metabolit imatynibu
Metabolit imatynibu (N-desmetyloimatynib, znany również jako CGP74588) jest głównym produktem przemiany imatynibu – inhibitora kinazy tyrozynowej stosowanego w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML) oraz nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST). Powstaje w wyniku procesów metabolicznych zachodzących głównie w wątrobie przy udziale enzymu CYP3A4.
Pod względem farmakologicznym N-desmetyloimatynib wykazuje aktywność podobną do związku macierzystego, jednak jego potencjał inhibicyjny wobec kinazy BCR-ABL jest około 3-4 razy słabszy niż imatynibu. Metabolit ten osiąga w osoczu stężenie stanowiące około 10-15% stężenia leku macierzystego i charakteryzuje się podobnym profilem farmakokinetycznym.
Monitorowanie stężenia zarówno imatynibu, jak i jego metabolitu może mieć znaczenie kliniczne, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, interakcjami lekowymi lub nietypową odpowiedzią na leczenie. Zmiana stosunku stężeń metabolitu do związku macierzystego może wskazywać na zaburzenia metabolizmu leku lub potencjalne interakcje z innymi substancjami.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Imatynib w postaci mezylanu, składnik aktywny leku Meaxin, wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję przez cały okres terapii oraz minimum 15 dni po jej zakończeniu, aby zapobiec ryzyku uszkodzenia płodu. Stosowanie imatynibu w ciąży jest przeciwwskazane, chyba że korzyści terapeutyczne dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu, co wynika z ograniczonych danych klinicznych oraz raportów o samoistnych poronieniach i wadach wrodzonych. Badania przedkliniczne na zwierzętach potwierdzają szkodliwy wpływ na procesy reprodukcyjne, jednak dokładne ryzyko dla ludzkiego płodu pozostaje nieznane.
dawka lecznicza, gametogeneza, karmienie piersią, metabolit aktywny, metabolit imatynibu, metoda antykoncepcji, mezylan imatynibu, narażenie niemowlęcia, parametr reprodukcyjny, płodność, proces reprodukcyjny, samoistne poronienie, skuteczna antykoncepcja, stężenie imatynibu w mleku, stężenie w osoczu, wada wrodzona, wiek rozrodczy, wpływ na płodność -
Leksykon leków
Farmakokinetyka imatynibu charakteryzuje się bardzo wysoką biodostępnością doustną na poziomie 98% oraz silnym wiązaniem z białkami osocza (95%), głównie albuminą i kwaśną alfa-glikoproteiną. Lek wykazuje liniową zależność AUC w zakresie dawek 25-1000 mg, a okres półtrwania wynosi około 18 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Metabolizm imatynibu odbywa się głównie przez izoenzym CYP3A4, a głównym metabolitem jest N-demetylowana pochodna piperazyny, wykazująca podobną aktywność biologiczną, jednak z ekspozycją stanowiącą 16% AUC leku macierzystego. Eliminacja zachodzi przede wszystkim przez kał (68%) i mocz (13%), z 25% dawki wydalanej w formie niezmienionej. Kumulacja leku w stanie stacjonarnym wynosi 1,5-2,5-krotnie przy podawaniu raz na dobę.
5-fluorouracyl, albumina, AUC, bilirubina, biodostępność bezwzględna, biodostępność imatynibu, biotransformacja imatynibu, CML, cytochrom P-450, dysfunkcja nerek, erytromycyna, flukonazol, induktor CYP3A4, inhibitor izoenzymu, izoenzym CYP3A4, klirens imatynibu, kwaśna alfa-glikoproteina, metabolit imatynibu, mikrosomy, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, objętość dystrybucji, okres półtrwania, paklitaksel, parametry farmakokinetyczne, Ph+ ALL, pochodna N-demetylowa piperazyny, powierzchnia ciała, profil farmakokinetyczny, przerzuty do wątroby, przewlekła białaczka szpikowa, stan równowagi farmakologicznej, wiązanie z białkami osocza, wysokotłuszczowy posiłek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Imatynib charakteryzuje się wysoką dostępnością biologiczną (98%) oraz znacznym wiązaniem z białkami osocza (95%), głównie albuminą i kwaśną alfa-glikoproteiną. Po podaniu doustnym wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 25-1000 mg, z okresem półtrwania około 18 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Wchłanianie leku jest minimalnie modyfikowane przez posiłek wysokotłuszczowy (11% obniżenie Cmax, wydłużenie tmax o 1,5 h, 7,4% zmniejszenie AUC). Głównym metabolitem jest N-demetylowa pochodna piperazyny, stanowiąca około 16% AUC imatynibu, metabolizowana głównie przez CYP3A4. Imatynib wykazuje właściwości inhibitora kompetycyjnego izoenzymów CYP2C9, CYP2D6 i CYP3A4/5, co może prowadzić do interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez te enzymy, zwłaszcza przy stężeniach terapeutycznych 2–4 μmol/l.
AGP, AUC, białko osocza, biotransformacja imatynibu, Cmax, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dostępność biologiczna, farmakokinetyka imatynibu, GIST, hamowanie kompetycyjne, klirens imatynibu, kwaśna alfa-glikoproteina, metabolit imatynibu, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, Ph+ ALL, pochodna N-demetylowa, posiłek wysokotłuszczowy, przewlekła białaczka szpikowa, Tmax, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hematologiczne
