ostre zaburzenie oddechowe

Ostre zaburzenie oddechowe to stan nagłego pogorszenia funkcji oddechowej, który może stanowić bezpośrednie zagrożenie życia. Najczęściej objawia się dusznością, tachypnoe, zaburzeniami saturacji krwi tlenem oraz zmianami w badaniach gazometrycznych. Zaburzenie to może być konsekwencją wielu różnych patologii, w tym infekcji układu oddechowego, obturacji dróg oddechowych, aspiracji, urazu klatki piersiowej, niewydolności serca czy reakcji anafilaktycznej.

Diagnostyka ostrego zaburzenia oddechowego obejmuje badanie przedmiotowe, badania obrazowe (RTG klatki piersiowej, tomografia komputerowa), gazometrię krwi tętniczej oraz badania laboratoryjne. Kluczowe znaczenie ma szybka identyfikacja przyczyny zaburzenia oddechowego, co umożliwia wdrożenie celowanego leczenia przyczynowego.

Postępowanie terapeutyczne w ostrym zaburzeniu oddechowym koncentruje się na zapewnieniu odpowiedniej wymiany gazowej poprzez tlenoterapię, a w cięższych przypadkach – wentylację nieinwazyjną lub inwazyjną. Równolegle prowadzone jest leczenie przyczynowe. W ciężkich przypadkach ostrego zaburzenia oddechowego może rozwinąć się zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS), który charakteryzuje się wysoką śmiertelnością i wymaga intensywnej terapii.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl