sprzęganie z glicyną

Sprzęganie z glicyną to ważny proces metaboliczny w organizmie, który służy do detoksykacji i eliminacji różnych substancji, w tym leków, ksenobiotyków i metabolitów endogennych. Glicyna, jako najprostszy aminokwas, reaguje z grupami karboksylowymi tych związków, tworząc pochodne, które są bardziej rozpuszczalne w wodzie i łatwiejsze do wydalenia z moczem.

Proces ten zachodzi głównie w wątrobie i jest katalizowany przez enzymy z rodziny acylotransferaz. Sprzęganie z glicyną jest jednym z kluczowych mechanizmów II fazy biotransformacji, obok innych reakcji koniugacji, takich jak glukuronidacja czy sulfonowanie. Szczególnie istotne jest sprzęganie z glicyną kwasu benzoesowego, salicylowego oraz wielu innych kwasów aromatycznych.

W praktyce klinicznej, znajomość mechanizmów sprzęgania z glicyną ma znaczenie przy stosowaniu niektórych leków, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Niedobór tego szlaku metabolicznego może prowadzić do kumulacji toksycznych substancji w organizmie. Ponadto, niektóre wrodzone wady metaboliczne, jak choroba syropu klonowego, wiążą się z zaburzeniami sprzęgania aminokwasów, w tym glicyny.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Polocard 75 mg

Polocard w dawkach 75 mg i 150 mg, zawierający kwas acetylosalicylowy w postaci tabletek dojelitowych, charakteryzuje się opóźnionym wchłanianiem rozpoczynającym się po 3-6 godzinach od podania, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym około 6 godzin (6,72 µg/ml dla 75 mg i 12,7 µg/ml dla 150 mg). Biodostępność leku wynosi 80-100%, a obecność pokarmu opóźnia wchłanianie, nie wpływając na jego całkowitą dostępność. Kwas acetylosalicylowy wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (~33% przy stężeniu 120 µg/ml), które jest zmienne w stanach klinicznych takich jak niewydolność nerek, ciąża czy u noworodków, gdzie dochodzi do jego zmniejszenia. Względna objętość dystrybucji wynosi 0,15-0,2 l/kg i rośnie wraz ze stężeniem leku w surowicy.
biodostępność kwasu acetylosalicylowego, dystrybucja w organizmie, eliminacja kwasu acetylosalicylowego, esteraza, farmakokinetyka kwasu acetylosalicylowego, glukuronian salicylo-fenolowy, hipoalbuminemia, hydroksylacja, kwas acetylosalicylowy, kwas gentyzynowy, kwas salicylurowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, otoczka dojelitowa, przewód pokarmowy, sprzęganie z glicyną, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stężenie kwasu acetylosalicylowego, tabletka dojelitowa, wiązanie z białkami osocza
Leksykon substancji czynnych
Kwas salicylowy – Właściwości farmakokinetyczne

Kwas salicylowy, stosowany miejscowo w różnych formach farmaceutycznych, wykazuje zdolność do przenikania przez nieuszkodzoną skórę, przy czym stopień wchłaniania zależy od integralności naskórka, rodzaju podłoża, stosowania opatrunków okluzyjnych oraz stanu skóry (np. erytrodermia łuszczycowa, dermatozy zapalne, uszkodzenia). Maksymalne stężenie w surowicy osiągane jest zwykle po 4-8 godzinach, a w przypadku preparatu Salbetan po 6-12 godzinach. Wchłanianie miejscowe wynosi około 10% dawki, a stężenia w surowicy rzadko przekraczają 5 mg/dl, co jest poniżej progu toksyczności (objawy zatrucia pojawiają się przy >30 mg/dl). Kwas salicylowy wiąże się w 80% z białkami osocza, przenika do OUN, łożyska oraz mleka matki, a jego okres półtrwania wynosi 2-3 godziny przy standardowych dawkach, wydłużając się do 15-30 godzin przy dużych dawkach z powodu ograniczonej zdolności sprzęgania w wątrobie.
betametazon dipropionian, białko osocza, dermatoza zapalna, działanie toksyczne, erytrodermia łuszczycowa, fluorouracyl, glukuronian, glukuronid estrowy, glukuronid eterowy, hydroksylacja, integralność naskórka, kortykosteroid, kwas borowy, kwas dihydroksybenzoesowy, kwas gentyzynowy, kwas salicylomoczowy, kwas salicylowy, kwas salicylurowy, mocznik, nadżerka skórna, nerka, okres półtrwania, opatrunek okluzyjny, ośrodkowy układ nerwowy, przenikanie do mleka, przenikanie przez łożysko, przenikanie przezskórne, sprzęganie z glicyną, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stężenie maksymalne, warstwa rogowa naskórka, wchłanianie przezskórne, właściwość keratolityczna, wydalanie z moczem, zatrucie kwasem borowym, zatrucie salicylanami
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sachodent 87,1 mg/g

Sachodent w formie żelu do stosowania miejscowego w jamie ustnej zawiera choliny salicylan w stężeniu 87,1 mg/g, który charakteryzuje się szybkim wchłanianiem przez błonę śluzową jamy ustnej, z wykrywalnym stężeniem salicylanów we krwi już po 15-30 minutach od aplikacji. Metabolizm substancji czynnej zachodzi głównie w wątrobie, gdzie kluczowe jest sprzęganie z glicyną i kwasem glukuronowym. Przy wysokich stężeniach salicylanów dochodzi do wysycenia sprzęgania z glicyną, co powoduje, że eliminacja staje się zależna od wolniejszego sprzęgania do glukuronidów. Dodatkowo, recyrkulacja jelitowo-wątrobowa metabolitów glukuronidowych wydłuża biologiczny okres półtrwania leku.
absorpcja przez błonę śluzową, bariera śluzówkowa, biologiczny okres półtrwania, błona śluzowa policzka, choliny salicylan, filtracja kłębuszkowa, interakcja lekowa, metabolit salicylanu, metabolizm salicylanów, recyrkulacja jelitowo-wątrobowa, salicylan, sprzęganie z glicyną, stężenie salicylanów w surowicy, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Alepton 75 mg

Lek Alepton zawierający 75 mg kwasu acetylosalicylowego w formie tabletek dojelitowych charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem w bliższym odcinku jelita cienkiego, gdzie dochodzi do częściowej hydrolizy do kwasu salicylowego już podczas absorpcji. Maksymalne stężenia kwasu acetylosalicylowego i kwasu salicylowego w osoczu osiągane są odpowiednio po około 5 i 6 godzinach po podaniu na czczo, natomiast spożycie leku z pokarmem opóźnia ten czas o około 3 godziny. Objętość dystrybucji kwasu acetylosalicylowego wynosi około 0,16 l/kg masy ciała, a oba związki wykazują wysoki stopień wiązania z albuminami osocza, co wpływa na ich dystrybucję i farmakokinetykę. Kwas salicylowy przenika powoli do płynu stawowego, przez barierę łożyska oraz może być obecny w mleku kobiecym, co ma znaczenie kliniczne w kontekście stosowania u kobiet w ciąży i karmiących.
albumina, bariera biologiczna, bariera łożyskowa, droga nerkowa, faza eliminacji, hydroliza kwasu salicylowego, kwas acetylosalicylowy, kwas gentyzynowy, kwas salicylowy, metabolit, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przemiana metaboliczna, sprzęganie z glicyną, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stężenie kwasu acetylosalicylowego, tabletka dojelitowa, trudność w połykaniu, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna
Leksykon substancji czynnych
Difenhydramina – Właściwości farmakokinetyczne

Difenhydramina, jako lek przeciwhistaminowy pierwszej generacji, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z czasem do osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu (Tmax) wynoszącym 1-4 godziny (najczęściej 1-2 godziny) oraz początkiem działania terapeutycznego już po 15-30 minutach. Biodostępność doustna wynosi 40-60% z powodu efektu pierwszego przejścia w wątrobie. Substancja wiąże się z białkami osocza w 76-85%, a jej objętość dystrybucji wynosi 3-7 dm³/kg, co wskazuje na szeroką dystrybucję do tkanek, w tym swobodne przenikanie przez barierę krew-mózg, co odpowiada za działanie uspokajające i nasenne. Okres półtrwania difenhydraminy wynosi 4-8 godzin (zakres 2,4-9,3 godziny), a metabolity mają okres półtrwania 8-10 godzin. Klirens osoczowy jest wysoki i wynosi 600-1300 ml/min, a jedynie około 1% dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymu CYP2D6, którego aktywność może być hamowana przez samą difenhydraminę, co niesie ryzyko interakcji lekowych.
aplikacja miejscowa, aplikacja na błony śluzowe, bariera krew-mózg, biodostępność, CYP2D6, cytochrom P450, dealkilacja, difenhydramina, difenylometan, działanie nasenne i uspokajające, hamowanie konkurencyjne, interakcja lekowa, klirens osoczowy, kwas difenylometoksyoctowy, marskość wątroby, metabolizm pierwszego przejścia, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, powinowactwo do białek osocza, przeciwhistaminowy pierwszej generacji, sprzęganie z glicyną, stężenie maksymalne w osoczu, wchłanianie z przewodu pokarmowego
Leksykon substancji czynnych
Kwas acetylosalicylowy – Właściwości farmakokinetyczne

Kwas acetylosalicylowy (ASA) charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, głównie w proksymalnym odcinku jelita cienkiego, z istotnym udziałem hydrolizy do kwasu salicylowego już podczas wchłaniania. Farmakokinetyka ASA różni się w zależności od postaci farmaceutycznej: tabletki musujące i powlekane MicroActive osiągają Tmax w 15-30 minut, natomiast tabletki dojelitowe wykazują opóźnione wchłanianie (Tmax 2-7 godzin), szczególnie w obecności pokarmu, który opóźnia Tmax o około 3 godziny, nie zmieniając biodostępności. ASA i jego metabolit są silnie wiązane z albuminami (40-70% przy stężeniu 400 μg/ml), a ich dystrybucja obejmuje wszystkie tkanki, z Vd około 0,15-0,17 l/kg. Metabolizm ASA do kwasu salicylowego zachodzi głównie w wątrobie, z okresem półtrwania ASA 15-30 minut, natomiast eliminacja kwasu salicylowego jest dawko-zależna: 2-3 godziny dla dawek do 325 mg/dobę, około 12 godzin dla dawek przeciwbólowych oraz 15-30 godzin przy dawkach powyżej 3 g/dobę lub zatruciu.
alkalizacja moczu, biodostępność, glukuronid salicylo-fenolowy, hipoalbuminemia, hydroksylacja, kinetyka eliminacji, klirens nerkowy, kwas acetylosalicylowy, kwas gentyzynowy, kwas salicylowy, kwas salicylurowy, maksymalne stężenie w osoczu, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, proksymalny odcinek jelita cienkiego, przewlekła niewydolność serca, sprzęganie z glicyną, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stopień wiązania, tabletka dojelitowa, tabletka musująca, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Alepton 160 mg

Produkt leczniczy Alepton zawiera 160 mg kwasu acetylosalicylowego w tabletce dojelitowej, charakteryzujący się szybkim i całkowitym wchłanianiem głównie w bliższym odcinku jelita cienkiego. Po podaniu na czczo maksymalne stężenia kwasu acetylosalicylowego i jego metabolitu, kwasu salicylowego, osiągane są odpowiednio po około 5 i 6 godzinach, natomiast podanie z posiłkiem opóźnia Tmax o około 3 godziny. Oba związki wykazują wysokie wiązanie z albuminami osocza, przy czym stopień wiązania kwasu salicylowego zależy od jego stężenia oraz stężenia albumin. Objętość dystrybucji kwasu acetylosalicylowego wynosi około 0,16 l/kg, a kwas salicylowy przenika do płynu stawowego, mleka kobiecego oraz przez barierę łożyska, co ma znaczenie w kontekście stosowania u kobiet w ciąży i karmiących piersią.
albumina, bariera łożyska, enzym wątrobowy, hydroliza, jelito cienkie, kinetyka eliminacji, kwas acetylosalicylowy, kwas gentyzynowy, kwas glukuronowy, kwas salicylowy, laktoza jednowodna, nietolerancja cukrów, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn stawowy, reakcja alergiczna, sprzęganie z glicyną, stężenie w osoczu, tabletka dojelitowa, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek
Leksykon substancji czynnych
Sodu benzoesan – Właściwości farmakokinetyczne

Sodu benzoesan, obecny w preparacie Gargarin w stężeniu 750 mg na 5 g proszku do sporządzania roztworu do płukania gardła, wykazuje zdolność do wchłaniania przez błony śluzowe jamy ustnej i gardła. Po absorpcji do krwioobiegu ulega dystrybucji z wiązaniem do białek osocza oraz metabolizmowi w wątrobie, głównie poprzez sprzęganie z glicyną do kwasu hipurowego. Eliminacja substancji odbywa się dwutorowo – z żółcią oraz częściowo przez płuca, co zmniejsza ryzyko kumulacji i zwiększa bezpieczeństwo stosowania. W kontekście klinicznym istotne jest zachowanie ostrożności u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby oraz chorobami płuc, ze względu na metabolizm i drogi wydalania sodu benzoesanu.
boraks, chlorek sodu, choroby płuc, dystrybucja leku, działania niepożądane, interakcje lekowe, kwas hipurowy, lewomentol, metabolizm wątrobowy, preparat Gargarin, roztwór do płukania gardła, sodu benzoesan, sprzęganie z glicyną, stosowanie miejscowe, wchłanianie przez błony śluzowe, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie przez płuca, wydalanie z moczem, wydalanie z żółcią, zaburzenia funkcji wątroby, zatrucie lekiem
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aspirin Pro 500 mg

Aspirin PRO, zawierający 500 mg kwasu acetylosalicylowego w formie zmikronizowanych cząstek oraz musującego komponentu (technologia MicroActive), charakteryzuje się przyspieszonym rozpuszczaniem i szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie kwasu acetylosalicylowego w osoczu osiągane jest po około 17,5 minutach, a kwasu salicylowego – po 45 minutach, co stanowi odpowiednio 2,6- i 4-krotnie szybszy czas w porównaniu do konwencjonalnych tabletek. Badania kliniczne na ponad 1000 pacjentach z bólem pooperacyjnym potwierdziły istotne statystycznie skrócenie czasu do pierwszych efektów łagodzenia bólu oraz do znaczącego zmniejszenia bólu, który wynosił 49 minut dla Aspirin PRO wobec 99 minut dla standardowych preparatów, bez utraty intensywności i czasu trwania działania przeciwbólowego.
acetylosalicylan glukuronidu, bariera łożyskowa, biodostępność, dystrybucja leku, farmakokinetyka, fenylosalicylan glukuronidu, hydroksylacja, kwas acetylosalicylowy, kwas gentyzurynowy, kwas gentyzynowy, kwas salicylowy, kwas salicylurowy, metabolit, mleko kobiet karmiących, okres półtrwania, sprzęganie z glicyną, stężenie w osoczu, wątroba, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Abrea 75 mg

Farmakokinetyka kwasu acetylosalicylowego (ASA) w dawkach 75 mg, 100 mg i 160 mg charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, głównie w jelicie cienkim, z częściową hydrolizą do kwasu salicylowego już podczas absorpcji. Maksymalne stężenia ASA w osoczu osiągane są po około 3,5 godziny na czczo, a jego głównego metabolitu – kwasu salicylowego – po około 4,5 godziny. Spożycie pokarmu opóźnia czas osiągnięcia maksymalnego stężenia o około 3 godziny. Zarówno ASA, jak i kwas salicylowy wykazują wysokie powinowactwo do albumin osocza, z objętością dystrybucji ASA około 0,16 l/kg masy ciała. Kwas salicylowy przenika powoli do płynu stawowego, przez barierę łożyska oraz do mleka kobiecego, co ma znaczenie kliniczne w kontekście stosowania u kobiet w ciąży i karmiących.
absorpcja w jelicie cienkim, bariera łożyska, białko osocza, dysfagia, dystrybucja leku, enzym wątrobowy, hydroliza kwasu acetylosalicylowego, kinetyka eliminacji, kwas acetylosalicylowy, kwas gentyzynowy, kwas salicylowy, metabolizm kwasu acetylosalicylowego, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania w fazie eliminacji, proces metaboliczny, profilaktyka sercowo-naczyniowa, sprzęganie z glicyną, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stężenie leku w osoczu, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie kwasu salicylowego, zaburzenie funkcji nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Salicortex 330 mg

Preparat Salicortex zawiera korę wierzby (Salicis cortex) w dawce 330 mg na tabletkę, z co najmniej 20 mg glikozydów fenolowych przeliczonych na salicynę. Nie przeprowadzono dedykowanych badań farmakokinetycznych tego preparatu, jednak badania metabolizmu głównych glikozydów kory wierzby (salicyna, saligenina, populina) wykazały, że metabolity salicyny wydalane z moczem są identyczne z metabolitami powstającymi po podaniu kwasu acetylosalicylowego. Salicyna ulega rozkładowi w jelitach pod wpływem β-glukozydazy błony śluzowej oraz flory bakteryjnej, dając saligeninę, która charakteryzuje się czterokrotnie lepszą resorpcją niż salicyna.
5-dihydroksybenzoesowy, alkohol salicylowy, cytochrom P450, flora bakteryjna jelit, glikozydy fenolowe, glukuronid kwasu salicylowego, kora wierzby, kwas 2, kwas acetylosalicylowy, kwas gentyzurynowy, kwas gentyzynowy, kwas glukuronowy, kwas salicylowy, kwas salicylurowy, populina, salicyna, saligenina, sprzęganie z glicyną, β-glukozydaza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Polocard 150 mg

Kwas acetylosalicylowy zawarty w tabletkach dojelitowych Polocard charakteryzuje się opóźnionym wchłanianiem, rozpoczynającym się 3-6 godzin po podaniu, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym około 6 godzin po podaniu. Maksymalne stężenia wynoszą średnio 6,72 µg/ml dla dawki 75 mg oraz 12,7 µg/ml dla dawki 150 mg. Biodostępność leku jest wysoka i wynosi 80-100%, a obecność pokarmu opóźnia jedynie wchłanianie, nie wpływając na całkowitą dostępność biologiczną. Kwas acetylosalicylowy wykazuje szeroką dystrybucję w organizmie, z objętością dystrybucji 0,15-0,2 l/kg masy ciała, oraz wiąże się z białkami osocza w około 33% przy stężeniu 120 µg/ml, przy czym stopień wiązania zależy od stężenia albumin i może ulegać zmianom w stanach klinicznych takich jak niewydolność nerek, ciąża czy u noworodków.
albuminy, biodostępność substancji czynnej, esteraza, farmakokinetyka leku, hipoalbuminemia, hydroksylacja, kwas acetylosalicylowy, kwas gentyzynowy, kwas salicylurowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, otoczka dojelitowa, salicylany, sprzęganie z glicyną, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stężenie maksymalne leku, szlak metaboliczny, tabletka dojelitowa, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon substancji czynnych
Metylu salicylan – Właściwości farmakokinetyczne

Metylu salicylan, będący substancją czynną preparatu Reumatol w stężeniu 150 mg/g, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem przezskórnym – około 75% dawki jest absorbowane w ciągu 6 godzin od aplikacji. Po wchłonięciu następuje metabolizm już w skórze, gdzie esteraza hydrolizuje metylu salicylan do aktywnego kwasu salicylowego, odpowiedzialnego za działanie przeciwbólowe i przeciwzapalne. Następnie w krążeniu dochodzi do dalszej hydrolizy i sprzęgania z glicyną. Warto podkreślić, że pomimo miejscowego zastosowania, znaczna ilość substancji może przenikać do krwiobiegu, co jest istotne w kontekście potencjalnych działań ogólnoustrojowych oraz ryzyka u pacjentów z nadwrażliwością na salicylany lub przy stosowaniu na dużych powierzchniach skóry.
biodostępność, biotransformacja, efekt przeciwbólowy, esteraza skórna, glukuronidy, hydroliza kwasu salicylowego, kwas salicylowy, lewomentol, metabolit aktywny, metabolizm, metabolizm wątrobowy, metabolizm wstępny, metylu salicylan, nadwrażliwość na salicylany, sprzęganie z glicyną, wchłanianie przez skórę, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie z moczem
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Etopiryna Extra 250 mg + 200 mg + 50 mg

Produkt leczniczy Etopiryna Extra zawiera kwas acetylosalicylowy (250 mg), paracetamol (200 mg) oraz kofeinę (50 mg), które wykazują różne profile farmakokinetyczne. Kwas acetylosalicylowy wchłania się z przewodu pokarmowego w 80-100%, jednak jego biodostępność jest obniżona przez hydrolizę w śluzówce i efekt pierwszego przejścia wątrobowego. Maksymalne stężenie w osoczu osiąga po 40-60 minutach, a działanie przeciwbólowe i przeciwgorączkowe utrzymuje się 3-6 godzin. Paracetamol charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem, z maksymalnym stężeniem w osoczu w zakresie 10 minut do 2 godzin, natomiast kofeina osiąga stężenie maksymalne po 15-45 minutach, z okresem półtrwania 3-7 godzin. Wchłanianie wszystkich składników może ulec spowolnieniu przy jednoczesnym przyjmowaniu pokarmu.
bariera łożyskowa, biologiczny okres półtrwania, demetylacja, dostępność biologiczna, działanie przeciwbólowe, efekt pierwszego przejścia, esteraza, farmakokinetyka, glukuronian salicylo-fenolowy, hipoalbuminemia, kofeina, kwas acetylosalicylowy, kwas glukuronowy, kwas salicylurowy, maź stawowa, metabolit, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, paracetamol, płyn mózgowo-rdzeniowy, przedawkowanie leku, schorzenie wątroby, śluzówka przewodu pokarmowego, sprzęganie z glicyną, sprzęganie z kwasem siarkowym, stężenie w osoczu, stężenie w surowicy, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne