraz w niektórych przypadkach chorób sercowo-naczyniowych.
W praktyce klinicznej dieta ubogotłuszczowa znajduje zastosowanie szczególnie w leczeniu ostrego zapalenia trzustki, kamicy żółciowej, stłuszczenia wątroby oraz hiperlipidemii. Podstawą takiej diety są produkty zbożowe pełnoziarniste, chude mięso i ryby, produkty mleczne o obniżonej zawartości tłuszczu, warzywa i owoce. Eliminuje się natomiast tłuste mięsa, produkty smażone, pełnotłuste nabiały, oleje, masło i margaryny.
Należy pamiętać, że długotrwałe stosowanie diety skrajnie ubogotłuszczowej może prowadzić do niedoborów witamin rozpuszczalnych w tłuszczach (A, D, E, K) oraz niezbędnych kwasów tłuszczowych. Dlatego zaleca się, aby dieta ubogotłuszczowa była stosowana pod nadzorem lekarza lub dietetyka, szczególnie w przypadku terapii długoterminowej lub u pacjentów z współistniejącymi schorzeniami.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Fenofibrat – Dawkowanie i sposób podawania
Fenofibrat jest stosowany w terapii zaburzeń lipidowych, a jego dawkowanie zależy od postaci farmaceutycznej i stopnia mikronizacji, co wpływa na biodostępność. Standardowe dawki dla dorosłych to m.in. 200 mg mikronizowanego fenofibratu w kapsułkach raz na dobę, 160 mg w tabletkach powlekanych lub 145 mg w postaci nanocząsteczek. Dawkę można zwiększyć do 267 mg (mikronizowany fenofibrat) lub 215 mg (tabletki powlekane). U pacjentów z eGFR 30-59 ml/min/1,73 m² zaleca się ograniczenie dawki do 100 mg fenofibratu standardowego lub 67 mg mikronizowanego raz na dobę, natomiast u pacjentów z eGFR <30 ml/min/1,73 m² fenofibrat jest przeciwwskazany. U osób w podeszłym wieku bez niewydolności nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki. Fenofibrat nie jest zalecany u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby oraz u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat ze względu na brak danych klinicznych.
biodostępność, ciężka niewydolność nerek, dawka początkowa, dawka podzielona, dieta ubogotłuszczowa, efekt terapeutyczny, fenofibrat, fenofibrat mikronizowany, fenofibrat niemikronizowany, kapsułka fenofibratu, klirens kreatyniny, nanocząsteczki, pacjent w podeszłym wieku, postać farmaceutyczna, stężenie lipidów, tabletka powlekana, umiarkowana niewydolność nerek, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia lipidowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Apo-Feno 200M 200 mg
Apo-Feno 200 M zawiera 200 mg mikronizowanego fenofibratu i jest podawany w dawce 1 kapsułki raz na dobę podczas posiłku, co sprzyja optymalnemu wchłanianiu i minimalizuje działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego. Kapsułki należy połykać w całości, popijając niewielką ilością płynu, a pacjent powinien stosować dietę ubogotłuszczową. W przypadku pominięcia dawki nie należy jej podwajać, a leczenie kontynuować zgodnie z zaleceniami. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawkowanie wymaga modyfikacji: przy klirensie kreatyniny 30-59 ml/min zaleca się maksymalnie 67 mg fenofibratu mikronizowanego na dobę, natomiast przy klirensie <30 ml/min stosowanie jest przeciwwskazane i należy przerwać terapię. U osób w podeszłym wieku (≥65 lat) bez niewydolności nerek stosuje się standardową dawkę 200 mg, natomiast przy współistniejącej niewydolności nerek dawkowanie dostosowuje się zgodnie z funkcją nerek.