zaburzenia układu odpornościowego
Zaburzenia układu odpornościowego to grupa schorzeń charakteryzujących się nieprawidłowym funkcjonowaniem mechanizmów obronnych organizmu. Mogą one przybierać formę niedoborów odporności (immunodeficytów), w których układ immunologiczny nie jest w stanie skutecznie zwalczać patogenów, lub nadreaktywności, gdy dochodzi do nieprawidłowych odpowiedzi immunologicznych przeciwko własnym tkankom (choroby autoimmunologiczne) lub nieszkodliwym czynnikom środowiskowym (alergie).
Immunodeficyty dzielą się na pierwotne (wrodzone, uwarunkowane genetycznie) oraz wtórne (nabyte w wyniku chorób, infekcji, leczenia immunosupresyjnego lub innych czynników). Do najczęstszych pierwotnych niedoborów odporności należą: pospolity zmienny niedobór odporności (CVID), agammaglobulinemia Brutona, ciężki złożony niedobór odporności (SCID) oraz zespół DiGeorge’a. Najpoważniejszym nabytym niedoborem odporności jest AIDS, wywołany przez wirus HIV.
Choroby autoimmunologiczne powstają, gdy układ odpornościowy błędnie rozpoznaje własne komórki jako obce i atakuje je. Do najczęstszych należą: reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń rumieniowaty układowy, stwardnienie rozsiane, cukrzyca typu 1, choroba Hashimoto, łuszczyca czy nieswoiste zapalenia jelit. Patogeneza chorób autoimmunologicznych jest złożona i obejmuje predyspozycje genetyczne, czynniki środowiskowe oraz zaburzenia regulacji odpowiedzi immunologicznej.
Diagnostyka zaburzeń układu odpornościowego obejmuje badania laboratoryjne (oznaczenia poziomów immunoglobulin, subpopulacji limfocytów, autoprzeciwciał), testy czynnościowe układu immunologicznego, badania obrazowe oraz molekularne i genetyczne. Leczenie zależy od rodzaju zaburzenia i może obejmować terapię substytucyjną (np. dożylne wlewy immunoglobulin), leki immunosupresyjne lub immunomodulujące, leki biologiczne oraz w wybranych przypadkach przeszczepienie komórek macierzystych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pneumovax 23 po 25 mcg polisacharydu otoczkowego każdego z 23 serotypów Streptococcus pneumoniae/0,5 ml; 1 dawka (0,5 ml)
PNEUMOVAX 23 to polisacharydowa szczepionka przeciwko 23 serotypom Streptococcus pneumoniae (każdy w dawce 25 μg w objętości 0,5 ml), przeznaczona do czynnego uodporniania dzieci od 2. roku życia, młodzieży oraz dorosłych. Skuteczność kliniczna szczepionki została potwierdzona w zapobieganiu zakażeniom pneumokokowym. Szczepienie jest szczególnie zalecane u osób z prawidłową funkcją układu odpornościowego powyżej 50. roku życia oraz u pacjentów ≥2 lat z przewlekłymi chorobami sercowo-naczyniowymi, układu oddechowego, cukrzycą, schorzeniami wątroby, wyciekiem płynu mózgowo-rdzeniowego, wrodzonym brakiem lub dysfunkcją śledziony oraz u osób przebywających w środowiskach o zwiększonym ryzyku transmisji zakażeń.
anemia sierpowata, białaczka, chemioterapia immunosupresyjna, chłoniak, choroba hematologiczna, choroba Hodgkina, cukrzyca, czynne uodpornienie, inwazyjna choroba pneumokokowa, kardiomiopatia, kortykosteroid, marskość wątroby, przeszczepienie narządu, przeszczepienie szpiku kostnego, przewlekła choroba układu oddechowego, przewlekła niewydolność nerek, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekłe schorzenie wątroby, rozedma płuc, roztwór do wstrzykiwań, splenektomia, Streptococcus pneumoniae, szczepionka polisacharydowa, szpiczak mnogi, układ odpornościowy, wrodzony brak śledziony, wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego, zaburzenia układu odpornościowego, zakażenie HIV, zakażenie pneumokokowe, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zastoinowa niewydolność serca, zespół nefrotyczny - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z jeżówki purpurowej – Przeciwwskazania stosowania
Wyciąg z jeżówki purpurowej (Echinaceae purpureae herbae extractum siccum), stosowany m.in. w preparacie Echinerba w dawce 100 mg/tabletkę, posiada istotne przeciwwskazania, które lekarz musi uwzględnić przed zaleceniem terapii. Podstawowym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na rośliny z rodziny astrowatych (Asteraceae), ze względu na ryzyko reakcji krzyżowej. Ze względu na immunomodulujące właściwości wyciągu, jego stosowanie jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z gruźlicą, zakażeniem HIV/AIDS, białaczkami oraz chorobami autoimmunologicznymi, takimi jak stwardnienie rozsiane czy kolagenozy (np. toczeń rumieniowaty układowy, twardzina układowa, zapalenie wielomięśniowe, zapalenie skórno-mięśniowe, zespół Sjögrena).
AIDS, białaczka, choroba autoimmunologiczna, choroba demielinizacyjna, choroba tkanki łącznej, cytostatyk, ekstrakt z jeżówki purpurowej, gruźlica, immunosupresja, immunosupresja jatrogenna, kortykosteroid, leczenie przeciwprątkowe, lek immunosupresyjny, mieszana choroba tkanki łącznej, nadwrażliwość na astrowate, pierwotny niedobór odporności, reakcja krzyżowa, rodzina astrowatych, stwardnienie rozsiane, toczeń rumieniowaty układowy, twardzina układowa, układ krwiotwórczy, właściwości immunomodulujące, wtórny niedobór odporności, wyciąg z jeżówki purpurowej, zaburzenia układu odpornościowego, zakażenie HIV, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie wielomięśniowe, zespół Sjögrena - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – TFX 10 mg
Czynnik grasiczy X (Thymostimulinum, Thymus Factor X) to immunostymulujący preparat z grupy L03AX, będący wyciągiem z grasic cielęcych zawierającym białka i polipeptydy o masie cząsteczkowej 4 000–12 000 daltonów. Mechanizm działania TFX opiera się na wielokierunkowej immunomodulacji, obejmującej wzrost limfocytozy, stymulację dojrzewania limfocytów T, wzmocnienie odporności ogólnej i miejscowej, a także efekt przeciwautoimmunologiczny poprzez hamowanie procesów autoagresji. Ponadto preparat wykazuje działanie protekcyjne na układ krwiotwórczy, co jest szczególnie istotne w terapii onkologicznej i transplantologii, gdzie może przeciwdziałać toksycznym efektom cytostatyków i leków immunosupresyjnych.
chemioterapia, czynnik grasiczy X, hormony grasicy, leczenie immunosupresyjne, lek immunostymulujący, leki cytostatyczne, limfocytoza, limfocyty T, odporność immunologiczna, podanie parenteralne, roztwór do wstrzykiwań, terapia onkologiczna, thymostimulinum, Thymus Factor X, tiomersal, transplantologia, układ krwiotwórczy, wyciąg z grasicy cielęcej, zaburzenia układu odpornościowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Acarbose Aurovitas 50 mg
Akarboza, stosowana w dawkach dobowych 150-300 mg, najczęściej wywołuje działania niepożądane ze strony układu pokarmowego, związane z jej mechanizmem hamowania rozkładu węglowodanów w jelicie cienkim. Do najczęstszych należą gazy, burczenie i wzdęcie brzucha (bardzo często, ≥10%), a także biegunka i bóle żołądkowo-jelitowe (często, ≥1% do <10%). Objawy te mogą nasilać się po spożyciu sacharozy i nieprzestrzeganiu diety cukrzycowej. Rzadziej obserwuje się nudności, wymioty, niestrawność (niezbyt często, ≥0,1% do <1%) oraz poważniejsze powikłania, takie jak podniedrożność lub niedrożność jelit (rzadko, ≥0,01% do <0,1%), które wymagają natychmiastowego przerwania leczenia. Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano również przypadki odmy pęcherzykowej jelit oraz reakcji nadwrażliwości, w tym wysypki i pokrzywki (częstość nieznana).
akarboza, aminotransferaza, biegunka, ból żołądkowo-jelitowy, burczenie w brzuchu, dieta cukrzycowa, gazy jelitowe, małopłytkowość, nadwrażliwość na lek, niedrożność jelit, niestrawność, nudności, obrzęk, odma pęcherzykowa jelit, osutka krostkowa, reakcja nadwrażliwości, uszkodzenie wątroby, wymioty, wzdęcie brzucha, zaburzenia krwi, zaburzenia układu odpornościowego, zaburzenia wątroby, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie wątroby, żółtaczka