przewlekłe zaburzenie snu

Przewlekłe zaburzenia snu to zespół schorzeń charakteryzujących się długotrwałymi (trwającymi co najmniej 3 miesiące) trudnościami z zasypianiem, utrzymaniem ciągłości snu lub jego jakością, mimo odpowiednich warunków do wypoczynku. Występują one z częstotliwością minimum 3 razy w tygodniu i prowadzą do pogorszenia funkcjonowania w ciągu dnia.

Najczęstsze formy przewlekłych zaburzeń snu to bezsenność przewlekła, zaburzenia oddychania podczas snu (np. obturacyjny bezdech senny), zaburzenia rytmu okołodobowego, hipersomnie, parasomnie oraz zaburzenia snu związane z ruchem (np. zespół niespokojnych nóg). Etiologia tych zaburzeń obejmuje czynniki psychologiczne, somatyczne, neurologiczne, psychiatryczne, a także wpływ leków i substancji psychoaktywnych.

Diagnostyka przewlekłych zaburzeń snu wymaga dokładnego wywiadu, oceny higieny snu, badań polisomnograficznych oraz testów oceniających senność dzienną. W leczeniu stosuje się interwencje poznawczo-behawioralne (CBT-I), farmakoterapię dostosowaną do rodzaju zaburzenia oraz metody terapeutyczne specyficzne dla poszczególnych zaburzeń (np. CPAP w bezdechu sennym).

Nieleczone przewlekłe zaburzenia snu zwiększają ryzyko rozwoju nadciśnienia tętniczego, chorób sercowo-naczyniowych, zaburzeń metabolicznych, obniżenia funkcji poznawczych oraz zaburzeń psychicznych. Stanowią również istotny czynnik ryzyka wypadków komunikacyjnych i przemysłowych oraz obniżają jakość życia i produktywność zawodową.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl