korzeń pokrzyku

Korzeń pokrzyku (łac. Radix Belladonnae) to surowiec leczniczy pozyskiwany z pokrzyku wilczej jagody (Atropa belladonna L.), rośliny z rodziny psiankowatych. Zawiera liczne alkaloidy tropanowe, wśród których dominują hioscyjamina i atropina, a także skopolamina. Surowiec ten ma długą historię stosowania w medycynie tradycyjnej, jednak obecnie jego wykorzystanie jest ściśle kontrolowane ze względu na wysoką toksyczność.

Pod względem farmakologicznym alkaloidy zawarte w korzeniu pokrzyku wykazują działanie antycholinergiczne, blokując receptory muskarynowe. W przeszłości preparaty z korzenia pokrzyku stosowano jako środki rozkurczowe w schorzeniach przewodu pokarmowego, dróg żółciowych i moczowych, a także w neuralgii. W okulistyce wykorzystywano je do rozszerzania źrenic podczas badań diagnostycznych.

Ze względu na wąski indeks terapeutyczny i znaczne ryzyko działań niepożądanych, preparaty z korzenia pokrzyku zostały w większości zastąpione przez czystą atropinę i inne, bezpieczniejsze leki. Zatrucie pokrzykiem manifestuje się typowymi objawami zespołu antycholinergicznego: suchością w ustach, rozszerzeniem źrenic, tachykardią, hipertermią, pobudzeniem, halucynacjami, a w ciężkich przypadkach może prowadzić do śpiączki i zgonu.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl