próchnica korzeni

Próchnica korzeni (łac. caries radicis) to postać choroby próchnicowej zębów, która rozwija się na odsłoniętych powierzchniach korzeni zębowych. W przeciwieństwie do klasycznej próchnicy koronowej, która atakuje szkliwo, próchnica korzeni rozpoczyna się na cemencie korzeniowym i szybko postępuje do zębiny, gdyż te tkanki są mniej zmineralizowane i bardziej podatne na demineralizację.

Głównym czynnikiem ryzyka rozwoju próchnicy korzeni jest recesja dziąseł, czyli odsłonięcie korzeni zębowych wskutek wycofania się dziąsła. Do predyspozycji należą: wiek powyżej 50 lat, choroby przyzębia, zmniejszone wydzielanie śliny (kserostomia), stosowanie leków zmniejszających wydzielanie śliny, nieprawidłowa higiena jamy ustnej oraz dieta bogata w węglowodany.

Klinicznie próchnica korzeni ma postać miękkich, płaskich ubytków o brunatnym zabarwieniu. Początkowe zmiany mogą być trudne do wykrycia, gdyż często lokalizują się w okolicach przyszyjkowych i międzyzębowych. Diagnostyka obejmuje badanie kliniczne, radiologiczne oraz zastosowanie nowoczesnych metod diagnostycznych jak laserowa fluorescencja (DIAGNOdent).

Leczenie próchnicy korzeni polega na opracowaniu ubytku i odbudowie z wykorzystaniem materiałów adhezyjnych, najczęściej kompozytów lub glasjonomerów. Ze względu na lokalizację zmian, często stosuje się również preparaty zawierające fluor do remineralizacji wczesnych zmian. Profilaktyka obejmuje stosowanie past z wysoką zawartością fluoru, profesjonalne zabiegi fluoryzacji oraz kontrolę chorób przyzębia.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl