mikrosomy
Mikrosomy to pęcherzyki związane z błoną, które powstają w wyniku fragmentacji retikulum endoplazmatycznego (ER) podczas procesu homogenizacji komórek. Nie są one naturalnymi strukturami wewnątrzkomórkowymi, lecz artefaktami laboratoryjnymi powstałymi podczas przygotowywania próbek komórkowych.
W badaniach biochemicznych mikrosomy stanowią cenne narzędzie analityczne, ponieważ zawierają enzymy związane z błoną ER, w tym kluczowe enzymy biorące udział w metabolizmie leków i detoksykacji organizmu. Najważniejsze z nich to enzymy cytochromu P450, które uczestniczą w I fazie biotransformacji ksenobiotyków.
Mikrosomy wątrobowe są szczególnie istotne w badaniach farmakologicznych, gdyż umożliwiają testowanie metabolizmu leków in vitro, przewidywanie interakcji lekowych oraz ocenę potencjalnej toksyczności związków. Techniki wykorzystujące mikrosomy stanowią podstawę w badaniach nad farmakokinetyką i w procesie odkrywania nowych leków.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Leflunomid, będący prolekiem, ulega szybkiemu metabolizmowi pierwszego przejścia do aktywnego metabolitu A771726, który odpowiada za działanie terapeutyczne. Wchłanianie leflunomidu z przewodu pokarmowego jest wysokie (82-95%), a czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia metabolitu w osoczu jest zmienny (1-24 h). A771726 wykazuje długi okres półtrwania około 2 tygodni, co uzasadnia stosowanie dawki nasycającej 100 mg przez 3 dni w celu szybkiego osiągnięcia stanu równowagi. W stanie równowagi stężenie metabolitu po dawce 20 mg/dobę wynosi około 35 µg/ml, a kumulacja w osoczu jest około 33-35-krotna w porównaniu do pojedynczej dawki. Metabolit wiąże się intensywnie z białkami osocza (wolna frakcja ~0,62%), co wpływa na jego dystrybucję (objętość dystrybucji ~11 l) i potencjalne interakcje lekowe, choć kliniczne znaczenie tych interakcji jest na razie niepotwierdzone.
albumina, biologiczny okres półtrwania, CAPD, cholestyramina, choroba reumatologiczna, cytochrom P-450, dawka nasycająca, dializa otrzewnowa, dysfagia, hemodializa, JRA, klirens, krążenie jelitowo-wątrobowe, leflunomid, metabolit A771726, metabolizm leflunomidu, metabolizm pierwszego przejścia, mikrosomy, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przewlekła niewydolność nerek, reumatoidalne zapalenie stawów, wątroba, węgiel aktywny, wiązanie z białkami osocza -
Leksykon substancji czynnych
Imatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej stosowany w leczeniu nowotworów hematologicznych i GIST, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (98%) oraz znaczną międzyosobniczą zmiennością farmakokinetyczną. Po podaniu doustnym w dawkach od 25 do 1000 mg obserwuje się liniowy wzrost AUC, a okres półtrwania wynosi około 18 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Lek wiąże się w 95% z białkami osocza, głównie albuminą i kwaśną alfa-glikoproteiną, co wpływa na jego dystrybucję. Metabolizowany jest głównie przez CYP3A4 do aktywnego metabolitu N-demetylowanego, którego AUC stanowi około 16% AUC imatynibu. Wydalanie odbywa się głównie z kałem (68%) i moczem (13%), z czego 25% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej. Wpływ posiłku na farmakokinetykę jest niewielki, z 11% obniżeniem Cmax i wydłużeniem tmax o 1,5 godziny po posiłku wysokotłuszczowym.
AUC, białko osocza, biodostępność, biotransformacja, Cmax, CML, CYP3A4, cytochrom P-450, dawkowanie leku, farmakokinetyka, GIST, imatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor kompetycyjny, klirens imatynibu, klirens pozorny, kwaśna alfa-glikoproteina, mikrosomy, niewydolność wątroby, nowotwór hematologiczny, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, objętość dystrybucji, okres półtrwania, paklitaksel, Ph+ ALL, pochodna N-demetylowa piperazyny, przerzut nowotworowy, przewlekła białaczka szpikowa, stan stacjonarny, stężenie osoczowe, wskaźnik masy ciała, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie hematologiczne -
Leksykon leków
Arlevert, zawierający 20 mg cynaryzyny i 40 mg dimenhydraminy, wykazuje szybkie wchłanianie obu substancji czynnych z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 2-4 godzin po podaniu doustnym. Okres półtrwania (t½) cynaryzyny i difenhydraminy wynosi 4-5 godzin, co pozostaje niezmienne niezależnie od formy podania (pojedynczo lub łącznie). Metabolizm cynaryzyny odbywa się głównie przez hydroksylację pierścieniową (częściowo zależną od CYP2D6) oraz N-dealkilację, natomiast dimenhydramina ulega sekwencyjnej N-demetylacji z udziałem enzymów cytochromu P450, w tym CYP2D6. Obie substancje podlegają intensywnym przemianom wątrobowym, co ma kluczowe znaczenie dla ich farmakokinetyki i potencjalnych interakcji lekowych.
Arlevert, Cmax, cynaryzyna, CYP2D6, cytochrom P450, difenhydramina, dimenhydramina, farmakokinetyka, hydroksylacja pierścieniowa, kwas difenylometoksyoctowy, kwas glukuronowy, mikrosomy, N-dealkilacja, N-demetylacja, okres półtrwania, stężenie w osoczu, T½, właściwości farmakokinetyczne -
Leksykon leków
Farmakokinetyka imatynibu charakteryzuje się bardzo wysoką biodostępnością doustną na poziomie 98% oraz silnym wiązaniem z białkami osocza (95%), głównie albuminą i kwaśną alfa-glikoproteiną. Lek wykazuje liniową zależność AUC w zakresie dawek 25-1000 mg, a okres półtrwania wynosi około 18 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Metabolizm imatynibu odbywa się głównie przez izoenzym CYP3A4, a głównym metabolitem jest N-demetylowana pochodna piperazyny, wykazująca podobną aktywność biologiczną, jednak z ekspozycją stanowiącą 16% AUC leku macierzystego. Eliminacja zachodzi przede wszystkim przez kał (68%) i mocz (13%), z 25% dawki wydalanej w formie niezmienionej. Kumulacja leku w stanie stacjonarnym wynosi 1,5-2,5-krotnie przy podawaniu raz na dobę.
5-fluorouracyl, albumina, AUC, bilirubina, biodostępność bezwzględna, biodostępność imatynibu, biotransformacja imatynibu, CML, cytochrom P-450, dysfunkcja nerek, erytromycyna, flukonazol, induktor CYP3A4, inhibitor izoenzymu, izoenzym CYP3A4, klirens imatynibu, kwaśna alfa-glikoproteina, metabolit imatynibu, mikrosomy, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, objętość dystrybucji, okres półtrwania, paklitaksel, parametry farmakokinetyczne, Ph+ ALL, pochodna N-demetylowa piperazyny, powierzchnia ciała, profil farmakokinetyczny, przerzuty do wątroby, przewlekła białaczka szpikowa, stan równowagi farmakologicznej, wiązanie z białkami osocza, wysokotłuszczowy posiłek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon substancji czynnych
Leflunomid jest lekiem przeciwreumatycznym modyfikującym przebieg choroby, stosowanym w aktywnej postaci reumatoidalnego zapalenia stawów. Jego działanie terapeutyczne opiera się na aktywnym metabolicie A771726, powstającym w wyniku szybkiej biotransformacji leflunomidu w ścianie jelit i wątrobie. Lek charakteryzuje się wysokim stopniem wchłaniania (82-95%) niezależnym od przyjmowania posiłków oraz zmiennym czasie osiągnięcia maksymalnego stężenia metabolitu (Tmax 1-24 h). Ze względu na długi okres półtrwania A771726 (~2 tygodnie), stosuje się dawkę nasycającą 100 mg przez 3 dni, co pozwala szybciej osiągnąć stężenie stacjonarne. Przy dawce 20 mg/dobę średnie stężenie metabolitu w stanie równowagi wynosi około 35 μg/ml, z kumulacją 33-35-krotną względem pojedynczej dawki. Metabolit wiąże się intensywnie z białkami osocza (>99%, głównie albuminami), a jego pozorna objętość dystrybucji wynosi około 11 litrów. Klirens A771726 jest niski (~31 ml/h), co przekłada się na powolną eliminację.
aktywator cytochromu P-450, albumina, biotransformacja, cholestyramina, ciągła dializa otrzewnowa, cymetydyna, cytoplazma komórki, dawka nasycająca, dializa, diklofenak, ekspozycja układowa, glukuronidacja, hemodializa, ibuprofen, inhibitor cytochromu P-450, klirens, krążenie jelitowo-wątrobowe, leflunomid, lek przeciwreumatyczny modyfikujący przebieg choroby, metabolit A771726, metabolizm pierwszego przejścia, mikrosomy, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, przewlekła niewydolność nerek, reumatoidalne zapalenie stawów, ryfampicyna, ściana jelit, stan równowagi, stężenie stacjonarne, tolbutamid, warfaryna, węgiel aktywowany, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie z żółcią, zdrowy ochotnik -
Leksykon leków
Leflunomid jest prolekiem, który ulega szybkiemu metabolizmowi pierwszego przejścia do aktywnego metabolitu A771726, odpowiedzialnego za działanie terapeutyczne. Wchłanianie leku jest wysokie (82-95%) i niezależne od przyjmowania posiłków, a Tmax metabolitu w osoczu wynosi od 1 do 24 godzin. Metabolit A771726 wykazuje intensywne wiązanie z białkami osocza (99,38%, wolna frakcja 0,62%), co wpływa na jego małą objętość dystrybucji (~11 litrów). Klirens metabolitu jest niski (~31 ml/h), a okres półtrwania wynosi około 2 tygodni, co uzasadnia stosowanie dawki nasycającej 100 mg przez 3 dni w celu szybszego osiągnięcia stanu stacjonarnego (około 2 miesiące bez dawki nasycającej). W stanie równowagi przy dawce 20 mg/dobę stężenie A771726 w osoczu wynosi około 35 μg/ml, z kumulacją 33-35-krotną względem dawki pojedynczej.
biotransformacja leku, CAPD, cholestyramina, dawka nasycająca, dializa otrzewnowa, dysfunkcja wątroby, farmakokinetyka leflunomidu, hemodializa, inhibitor cytochromu, krążenie jelitowo-wątrobowe, metabolit A771726, metabolizm pierwszego przejścia, mikrosomy, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów, okres półtrwania eliminacji, przewlekła niewydolność nerek, reumatoidalne zapalenie stawów, węgiel aktywowany
