kwas 2

Kwas 2, zwany również kwasem metanodiowym, to organiczny związek chemiczny o wzorze strukturalnym HOOC-COOH. Jest to najprostszy kwas dikarboksylowy, który występuje naturalnie w niektórych roślinach i produktach spożywczych.

W medycynie kwas 2 ma zastosowanie jako składnik niektórych preparatów farmaceutycznych, szczególnie w dermatologii. Wykazuje właściwości keratolityczne i przeciwbakteryjne, co czyni go użytecznym w leczeniu różnych schorzeń skórnych, w tym trądziku i łuszczycy.

Kwas 2 jest również wykorzystywany w badaniach laboratoryjnych jako odczynnik analityczny oraz w procesach diagnostycznych. W organizmie ludzkim może powstawać jako produkt pośredni w niektórych szlakach metabolicznych, a jego zaburzenia mogą wskazywać na określone stany patologiczne.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Neo-angin wiśnia 1,2 mg + 0,6 mg + 5,9 mg

Produkt leczniczy Neo-angin wiśnia zawiera trzy substancje czynne: 1,2 mg alkoholu 2,4-dichlorobenzylowego, 0,6 mg amylometakrezolu oraz 5,9 mg lewomentolu, które charakteryzują się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym w formie pastylek twardych. Alkohol 2,4-dichlorobenzylowy jest metabolizowany w wątrobie do aktywnego kwasu 2,4-dichlorobenzoesowego przez enzymy dehydrogenaz alkoholowych. Amylometakrezol ulega częściowemu utlenianiu enzymatycznemu z udziałem cytochromu P450 do kwasu karboksylowego, natomiast lewomentol jest sprzęgany z kwasem glukuronowym, co zwiększa jego hydrofilność i ułatwia eliminację. Szybkie wchłanianie tych substancji jest kluczowe dla uzyskania efektu terapeutycznego w obrębie jamy ustnej i gardła.
4-dichlorobenzoesowy, 4-dichlorobenzylowy, alkohol 2, amylometakrezol, biotransformacja, cytochrom P450, dehydrogenaza alkoholowa, działanie niepożądane, działanie ogólnoustrojowe, glukuronian, koniugacja, kwas 2, kwas benzoesowy, kwas karboksylowy, lewomentol, Neo-angin wiśnia, pastylka twarda, schorzenie jamy ustnej, sprzęganie z kwasem glukuronowym, utlenianie enzymatyczne, utlenianie metaboliczne, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie z organizmu
Leksykon substancji czynnych
Metotreksat – Właściwości farmakokinetyczne

Metotreksat wykazuje złożone właściwości farmakokinetyczne, które są kluczowe dla jego skuteczności i bezpieczeństwa stosowania w onkologii oraz chorobach autoimmunologicznych. Po podaniu doustnym biodostępność metotreksatu wynosi około 70% przy dawkach 7,5-80 mg/m², z maksymalnym stężeniem osiąganym w ciągu 1-2 godzin, natomiast przy dawkach powyżej 80 mg/m² wchłanianie jest niecałkowite i nieliniowe. Podanie parenteralne (domięśniowe, podskórne, dożylne) zapewnia całkowitą biodostępność, z maksymalnym stężeniem osiąganym odpowiednio po 30-60 minutach lub natychmiast (dożylnie). Metotreksat wiąże się odwracalnie z białkami osocza w około 50%, a jego dystrybucja obejmuje głównie wątrobę, nerki i śledzionę, gdzie kumuluje się w postaci poliglutaminianów, co przedłuża działanie leku. Objętość dystrybucji początkowa wynosi około 0,18 l/kg, a w stanie stacjonarnym 0,4-0,8 l/kg. Metotreksat nie przenika w stężeniach terapeutycznych przez barierę krew-mózg, z wyjątkiem podania dokanałowego.
4-diamino-N-metylopterowy, 7-hydroksymetotreksat, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność metotreksatu, DAMPA, dystrybucja tkankowa, hamowanie syntezy DNA, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas 2, metotreksat, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, niewydolność nerek, okres półtrwania, oksydaza aldehydowa, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie dokanałowe, przesączanie kłębuszkowe, reduktaza dihydrofolianowa, schorzenie autoimmunologiczne, wchłanianie doustne, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, wodobrzusze, wysięk opłucnowy, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Izovag 10 mg/g

Izovag to krem dopochwowy zawierający izokonazolu azotan w stężeniu 10 mg/g, stosowany miejscowo w leczeniu grzybicy pochwy. Jego działanie opiera się na tworzeniu lokalnego depozytu substancji czynnej w pochwie, co zapewnia utrzymanie stężenia przeciwgrzybiczego przekraczającego minimalne stężenia hamujące (MIC) przez kilka dni. Wchłanianie ogólnoustrojowe izokonazolu po aplikacji dopochwowej jest ograniczone do mniej niż 10% dawki, co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych systemowych. Substancja czynna przenika do nabłonka pochwy, gdzie wywiera swoje działanie terapeutyczne bez konieczności osiągania wysokich stężeń w osoczu.
4-dichloromigdałowy, 6-dichlorobenzyloksy)-2-(2, absorpcja ogólnoustrojowa, badanie farmakokinetyczne, biotransformacja, działanie grzybobójcze, działanie przeciwgrzybicze, eliminacja nerkowa, eliminacja wątrobowa, grzybica pochwy, izokonazolu azotan, kinetyka leku, krem dopochwowy, kwas 2, kwas 2-(2, metabolizm leku, MIC, minimalne stężenie hamujące, nabłonek pochwy, przemiana metaboliczna, wchłanianie systemowe, wydzielina pochwy
Leksykon substancji czynnych
Salicyna – Właściwości farmakokinetyczne

Salicyna, główny składnik aktywny kory wierzby (Salicis cortex), podlega złożonym procesom farmakokinetycznym, rozpoczynającym się już w przewodzie pokarmowym. Po podaniu doustnym ulega hydrolizie przez β-glukozydazę jelitową do saligeniny, która wykazuje czterokrotnie wyższą resorpcję niż salicyna, co znacząco zwiększa biodostępność. Następnie saligenina jest metabolizowana do alkoholu salicylowego, a następnie przez enzymy cytochromu P450 do kwasu salicylowego, który we krwi występuje głównie w formie zjonizowanej. Preparat Salicortex® zawiera 330 mg kory wierzby, dostarczając co najmniej 20 mg glikozydów fenolowych w przeliczeniu na salicynę, jednak brak jest specyficznych badań farmakokinetycznych dla tego preparatu.
5-dihydroksybenzoesowy, alkohol salicylowy, biodostępność, błona śluzowa jelit, cytochrom P450, flora bakteryjna jelit, glicyna, glikozyd fenolowy, glukuronid, kora wierzby, kwas 2, kwas acetylosalicylowy, kwas gentyzurynowy, kwas gentyzynowy, kwas glukuronowy, kwas salicylowy, kwas salicylurowy, metabolizm salicyny, przemiana metaboliczna, przewód pokarmowy, saligenina, szlak metaboliczny, wydalanie nerkowe, β-glukozydaza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Neo-Angin bez cukru 1,2 mg + 0,6 mg + 5,7 mg

Neo-Angin bez cukru to lek w formie tabletek do ssania zawierający 1,2 mg alkoholu 2,4-dichlorobenzylowego, 0,6 mg amylometakrezolu oraz 5,72 mg lewomentolu. Wszystkie substancje czynne charakteryzują się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, co umożliwia szybki początek działania miejscowego w obrębie jamy ustnej i gardła. Alkohol 2,4-dichlorobenzylowy jest metabolizowany w wątrobie do kwasu 2,4-dichlorobenzoesowego, który jest wydalany przez nerki zarówno w formie wolnej, jak i sprzężonej z glicyną. Amylometakrezol ulega częściowej oksydacji do kwasu karboksylowego, a następnie sprzęganiu z kwasem glukuronowym i wydalany jest przez nerki w postaci glukuronianu. Lewomentol podlega sprzęganiu z kwasem glukuronowym i jest eliminowany zarówno przez nerki, jak i wątrobę (żółć), głównie w formie glukuronianu.
4-dichlorobenzoesowy, 4-dichlorobenzylowy, alkohol 2, amylometakrezol, biotransformacja, działanie terapeutyczne, eliminacja leku, filtracja nerkowa, glukuronian, jama ustna, ksenobiotyk, kwas 2, kwas karboksylowy, lewomentol, mechanizm detoksykacji, nerka, proces utleniania, sprzęganie z kwasem glukuronowym, substancja lipofilna, szlak metaboliczny, tabletka do ssania, wątroba, wydalanie leku
Leksykon substancji czynnych
Kora wierzby – Właściwości farmakokinetyczne

Analiza farmakokinetyki kory wierzby, szczególnie w preparacie Salicortex zawierającym 330 mg kory na tabletkę i minimum 20 mg glikozydów fenolowych przeliczone na salicynę, wskazuje na złożony proces biotransformacji. Salicyna ulega hydrolizie glikozydowej przez β-glukozydazę jelitową i bakteryjną, prowadząc do powstania saligeniny, która jest czterokrotnie lepiej wchłaniana. Następnie saligenina jest utleniana do alkoholu salicylowego, a ten podlega dalszemu metabolizmowi w wątrobie przez enzymy cytochromu P450 do kwasu salicylowego. Kwas ten występuje we krwi w formie zjonizowanej i ulega sprzęganiu z kwasem glukuronowym oraz glicyną, tworząc metabolity takie jak glukuronid kwasu salicylowego, kwas 2,5-dihydroksybenzoesowy, kwas gentyzynowy, kwas salicylurowy i kwas gentyzurynowy, które są dobrze rozpuszczalne w wodzie i eliminowane przez nerki. Głównym produktem wydalania jest kwas salicylurowy.
5-dihydroksybenzoesowy, alkohol salicylowy, cytochrom P450, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwzapalne, enzym wątrobowy, flora bakteryjna jelit, glicyna, glikozyd fenolowy, glukuronid kwasu salicylowego, kora wierzby, kwas 2, kwas acetylosalicylowy, kwas gentyzurynowy, kwas gentyzynowy, kwas glukuronowy, kwas salicylowy, kwas salicylurowy, metabolizm związków, populina, produkt leczniczy, przemiana metaboliczna, przewód pokarmowy, salicyna, saligenina, właściwość farmakokinetyczna
Leksykon substancji czynnych
Amylometakrezol – Właściwości farmakokinetyczne

Amylometakrezol wykazuje szybkie uwalnianie do śliny, osiągając stężenie maksymalne w ciągu 3-4 minut od rozpoczęcia ssania pastylki, co jest istotne dla szybkiego działania miejscowego w leczeniu dolegliwości gardła. Produkty zawierające tę substancję powodują podwojenie objętości śliny już w pierwszej minucie, a zwiększona produkcja utrzymuje się około 6 minut, co wspomaga dystrybucję leku w jamie ustnej i gardle. Po 120 minutach w ślinie utrzymuje się około 50% podanej dawki amylometakrezolu, co wskazuje na przedłużone działanie miejscowe. Dystrybucja substancji w górnych drogach oddechowych trwa od 2 minut do 2 godzin, a wymierne ilości leku są odpluwane do 20-30 minut po podaniu, co potwierdza długotrwałe działanie łagodzące podrażnienia błon śluzowych.
4-dichlorobenzoesowy, 4-dichlorobenzylowy, alkohol 2, amylometakrezol, badanie scyntygraficzne, biodostępność, błona śluzowa jamy ustnej, dystrybucja substancji czynnej, działanie przeciwdrobnoustrojowe, farmakokinetyka, glukuronian, górne drogi oddechowe, kwas 2, kwas hipurowy, kwas karboksylowy, lewomentol, lidokaina, metabolit, metabolizm wątrobowy, pastylka, sprzężenie z glicyną, wydzielanie śliny
Leksykon substancji czynnych
Alkohol 2,4-dichlorobenzylowy – Właściwości farmakokinetyczne

