przezskórne wchłanianie
Przezskórne wchłanianie to proces, w którym substancje aktywne przenikają przez skórę do krwiobiegu. Mechanizm ten wykorzystywany jest w farmakoterapii do podawania leków w postaci plastrów, maści, żeli czy kremów, co pozwala na uniknięcie efektu pierwszego przejścia przez wątrobę i zapewnia względnie stałe stężenie leku w osoczu.
Skuteczność przezskórnego wchłaniania zależy od wielu czynników, w tym od właściwości fizykochemicznych substancji (lipofilność, masa cząsteczkowa, rozpuszczalność), stanu skóry pacjenta (integralność bariery naskórkowej, nawodnienie, temperatura), miejsca aplikacji (różna grubość i przepuszczalność skóry w różnych okolicach ciała) oraz zastosowania promotorów wchłaniania, które mogą czasowo zwiększyć przepuszczalność warstwy rogowej naskórka.
W praktyce klinicznej podanie przezskórne stosowane jest dla wielu grup leków, m.in. nitrogliceryny w chorobie wieńcowej, fentanylu i buprenorfiny w leczeniu bólu, nikotyny w terapii uzależnienia od tytoniu, hormonów w terapii zastępczej czy skopolaminy w zapobieganiu chorobie lokomocyjnej. Metoda ta jest szczególnie wartościowa u pacjentów z trudnościami w przyjmowaniu leków doustnych, problemami z compliance lub wymagających długotrwałego, stabilnego poziomu leku w organizmie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Spirytus skażony hibitanem 0,5% Amara 0,5%
Spirytus skażony hibitanem 0,5% Amara to preparat do stosowania na skórę zawierający 2,5 g chloroheksydyny diglukonianu (roztwór 20%) na 100 g produktu oraz 67-73% (V/V) etanolu. Farmakokinetyka chloroheksydyny charakteryzuje się minimalnym lub brakiem wchłaniania przez nieuszkodzoną skórę u dorosłych, natomiast u niemowląt wchłanianie jest możliwe i nie można go wykluczyć. Metabolizm substancji zachodzi w śladowych ilościach, bez kumulacji w organizmie, co podkreśla korzystny profil bezpieczeństwa preparatu.
chloroheksydyna, chloroheksydyna diglukonianu, eliminacja chloroheksydyny, etanol, farmakokinetyka, kumulacja w organizmie, nieuszkodzona skóra, parametry farmakokinetyczne, profil bezpieczeństwa, przezskórne wchłanianie, spirytus skażony hibitanem, wchłanianie przez skórę, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie z kałem, wydalanie z moczem, zastosowanie zewnętrzne - Leksykon substancji czynnych
Izokonazol – Właściwości farmakokinetyczne
Izokonazol azotan, stosowany miejscowo w leczeniu zakażeń grzybiczych skóry i błon śluzowych, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem do tkanek docelowych, osiągając maksymalne stężenia już po 1 godzinie od aplikacji. W warstwie rogowej naskórka stężenie wynosi około 3500 µg/ml (7 mmol/l), w warstwach żywych naskórka około 20 µg/ml (40 µmol/l), a w skórze właściwej około 3 µg/ml (6 µmol/l). Stężenia te kilkakrotnie przekraczają minimalne stężenia hamujące (MIC) dla dermatofitów, drożdżaków i pleśniaków, co zapewnia skuteczność terapeutyczną. Po usunięciu warstwy rogowej stężenie w skórze właściwej wzrasta dwukrotnie. Izokonazol utrzymuje się w warstwie rogowej i mieszkach włosowych przez co najmniej tydzień po zakończeniu 2-tygodniowej terapii, a u niektórych pacjentów nawet do 14 dni. Wchłanianie do krążenia ogólnego jest minimalne – poniżej 1% dawki po aplikacji na skórę i mniej niż 10% po dopochwowej aplikacji, gdzie stężenia w osoczu nie są konieczne do skuteczności.
4-dichloromigdałowy, aplikacja dopochwowa, aplikacja miejscowa, dermatofit, diflukortolonu walerianian, drobnoustrój chorobotwórczy, drożdżak, dystrybucja leku, działanie przeciwgrzybicze, grzybica pochwy, izokonazol azotan, kortykosteroid, kwas 2, mieszek włosowy, minimalne stężenie hamujące, pleśniak, preparat przeciwgrzybiczny, przezskórne wchłanianie, skóra właściwa, stężenie hamujące, substancja przeciwgrzybicza, warstwa rogowa, warstwa rogowa naskórka, wchłanianie ogólnoustrojowe, właściwości farmakokinetyczne, zakażenie grzybicze skóry, zwężenie naczyń