płyn w worku osierdziowym
Płyn w worku osierdziowym (wysięk osierdziowy) to stan patologiczny polegający na nadmiernym gromadzeniu się płynu pomiędzy dwoma warstwami osierdzia. W warunkach fizjologicznych w jamie osierdziowej znajduje się 15-50 ml przejrzystego płynu surowiczego, który umożliwia płynną pracę serca. Zwiększenie tej objętości może prowadzić do poważnych zaburzeń hemodynamicznych.
Przyczyną gromadzenia się płynu w worku osierdziowym mogą być: infekcje wirusowe, bakteryjne lub grzybicze, choroby autoimmunologiczne (toczeń rumieniowaty układowy, reumatoidalne zapalenie stawów), nowotwory, urazy klatki piersiowej, zawał serca, niewydolność nerek z mocznicą oraz reakcje polekowe. Gromadzenie się płynu może przebiegać powoli (przewlekłe) lub szybko (ostre), co ma istotne znaczenie kliniczne.
Objawy kliniczne zależą od ilości płynu oraz szybkości jego gromadzenia. Typowe objawy to: duszność, ból w klatce piersiowej, tachykardia, spadek ciśnienia tętniczego, a w przypadku tamponady serca – tętno paradoksalne (spadek ciśnienia tętniczego podczas wdechu), poszerzenie żył szyjnych oraz ściszenie tonów serca. W badaniach obrazowych (USG, RTG, CT, MRI) widoczne jest poszerzenie sylwetki serca.
Diagnostyka płynu w worku osierdziowym obejmuje badanie echokardiograficzne, które pozwala ocenić ilość płynu i jego wpływ na pracę serca. W wybranych przypadkach wykonuje się nakłucie worka osierdziowego (perikardiocentezę) w celu pobrania płynu do badań laboratoryjnych i odciążenia serca. Badanie płynu (cytologia, posiewy, markery biochemiczne) może pomóc ustalić przyczynę wysięku.
Leczenie zależy od etiologii i nasilenia objawów. W przypadku tamponady serca konieczne jest pilne odbarczenie przez perikardiocentezę. W pozostałych przypadkach leczenie ukierunkowane jest na przyczynę: antybiotykoterapia przy infekcjach, leki przeciwzapalne przy zapaleniach, leczenie onkologiczne przy nowotworach. W przypadkach nawracających wysięków rozważa się wykonanie okienka osierdziowego (perikardiotomia) lub perikardiektomii (usunięcie części osierdzia).
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół dresslera – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie u pacjentów z Zespołem Dresslera jest generalnie bardzo dobre, nawet w przypadkach wymagających drenażu osierdzia. Pełny powrót do zdrowia trwa zazwyczaj od 2 do 4 tygodni, a leczenie farmakologiczne powinno być kontynuowane przez 4 do 6 tygodni. Odpowiedź na terapię przeciwzapalną jest zwykle szybka, obserwowana w ciągu dwóch tygodni. Współczesne dane wskazują na znaczne zmniejszenie częstości występowania zespołu, choć może to być częściowo związane z niedostatecznym zgłaszaniem bezobjawowych przypadków. Nawrót choroby występuje u około 10-15% pacjentów, nawet do roku po pierwotnym uszkodzeniu serca, co wymaga długoterminowej obserwacji i monitorowania.
badanie echokardiograficzne, choroba serca, duszność, leczenie farmakologiczne, leczenie przeciwzapalne, lek przeciwzapalny, nawrót choroby, odpowiedź na leczenie, osierdzie, perikardiektomia, perikardiocenteza, płyn w worku osierdziowym, powikłanie, rekonwalescencja, rokowanie, schorzenie, tamponada serca, uszkodzenie serca, wczesne rozpoznanie, zaciskające zapalenie osierdzia, zapalenie osierdzia, zawał serca, zespół Dresslera, zmęczenie - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie osierdzia – Diagnostyka i diagnoza
Zapalenie osierdzia diagnozuje się na podstawie co najmniej dwóch z czterech kryteriów: typowego bólu w klatce piersiowej (>85% przypadków), tarcia osierdziowego (~30%), charakterystycznych zmian w EKG (~60%) oraz obecności płynu w worku osierdziowym (~60%). Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad, badanie fizykalne z osłuchiwaniem serca, badania laboratoryjne (podwyższone CRP u ~80% pacjentów, OB, leukocytoza, podwyższone troponiny u ~30% wskazujące na myoperikarditis) oraz badania obrazowe, w tym echokardiografię przezklatkową (TTE) jako badanie pierwszego rzutu do oceny wysięku i funkcji serca. Charakterystyczne zmiany w EKG przechodzą przez cztery etapy, z rozlanym uniesieniem odcinka ST o kształcie wklęsłym i obniżeniem odcinka PR jako cechą wyróżniającą od zawału serca. Diagnostyka różnicowa obejmuje wykluczenie zawału, rozwarstwienia aorty, zatorowości płucnej i innych przyczyn bólu w klatce piersiowej.
białko C-reaktywne, biopsja osierdzia, ból w klatce piersiowej, cewnikowanie serca, echokardiografia przezklatkowa, gruźlicze zapalenie osierdzia, idiopatyczne zapalenie osierdzia, leukocytoza, nawracające zapalenie osierdzia, obniżenie odcinka PR, odczyn Biernackiego, ostre zapalenie osierdzia, perikardiektomia, perikardiocenteza, płyn w worku osierdziowym, przewlekłe zapalenie osierdzia, rezonans magnetyczny serca, ropne zapalenie osierdzia, rozwarstwienie aorty, tamponada serca, tarcie osierdziowe, tomografia komputerowa serca, troponina, uniesienie odcinka ST, wysięk osierdziowy, zaciskające zapalenie osierdzia, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie opłucnej, zapalenie osierdzia, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zmiany w EKG