droga żółciowa
Droga żółciowa to zespół struktur anatomicznych odpowiedzialnych za transport żółci z wątroby do dwunastnicy. Składa się z wewnątrzwątrobowych przewodów żółciowych, które łączą się tworząc przewód wątrobowy prawy i lewy, a następnie wspólny przewód wątrobowy. Po połączeniu z przewodem pęcherzykowym powstaje przewód żółciowy wspólny, który uchodzi do dwunastnicy przez brodawkę Vatera.
Drogi żółciowe odgrywają kluczową rolę w trawieniu tłuszczów, usuwaniu produktów rozpadu hemoglobiny oraz detoksykacji organizmu. Zaburzenia w ich funkcjonowaniu mogą prowadzić do różnych schorzeń, takich jak kamica żółciowa, zapalenie dróg żółciowych (cholangitis), zwężenie dróg żółciowych czy nowotwory.
Diagnostyka chorób dróg żółciowych obejmuje badania obrazowe (USG, MRCP, ERCP, cholangiografia), badania laboratoryjne (poziom bilirubiny, enzymów wątrobowych, fosfatazy alkalicznej) oraz badania endoskopowe. Leczenie zależy od rodzaju schorzenia i może obejmować postępowanie zachowawcze, endoskopowe lub chirurgiczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Dymnica – Właściwości farmakodynamiczne
Dymnica (Fumaria officinalis L.) w dawce 10 mg na tabletkę, standaryzowana jako suchy wyciąg (DER 4-6:1), stanowi kluczowy składnik preparatu Boldovera, wykazujący działanie spazmolityczne i hepatoprotekcyjne. Jej główny mechanizm polega na rozkurczu mięśni gładkich pęcherzyka żółciowego, dróg żółciowych oraz przewodu pokarmowego, co jest istotne w łagodzeniu dolegliwości związanych ze skurczami tych struktur. Działanie to jest komplementarne do efektów boldyny (1 mg/tabl.), która wykazuje właściwości żółciopędne i spazmolityczne, oraz alony (15 mg/tabl., zawierającej 3,150-3,745 mg hydroksyantrachinonów), odpowiedzialnej za efekt przeczyszczający pojawiający się po 6-12 godzinach od podania. Synergistyczne działanie tych składników prowadzi do poprawy funkcji wydzielniczej wątroby, normalizacji pracy przewodu pokarmowego oraz łagodzenia skurczów mięśni gładkich dróg żółciowych i jelit.
boldyna, droga żółciowa, dymnica, działanie hepatoprotekcyjne, działanie przeczyszczające, działanie rozkurczające, działanie spazmolityczne, działanie żółciopędne, efekt terapeutyczny, ekstrakcja wodna, funkcja wydzielnicza wątroby, hydroksyantrachinony, pęcherzyk żółciowy, perystaltyka jelita, przepływ żółci, przewód pokarmowy, skurcz mięśni gładkich, skurcz pęcherzyka żółciowego, substancja biologicznie czynna, suchy wyciąg, układ żółciowy, wyciąg z alony, wyciąg z dymnicy, zaburzenie funkcji wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Cholestil Max 200 mg
Cholestil Max, zawierający 200 mg hymekromonu, jest wskazany w leczeniu zaburzeń motoryki dróg żółciowych, w tym stanów skurczowych i dyskinez, które manifestują się dolegliwościami bólowymi oraz objawami dyspeptycznymi. Lek ten poprawia przepływ żółci, co jest szczególnie istotne w okresie rekonwalescencji po operacjach pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych, wspomagając normalizację funkcji wydzielniczych i łagodzenie powikłań pointerwencyjnych. Hymekromon działa pomocniczo, wspierając kompleksową terapię zaburzeń żółciowych, co przekłada się na poprawę komfortu życia pacjentów. Wskazania do stosowania Cholestil Max obejmują również objawy związane ze zmniejszonym wydzielaniem żółci, takie jak brak łaknienia, nudności oraz zaparcia, które wynikają z nieprawidłowej funkcji dróg żółciowych. Terapia hymekromonem powinna być prowadzona po dokładnej ocenie stanu klinicznego pacjenta, uwzględniając nasilenie objawów, choroby współistniejące oraz możliwe interakcje farmakologiczne. Lek stanowi element leczenia objawowego i jest stosowany jako uzupełnienie innych metod terapeutycznych, mając na celu przede wszystkim poprawę wydzielania żółci i złagodzenie dolegliwości związanych z dysfunkcją układu żółciowego.
- Leksykon chorób i schorzeń
Torbiele trzustki – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Torbiele trzustki to wypełnione płynem struktury, które mogą mieć charakter łagodny lub przedrakowy, z częstością występowania 10-20% u osób powyżej 60. roku życia. Najczęściej spotykane typy to torbiele surowicze (SCN) o charakterze łagodnym oraz śródprzewodowe brodawkowate nowotwory śluzowe (IPMN) i torbielakogruczolaki śluzowe (MCN), które mogą ulegać przemianie nowotworowej. Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych, takich jak CT, MRI z MRCP oraz endoskopowej ultrasonografii (EUS) z biopsją cienkoigłową (EUS-FNA). Kluczowe czynniki ryzyka złośliwości to rozmiar torbieli >3 cm, obecność litych komponentów, rozszerzenie przewodu trzustkowego, guzki na ścianach oraz szybki wzrost. Postępowanie zależy od tych cech i obejmuje nadzór, drenaż lub leczenie chirurgiczne, przy czym nadzór jest zalecany dla torbieli niskiego ryzyka, z kontrolą obrazową co 6 miesięcy do 2 lat zgodnie z wytycznymi Fukuoka.
badanie fizykalne, biomarker, biopsja cienkoigłowa, ból brzucha, cholangiopankreatografia rezonansu magnetycznego, drenaż chirurgiczny, drenaż endoskopowy, drenaż przezskórny, droga żółciowa, endoskopowa ultrasonografia, ostre zapalenie trzustki, pęknięcie torbieli, przewód trzustkowy, pseudotorbiel trzustki, rak trzustki, rezonans magnetyczny, śródprzewodowy brodawkowaty nowotwór śluzowy, tomografia komputerowa, torbiel surowicza, torbiel trzustki, torbiel zapalna, zapalenie trzustki, żółtaczka, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Arduan 4 mg
Produkt leczniczy Arduan zawiera 4 mg bromku pipekuronium i wykazuje zróżnicowany profil farmakokinetyczny zależny od rodzaju zastosowanego znieczulenia. Podczas znieczulenia halotanem, początkowa objętość dystrybucji (Vdc) wynosi 67 ± 30,2 ml/kg mc., a objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym (Vdss) 309 ± 103 ml/kg mc., z okresem półtrwania w fazie dystrybucji 16,3 ± 10,1 min. W przypadku znieczulenia neuroleptykami, Vdss jest nieco wyższa (353 ± 83 ml/kg mc.), a okres półtrwania w fazie dystrybucji krótszy i wynosi 7,6 min. Efekt kumulacyjny przy powtarzalnych dawkach podtrzymujących (0,01-0,02 mg/kg mc.) jest minimalny, jeśli dawki te podaje się przy 25% powrocie kontrolnej amplitudy drgań.
- Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z korzenia rzodkwi czarnej – Właściwości farmakodynamiczne
Wyciąg z korzenia rzodkwi czarnej (Raphanus sativus L., radix) stosowany w preparacie Raphacholin C w dawce 150 mg na tabletkę (suchy wyciąg, DER 30-42:1, ekstrakcja etanolem 85% V/V) wykazuje działanie żółciopędne i żółciotwórcze poprzez stymulację hepatocytów do zwiększonej produkcji i wydzielania żółci. Kompleks z węglem aktywnym (1:1) dodatkowo wspiera właściwości adsorpcyjne preparatu. Regularne stosowanie wpływa ochronnie na miąższ wątroby, wspomagając procesy detoksykacyjne i eliminację toksyn z organizmu, a także poprawia perystaltykę jelit, co usprawnia trawienie i pasaż jelitowy.
droga żółciowa, działanie przeciwskurczowe, działanie rozkurczowe, działanie żółciopędne, etanol, funkcjonowanie wątroby, klasyfikacja anatomiczno-terapeutyczno-chemiczna, komórki miąższowe wątroby, kwas dehydrocholowy, olejek miętowy, pasaż treści pokarmowej, perystaltyka jelit, proces detoksykacyjny, proces trawienny, węgiel aktywny, współczynnik DER, wyciąg suchy, wyciąg z korzenia rzodkwi czarnej, wyciąg z ziela karczocha - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Equoral 100 mg/ml
Cyklosporyna, substancja czynna Equoral (100 mg/ml roztwór doustny), charakteryzuje się szybkim osiąganiem maksymalnych stężeń (Cmax) w 1-2 godziny po podaniu doustnym, z dostępnością biologiczną wynoszącą 20-50%. Spożycie wysokotłuszczowego posiłku obniża AUC o około 13% i Cmax o 33%, co należy uwzględnić w schemacie dawkowania. Farmakokinetyka wykazuje liniową zależność dawka-AUC, z inter- i intraindywidualną zmiennością parametrów AUC i Cmax na poziomie 10-20%, co podkreśla konieczność indywidualnego monitorowania stężeń. Equoral wykazuje biorównoważność roztworu doustnego i kapsułek elastycznych, a w porównaniu z oryginalnym produktem cyklosporyny cechuje się 59% wyższym Cmax i 29% większą dostępnością biologiczną, przy zachowaniu porównywalnych minimalnych stężeń terapeutycznych. Dystrybucja leku obejmuje głównie tkanki pozakrwiowe, z pozorną objętością dystrybucji 3,5 l/kg, a w krwi największa frakcja cyklosporyny (41-58%) znajduje się w erytrocytach. Cyklosporyna wiąże się w 90% z białkami osocza, głównie lipoproteinami, co wpływa na biodostępność aktywnej frakcji leku.
biorównoważność, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, dializoterapia, dostępność biologiczna, droga żółciowa, elementy morfotyczne krwi, hydroksylacja, klirens układowy, lipoproteiny, marskość wątroby, metoda HPLC, metoda radioimmunologiczna, N-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia leku, stężenie cyklosporyny we krwi, wiązanie z białkami osocza, wysokotłuszczowy posiłek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Co-Olimestra 20 mg + 12,5 mg
Co-Olimestra to lek zawierający olmesartan medoksomil (20 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg lub 25 mg), stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego. Olmesartan medoksomil jest prolekiem, który szybko przekształca się do aktywnego olmesartanu, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 2 godziny po podaniu doustnym, z biodostępnością 25,6%. Charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (99,7%) i objętością dystrybucji 16-29 l. Hydrochlorotiazyd osiąga Cmax po 1,5-2 godzinach, wiąże się z białkami osocza w 68%, a jego objętość dystrybucji wynosi 0,83-1,14 l/kg. Okres półtrwania eliminacji obu substancji wynosi 10-15 godzin. Olmesartan jest eliminowany w około 40% przez nerki i 60% drogą wątrobowo-żółciową, natomiast hydrochlorotiazyd jest wydalany niemal całkowicie przez nerki w postaci niezmienionej. Jednoczesne podanie tych substancji powoduje zmniejszenie biodostępności hydrochlorotiazydu o około 20%, bez wpływu na farmakokinetykę olmesartanu.
biodostępność bezwzględna, dostępność ogólnoustrojowa, droga żółciowa, esteraza, frakcja niezwiązana, hydrochlorotiazyd, interakcja farmakokinetyczna, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kolesewelam chlorowodorek, krążenie jelitowo-wątrobowe, niedrożność dróg żółciowych, objętość dystrybucji, okres półtrwania w fazie eliminacji, olmesartan medoksomil, parametr farmakokinetyczny, pole powierzchni pod krzywą, stan stacjonarny, stężenie olmesartanu w osoczu, substancja wiążąca kwasy żółciowe, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Urokinase medac 50 000 j.m.
Urokinaza, pozyskiwana z ludzkiego moczu, charakteryzuje się szybkim metabolizmem i eliminacją, głównie w wątrobie, z okresem półtrwania wynoszącym 10-20 minut. Krótki czas półtrwania determinuje konieczność stosowania wlewów ciągłych w niektórych wskazaniach klinicznych. Metabolity nieaktywne powstające w wyniku degradacji enzymatycznej są wydalane dwutorowo – głównie przez nerki oraz dodatkowo z żółcią, co może mieć znaczenie przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na wydzielanie żółci. Wątroba pełni kluczową rolę w inaktywacji urokinazy, co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z jej dysfunkcją.
choroba wątroby, dawkowanie leku, droga nerkowa, droga żółciowa, działanie niepożądane, eliminacja z krwiobiegu, enzymy wątrobowe, krążenie systemowe, lek trombolityczny, niewydolność nerek, okres półtrwania, profil bezpieczeństwa, upośledzenie funkcji nerek, Urokinase medac, urokinaza, wlew ciągły, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie funkcji wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Kamienie żółciowe – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Kamica żółciowa charakteryzuje się korzystnym rokowaniem, jednak ryzyko rozwoju objawów klinicznych wzrasta wraz z wielkością, liczbą kamieni oraz czasem ich obecności w drogach żółciowych. Mniej niż 20% pacjentów rozwija objawy, a u bezobjawowych prawdopodobieństwo ich pojawienia się wynosi 10-20% w ciągu 10 lat. Standardem leczenia objawowej kamicy jest laparoskopowa cholecystektomia, z planową śmiertelnością <0,5% i chorobowością <10%, natomiast w trybie pilnym śmiertelność wzrasta do 3-5%, a chorobowość do 30-50%. Ryzyko powikłań zwiększają m.in. wysoki BMI, wcześniejsze operacje jamy brzusznej, zrosty, zgorzelinowy pęcherzyk oraz zespół kruchości. Pooperacyjne dolegliwości obejmują przewlekłą biegunkę i utrzymujące się objawy dyspeptyczne, szczególnie u pacjentów stosujących leki psychotropowe (OR=5,3) i z wysokim poziomem lęku (OR=10,6).
cholecystektomia laparoskopowa, choledocholithiasis, cholelithiasis, droga żółciowa, hepatolithiasis, kamica przewodowa, kamica wewnątrzwątrobowa, kamica żółciowa, kamień żółciowy, kwas chenodeoksycholowy, kwas ursodeoksycholowy, lek wiążący kwasy żółciowe, mikrobiom jelitowy, objaw dyspeptyczny, ostre zapalenie pęcherzyka żółciowego, rak pęcherzyka żółciowego, UDCA, wewnątrzwątrobowy rak dróg żółciowych, wskaźnik masy ciała, wskaźnik śmiertelności, zespół kruchości - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dailiport 2 mg
Dailiport zawiera takrolimus w formulacji o przedłużonym uwalnianiu, co wpływa na jego farmakokinetykę, w tym na opóźnione osiągnięcie maksymalnego stężenia (Cmax) około 2 godzin po podaniu (tmax). Biodostępność takrolimusu jest zmienna indywidualnie, średnio wynosi 20-25% dla postaci o natychmiastowym uwalnianiu, z zakresem od 6% do 43%. Spożycie pokarmu obniża szybkość i zakres wchłaniania, natomiast przepływ żółci nie wpływa na absorpcję, co umożliwia doustne rozpoczęcie terapii. Monitorowanie minimalnego stężenia takrolimusu w pełnej krwi jest wiarygodnym wskaźnikiem ekspozycji ogólnoustrojowej, ze względu na ścisłą korelację z AUC w stanie stacjonarnym.
albumina, białka osocza, biodostępność, biodostępność takrolimusu, charakter dwufazowy, droga żółciowa, działanie immunosupresyjne, ekspozycja ogólnoustrojowa, hematokryt, izoenzym 3A4 cytochromu P450, kwaśna α-1-glikoproteina, maksymalne stężenie we krwi, mały klirens, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przedłużone uwalnianie, przedłużony profil wchłaniania, stężenie minimalne w pełnej krwi, takrolimus o przedłużonym uwalnianiu, wiązanie z erytrocytami - Leksykon substancji czynnych
Chlorowodorek papaweryny – Właściwości farmakodynamiczne
Chlorowodorek papaweryny, obecny w produkcie leczniczym Krople żołądkowe z papaweryną (Fortestomachicae) w stężeniu 0,4 g na 100 g preparatu (0,4%), wykazuje znane działanie spazmolityczne i miorelaksacyjne na mięśnie gładkie układu pokarmowego, naczyń krwionośnych oraz dróg żółciowych. Jednakże brak specyficznych badań farmakodynamicznych dotyczących tej substancji w kontekście omawianego preparatu ogranicza pełne zrozumienie mechanizmów jej działania w tej formulacji. Produkt zawiera również nalewki ziołowe: kozłkową, miętową, gorzką oraz z dziurawca, każdą w ilości 24,9 g, co może modyfikować profil farmakodynamiczny chlorowodorku papaweryny poprzez potencjalne interakcje między składnikami.
badanie farmakodynamiczne, chlorowodorek papaweryny, droga żółciowa, działanie miorelaksacyjne, działanie spazmolityczne, interakcja farmakodynamiczna, krople doustne, krople żołądkowe z papaweryną, mięsień gładki, naczynie krwionośne, nalewka gorzka, nalewka kozłkowa, nalewka miętowa, nalewka z dziurawca, pochodna izochinolinowa, układ pokarmowy, właściwość farmakodynamiczna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Luteina 50 50 mg
Progesteron podawany podjęzykowo w dawce 50 mg (Luteina 50) wykazuje unikalne właściwości farmakokinetyczne, wynikające z dwutorowej absorpcji: bezpośredniego wchłaniania przez błonę śluzową jamy ustnej oraz klasycznego wchłaniania w przewodzie pokarmowym. Ta droga podania pozwala na ominięcie efektu pierwszego przejścia wątrobowego dla części dawki, co skutkuje szybszym osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Tmax 1-4 h dla 100 mg, 2-6 h dla 200 mg) oraz wyższym stężeniem terapeutycznym (średnio 13,5 ng/ml po 100 mg), mieszczącym się w zakresie niezbędnym do prawidłowej przemiany sekrecyjnej endometrium (12-15 ng/ml). Okres półtrwania progesteronu podjęzykowego wynosi około 6-7 godzin, a lek charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (96-99%), głównie z albuminami (50-54%) i transkortyną (43-48%), co wpływa na biodostępność wolnej, aktywnej frakcji hormonu.
albumina, badanie histopatologiczne, biodostępność leku, droga żółciowa, efekt pierwszego przejścia, faza lutealna, globulina wiążąca kortykosteroidy, glukuronidacja, krążenie wątrobowo-jelitowe, niewydolność fazy lutealnej, okres półtrwania, przemiana sekrecyjna endometrium, stężenie w osoczu, sulfatacja, tabletka podjęzykowa, transkortyna, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna - Leksykon substancji czynnych
Eprosartan – Właściwości farmakokinetyczne
Eprosartan, substancja czynna preparatu Teveten, charakteryzuje się niską biodostępnością doustną około 13% po dawce 300 mg, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w 1-2 godziny. Wchłanianie jest nieznacznie opóźnione przez pokarm, jednak zmiany Cmax i AUC są poniżej 25% i nie mają istotnego znaczenia klinicznego, co pozwala na podawanie leku niezależnie od posiłków. Stężenia osoczowe są proporcjonalne do dawki w zakresie 100-200 mg, natomiast przy dawkach 400 i 800 mg obserwuje się nasycenie mechanizmów wchłaniania. Eprosartan wykazuje wysokie wiązanie z białkami surowicy (~98%) i objętość dystrybucji około 13 l, co wskazuje na dystrybucję głównie w przestrzeni pozakomórkowej. Metabolizm jest ograniczony, z dominującym wydalaniem niezmienionego leku głównie drogą żółciową (około 90% radioaktywności w kale po podaniu doustnym) oraz częściowo nerkową (około 7% w moczu). Okres półtrwania wynosi 5-9 godzin, a długotrwałe stosowanie nie powoduje kumulacji leku.
acyloglukuronian, AUC, ciężka niewydolność nerek, Cmax, droga żółciowa, eliminacja leku, eprosartan, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, kumulacja leku, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent dializowany, stężenie osoczowe, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami surowicy, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie izotopowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmisartan HCT EGIS 40 mg + 12,5 mg
Telmisartan HCT EGIS, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazuje farmakokinetykę, w której jednoczesne podawanie obu składników nie wpływa na ich wzajemne parametry. Telmisartan osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) w 0,5-1,5 godziny, z biodostępnością zależną od dawki: 42% dla 40 mg i 58% dla 160 mg. Spożycie pokarmu powoduje niewielkie zmniejszenie AUC (6% przy 40 mg, 19% przy 160 mg), bez istotnego wpływu na skuteczność terapeutyczną. Telmisartan wiąże się z białkami osocza w >99,5%, ma pozorną objętość dystrybucji około 500 l i jest metabolizowany do nieaktywnego acyloglukuronidu, bez udziału cytochromu P450. Eliminacja następuje głównie z kałem (>97%) drogą żółciową, z klirensem osoczowym >1500 ml/min i okresem półtrwania >20 godzin. Hydrochlorotiazyd osiąga Tmax w 1-3 godziny, ma biodostępność około 60%, wiąże się z białkami w 68%, a jego pozorna objętość dystrybucji wynosi 0,83-1,14 l/kg. Jest wydalany niemal całkowicie przez nerki w postaci niezmienionej, z klirensem nerkowym 250-300 ml/min i okresem półtrwania 10-15 godzin (wydłużonym do 34 godzin przy niewydolności nerek).
acyloglukuronid, AUC, biodostępność telmisartanu, cytochrom P450, droga żółciowa, farmakokinetyka nieliniowa, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kumulacja w osoczu, niedociśnienie ortostatyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, stężenie maksymalne, telmisartan i hydrochlorotiazyd, wiązanie z białkami osocza, wydalanie żółciowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Cholestil 200 mg
Lek Cholestil, zawierający 200 mg hymekromonu w formie tabletek, jest wskazany do stosowania w terapii zaburzeń funkcji dróg żółciowych, w tym stanów skurczowych, dyskinez oraz czynnościowych zaburzeń dróg żółciowych, także w przebiegu niepowikłanej kamicy żółciowej. Preparat wykazuje działanie spazmolityczne i żółciopędne, co umożliwia łagodzenie objawów takich jak ból, dyskomfort, zaburzenia trawienia oraz objawy związane ze zmniejszonym wydzielaniem żółci, np. anoreksja, nudności i zaparcia. Cholestil jest również stosowany w okresie rekonwalescencji po operacjach pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych, wspomagając prawidłowe funkcjonowanie układu żółciowego i zapobiegając powikłaniom.
anoreksja, bolesny skurcz, czynność motoryczna, droga żółciowa, dyskineza dróg żółciowych, kamica żółciowa, leczenie pomocnicze, lek żółciopędny, nudności, operacja pęcherzyka żółciowego, pęcherzyk żółciowy, przepływ żółci, stan skurczowy dróg żółciowych, układ żółciowy, właściwości spazmolityczne, wydzielanie żółci, zaburzenie dyspeptyczne, zaburzenie trawienia, zaparcie, złogi żółciowe