Alkohol 2,4-dichlorobenzylowy wykazuje szybkie uwalnianie do śliny po podaniu doustnym w formie pastylek, osiągając maksymalne stężenie w ślinie już po 3-4 minutach ssania, co zapewnia szybki początek działania miejscowego. Substancja ta powoduje podwojenie objętości wydzielanej śliny w ciągu pierwszej minuty, utrzymując zwiększoną produkcję śliny przez około 6 minut po całkowitym rozpuszczeniu pastylki. Badania scyntygraficzne potwierdzają stopniowe osadzanie się alkoholu 2,4-dichlorobenzylowego w jamie ustnej i gardle od 2 minut do nawet 2 godzin po podaniu, co przekłada się na długotrwałe działanie łagodzące podrażnienia. Po 120 minutach w ślinie pozostaje około 50% podanej dawki, co świadczy o przedłużonym uwalnianiu i retencji substancji w miejscu podania. Wydalanie substancji i jej metabolitów, głównie kwasu 2,4-dichlorobenzoesowego i kwasu hipurowego, odbywa się przez nerki, co wraz z szybkim metabolizmem w wątrobie ogranicza ryzyko kumulacji i działań ogólnoustrojowych.
4-dichlorobenzoesowy, 4-dichlorobenzylowy, alkohol 2, amylometakrezol, badanie scyntygraficzne, biodostępność, biotransformacja, błona śluzowa, deetylacja, działanie miejscowe, działanie przeciwdrobnoustrojowe, farmakokinetyka, glicynian ksylidyny, glukuronian, jama ustna i gardło, kwas 2, kwas hipurowy, lewomentol, lidokaina, metabolizm pierwszego przejścia, monoetyloglicynian ksylidyny, okres półtrwania, podrażnienie gardła, sprzężenie z glicyną, stężenie w ślinie, wydzielanie śliny
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Salicortex 330 mg

Preparat Salicortex zawiera korę wierzby (Salicis cortex) w dawce 330 mg na tabletkę, z co najmniej 20 mg glikozydów fenolowych przeliczonych na salicynę. Nie przeprowadzono dedykowanych badań farmakokinetycznych tego preparatu, jednak badania metabolizmu głównych glikozydów kory wierzby (salicyna, saligenina, populina) wykazały, że metabolity salicyny wydalane z moczem są identyczne z metabolitami powstającymi po podaniu kwasu acetylosalicylowego. Salicyna ulega rozkładowi w jelitach pod wpływem β-glukozydazy błony śluzowej oraz flory bakteryjnej, dając saligeninę, która charakteryzuje się czterokrotnie lepszą resorpcją niż salicyna.
5-dihydroksybenzoesowy, alkohol salicylowy, cytochrom P450, flora bakteryjna jelit, glikozydy fenolowe, glukuronid kwasu salicylowego, kora wierzby, kwas 2, kwas acetylosalicylowy, kwas gentyzurynowy, kwas gentyzynowy, kwas glukuronowy, kwas salicylowy, kwas salicylurowy, populina, salicyna, saligenina, sprzęganie z glicyną, β-glukozydaza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Methotrexat-Ebewe 5 mg

Metotreksat (Methotrexat-Ebewe) w dawkach 2,5 mg, 5 mg i 10 mg charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając średnie stężenie w surowicy 170 ng/ml dla dawki 5 mg. Przy podaniu domięśniowym lek wchłania się całkowicie, a maksymalne stężenie w surowicy pojawia się po 30-60 minutach. Objętość dystrybucji wynosi początkowo około 0,18 l/kg, wzrastając do 0,4-0,8 l/kg w stanie stacjonarnym. Metotreksat wiąże się z białkami w 50%, a jego transport komórkowy odbywa się przez aktywny mechanizm konkurujący z folinianami oraz bierną dyfuzję przy stężeniach powyżej 100 µmol/l. Lek kumuluje się w płynach wysiękowych, co może opóźniać eliminację, a jego przenikanie przez barierę krew-mózg jest ograniczone, wymagając podania dokanałowego dla osiągnięcia terapeutycznych stężeń w płynie mózgowo-rdzeniowym.
4-diamino-N-metylopterowy, 7-hydroksymetotreksat, bariera krew-mózg, bierna dyfuzja, działanie cytotoksyczne, faza eliminacji, iniekcja domięśniowa, karbopeptydaza, kwas 2, łuszczyca, metotreksat, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydaza aldehydowa, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyny wysiękowe, podanie dokanałowe, podanie pozajelitowe, poliglutamylacja, poliglutamylometotreksat, reduktaza dihydrofolianowa, reumatoidalne zapalenie stawów, stężenie w surowicy, syntetaza poliglutamylowa, transport komórkowy, wiązanie z białkami
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Travocort (10 mg + 1 mg)/g

Travocort, zawierający 10 mg izokonazolu azotanu oraz 1 mg diflukortolonu walerianianu na gram kremu, wykazuje korzystny profil farmakokinetyczny po aplikacji miejscowej. Izokonazol szybko przenika do warstwy rogowej naskórka, osiągając maksymalne stężenie około 3500 µg/ml (7 mmol/l) w ciągu 1 godziny, utrzymując je przez co najmniej 7 godzin. Stężenia w naskórku i skórze właściwej wynoszą odpowiednio 20 µg/ml (40 µmol/l) i 3 µg/ml (6 µmol/l), przekraczając wartości MIC dla kluczowych patogenów grzybiczych. Usunięcie warstwy rogowej podwaja stężenie izokonazolu w skórze właściwej. Izokonazol nie ulega metabolizmowi w skórze, a jego wchłanianie do krążenia ogólnoustrojowego jest minimalne (~1% dawki po 4 godzinach). Metabolizm zachodzi głównie po podaniu dożylnym, z eliminacją 33% przez mocz i 67% przez żółć w ciągu 24 godzin. Diflukortolon walerianian szybko przenika do skóry, osiągając 150 µg/ml (300 µmol/l) w warstwie rogowej naskórka, z niższym stężeniem w głębszych warstwach (0,15 µg/ml, 0,3 µmol/l). Kortykosteroid ulega częściowej hydrolizie do aktywnego diflukortolonu, a jego wchłanianie do krążenia jest również niskie (<1% dawki w 4 godziny).
11-keto-diflukortolon, 4-dichloromigdałowy, 6-dichlorobenzyloksy)-2-(2, aplikacja miejscowa, dermatofity, diflukortolon walerianian, drobnoustrój chorobotwórczy, działanie przeciwgrzybicze, izokonazol azotan, kortykosteroid, krążenie ogólnoustrojowe, kwas 2, kwas 2-(2, lek przeciwgrzybiczy, mieszki włosowe, minimalne stężenie hamujące, naskórek, okres półtrwania, preparat złożony, skóra właściwa, stężenie terapeutyczne, warstwa rogowa naskórka, wchłanianie ogólnoustrojowe, wchłanianie przezskórne, zwężenie naczyń
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Neo-angin szałwia 1,2 mg + 0,6 mg + 5,9 mg

Produkt leczniczy Neo-angin szałwia zawiera trzy substancje czynne: alkohol 2,4-dichlorobenzylowy (1,2 mg), amylometakrezol (0,6 mg) oraz lewomentol (5,9 mg), które charakteryzują się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, co umożliwia szybkie osiągnięcie efektu terapeutycznego. Alkohol 2,4-dichlorobenzylowy jest metabolizowany do kwasu 2,4-dichlorobenzoesowego, który jest wydalany przez nerki zarówno w formie wolnej, jak i sprzężonej z glicyną. Amylometakrezol ulega częściowemu utlenianiu do kwasu karboksylowego, a następnie jest wydalany głównie jako glukuronian przez nerki. Lewomentol podlega glukuronidacji i jest eliminowany zarówno drogą nerkową, jak i wątrobową (z żółcią) w postaci glukuronianu.
4-dichlorobenzoesowy, 4-dichlorobenzylowy, alkohol 2, amylometakrezol, biotransformacja fazy II, droga nerkowa, droga wątrobowa, eliminacja z organizmu, glicyna, glukuronian, glukuronian lewomentolu, glukuronidacja, kwas 2, kwas glukuronowy, kwas karboksylowy, lewomentol, proces metaboliczny, profil farmakokinetyczny, przemiana metaboliczna, substancja czynna, wchłanianie doustne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Methotrexat-Ebewe 2,5 mg

Metotreksat wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając średnie stężenie 170 ng/ml przy dawce 5 mg, natomiast po podaniu domięśniowym maksymalne stężenie w surowicy pojawia się po 30-60 minutach. Objętość dystrybucji wynosi od 0,18 l/kg (początkowa) do 0,4-0,8 l/kg (stan stacjonarny), z około 50% wiązaniem z białkami osocza. Transport do komórek odbywa się przez aktywny transport konkurujący z folinianami oraz bierną dyfuzję przy stężeniach powyżej 100 µmol/l. Metotreksat nie osiąga terapeutycznych stężeń w płynie mózgowo-rdzeniowym po podaniu doustnym lub pozajelitowym, co wymaga podania dokanałowego w celu uzyskania wysokich stężeń. Lek kumuluje się w płynach wysiękowych, co opóźnia jego eliminację.
4-diamino-N-metylopterowy, 7-hydroksymetotreksat, bierna dyfuzja, DAMPA, karbopeptydaza, kwas 2, łuszczyca, metotreksat, okres półtrwania, oksydaza aldehydowa, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn wysiękowy, podanie dokanałowe, podanie domięśniowe, podanie doustne, podanie dożylne, podanie pozajelitowe, poliglutamylacja, poliglutamylometotreksat, reduktaza dihydrofolianowa, reumatoidalne zapalenie stawów, syntetaza poliglutamylowa, transport aktywny, wiązanie z białkami, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ceel 50 mg + 100 mg

Produkt leczniczy CEEL zawiera 50 mg kwasu askorbowego (witamina C) oraz 100 mg all-rac-α-tokoferylu octanu (witamina E). Witamina E charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym, wiążąc się w osoczu z β-lipoproteinami, co umożliwia jej szeroką dystrybucję, zwłaszcza do tkanki tłuszczowej. Kwas askorbowy jest całkowicie wchłaniany w jelicie cienkim i dystrybuowany do tkanek takich jak gruczołowa, mięśniowa, krwinki białe oraz płytki krwi, co podkreśla jego rolę w ochronie antyoksydacyjnej i metabolizmie. Metabolizm witaminy E zachodzi w wątrobie, choć szczegóły biotransformacji nie są w pełni opisane, natomiast witamina C ulega przemianom do aktywnych metabolitów, takich jak kwas dehydroaskorbowy, 2,3-diketogulonowy oraz szczawiowy.
Eliminacja witaminy E odbywa się głównie z kałem poprzez żółć oraz w mniejszym stopniu z moczem, natomiast kwas askorbowy jest wydalany głównie przez nerki, z progiem wydalania na poziomie 1,4 mg/100 ml we krwi, co zapobiega jego nadmiernemu gromadzeniu. Metabolity witaminy C również są wydalane z moczem. Nie przeprowadzono dedykowanych badań farmakokinetycznych oceniających interakcje między witaminą C a E w preparacie CEEL, dlatego opisane właściwości odnoszą się do indywidualnego zachowania składników. Znajomość farmakokinetyki obu witamin jest kluczowa dla optymalizacji dawkowania i przewidywania efektów terapeutycznych w różnych stanach klinicznych.
3-diketogulonowy, absorpcja w przewodzie pokarmowym, all-rac-α-tokoferylu octan, badanie farmakokinetyczne, biotransformacja, farmakokinetyka, jelito cienkie, krwinki białe, kwas 2, kwas askorbowy, kwas dehydroaskorbowy, kwas szczawiowy, metabolizm wątrobowy, ochrona antyoksydacyjna, płytki krwi, przewód pokarmowy, stężenie progowe, tabletka powlekana, tkanka gruczołowa, tkanka mięśniowa, tkanka tłuszczowa, wchłanianie z przewodu pokarmowego, właściwości lipofilne, wydalanie nerkowe, wydzielanie żółci
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Neo-Angin Spray (14,58 mg + 2,92 mg + 0,87 mg)/ml

Neo-Angin Spray to preparat do stosowania na błonę śluzową jamy ustnej i gardła, zawierający trzy substancje czynne: alkohol 2,4-dichlorobenzylowy (14,58 mg/ml), amylometakrezol (2,92 mg/ml) oraz lewomentol (0,87 mg/ml). Wszystkie składniki charakteryzują się szybkim wchłanianiem po aplikacji miejscowej, co umożliwia szybkie uzyskanie efektu terapeutycznego. Metabolizm tych substancji zachodzi głównie w wątrobie, gdzie alkohol 2,4-dichlorobenzylowy ulega przekształceniu do kwasu 2,4-dichlorobenzoesowego, amylometakrezol jest częściowo oksydowany do kwasu karboksylowego, a lewomentol podlega sprzęganiu z kwasem glukuronowym.
4-dichlorobenzoesowy, 4-dichlorobenzylowy, alkohol 2, amylometakrezol, biotransformacja, błona śluzowa jamy ustnej i gardła, efekt terapeutyczny, eliminacja drogą nerkową, glukuronian, kwas 2, kwas glukuronowy, kwas karboksylowy, lewomentol, metabolizm wątrobowy, oksydacja, profil bezpieczeństwa, sprzężenie z glicyną, substancja czynna, wydalanie nerkowe, wydalanie z moczem, wydalanie z żółcią
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Methotrexat-Ebewe 10 mg

Metotreksat (Methotrexat-Ebewe) dostępny w tabletkach o dawkach 2,5 mg, 5 mg i 10 mg charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając po dawce 5 mg średnie stężenie w surowicy około 170 ng/ml. Po podaniu domięśniowym maksymalne stężenie osiągane jest w ciągu 30-60 minut, a po dożylnym objętość dystrybucji wynosi początkowo około 0,18 l/kg, zwiększając się do 0,4-0,8 l/kg w stanie stacjonarnym. Metotreksat wiąże się z białkami surowicy w 50%, a jego transport do komórek odbywa się zarówno przez transport aktywny (konkurencja z folinianami), jak i bierną dyfuzję przy stężeniach powyżej 100 µmol. Lek wykazuje ograniczone przenikanie do OUN, osiągając terapeutyczne stężenia w płynie mózgowo-rdzeniowym jedynie po podaniu dokanałowym. Istotna jest kumulacja metotreksatu w płynach wysiękowych, co może opóźniać eliminację i wymaga uwzględnienia w planowaniu terapii u pacjentów z wysiękami.
4-diamino-N-metylopterowy, 7-hydroksymetotreksat, bierna dyfuzja, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas 2, łuszczyca, metabolizm leku, metotreksat, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydaza aldehydowa, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyny wysiękowe, podanie dokanałowe, podanie dożylne, podanie pozajelitowe, poliglutamylacja, przenikanie do OUN, reduktaza dihydrofolianowa, reumatoidalne zapalenie stawów, syntetaza poliglutamylowa, transport aktywny, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami
Leksykon substancji czynnych
All-rac-α-tokoferylu octan – Właściwości farmakokinetyczne

All-rac-α-tokoferylu octan, będący formą witaminy E, charakteryzuje się dobrą absorpcją w jelicie cienkim, zależną od obecności lipidów w treści pokarmowej, co zapewnia skuteczną biodostępność po podaniu doustnym. Po wchłonięciu wiąże się z β-lipoproteinami w osoczu, umożliwiając dystrybucję do wszystkich tkanek, z preferencją do tkanki tłuszczowej, stanowiącej główny rezerwuar. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, a eliminacja odbywa się przez wydzielanie do żółci i kału oraz wydalanie metabolitów z moczem. Preparat Ceel zawiera 100 mg all-rac-α-tokoferylu octanu w połączeniu z 50 mg kwasu askorbowego, jednak nie przeprowadzono dedykowanych badań farmakokinetycznych dla tego skojarzenia.
3-diketogulonowy, absorpcja z przewodu pokarmowego, all-rac-α-tokoferylu octan, biodostępność, biotransformacja kwasu askorbowego, filtracja kłębuszkowa, jelito cienkie, krwinki białe, kwas 2, kwas askorbowy, kwas dehydroaskorbowy, kwas szczawiowy, płytki krwi, reabsorpcja kanalikowa, tkanka tłuszczowa, witamina C, witamina E, właściwości farmakokinetyczne, właściwości lipofilne, wydalanie metabolitów z moczem, wydalanie z kałem, wydzielanie do żółci, β-lipoproteiny
Leksykon substancji czynnych
Izokonazol – Właściwości farmakokinetyczne

Izokonazol azotan, stosowany miejscowo w leczeniu zakażeń grzybiczych skóry i błon śluzowych, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem do tkanek docelowych, osiągając maksymalne stężenia już po 1 godzinie od aplikacji. W warstwie rogowej naskórka stężenie wynosi około 3500 µg/ml (7 mmol/l), w warstwach żywych naskórka około 20 µg/ml (40 µmol/l), a w skórze właściwej około 3 µg/ml (6 µmol/l). Stężenia te kilkakrotnie przekraczają minimalne stężenia hamujące (MIC) dla dermatofitów, drożdżaków i pleśniaków, co zapewnia skuteczność terapeutyczną. Po usunięciu warstwy rogowej stężenie w skórze właściwej wzrasta dwukrotnie. Izokonazol utrzymuje się w warstwie rogowej i mieszkach włosowych przez co najmniej tydzień po zakończeniu 2-tygodniowej terapii, a u niektórych pacjentów nawet do 14 dni. Wchłanianie do krążenia ogólnego jest minimalne – poniżej 1% dawki po aplikacji na skórę i mniej niż 10% po dopochwowej aplikacji, gdzie stężenia w osoczu nie są konieczne do skuteczności.
4-dichloromigdałowy, aplikacja dopochwowa, aplikacja miejscowa, dermatofit, diflukortolonu walerianian, drobnoustrój chorobotwórczy, drożdżak, dystrybucja leku, działanie przeciwgrzybicze, grzybica pochwy, izokonazol azotan, kortykosteroid, kwas 2, mieszek włosowy, minimalne stężenie hamujące, pleśniak, preparat przeciwgrzybiczny, przezskórne wchłanianie, skóra właściwa, stężenie hamujące, substancja przeciwgrzybicza, warstwa rogowa, warstwa rogowa naskórka, wchłanianie ogólnoustrojowe, właściwości farmakokinetyczne, zakażenie grzybicze skóry, zwężenie naczyń