skurcz pęcherzyka żółciowego

Skurcz pęcherzyka żółciowego to zjawisko fizjologiczne, które zachodzi w odpowiedzi na spożycie pokarmu, szczególnie bogatego w tłuszcze. Proces ten jest regulowany głównie przez hormon cholecystokinę (CCK), wydzielaną przez komórki nabłonkowe dwunastnicy w reakcji na obecność tłuszczów i białek w świetle jelita.

W wyniku skurczu, pęcherzyk żółciowy opróżnia się, uwalniając zgromadzoną żółć do przewodu żółciowego wspólnego, a następnie do dwunastnicy. Żółć, emulgując tłuszcze, umożliwia ich trawienie i wchłanianie w jelicie cienkim. W warunkach fizjologicznych skurcz pęcherzyka powinien prowadzić do jego opróżnienia w 50-70% objętości w ciągu 30 minut od stymulacji.

Zaburzenia skurczu pęcherzyka żółciowego mogą wynikać z dysfunkcji motorycznej, kamicy żółciowej lub przewlekłego zapalenia. Dyskinezy pęcherzyka obejmują hipomotorykę (osłabioną kurczliwość) lub hipermotorykę (nadmierną kurczliwość), co może powodować objawy podobne do zespołu jelita drażliwego. Diagnostyka obejmuje badania ultrasonograficzne, scyntygrafię z użyciem techniki HIDA oraz cholecystografię rezonansową.

Leczenie zaburzeń skurczu pęcherzyka żółciowego może obejmować modyfikację diety, farmakoterapię (leki rozkurczowe, prokinetyczne) lub w przypadkach opornych na leczenie zachowawcze – cholecystektomię. U pacjentów z dyskinezą pęcherzyka żółciowego, u których frakcja wyrzutowa pęcherzyka wynosi poniżej 40%, cholecystektomia często przynosi znaczącą poprawę kliniczną.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl