Właściwości farmakokinetyczne
Telmisartan HCT EGIS 40 mg + 12,5 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Telmisartan HCT EGIS

Właściwości farmakokinetyczne produktu leczniczego Telmisartan HCT EGIS zostały dokładnie zbadane zarówno dla telmisartanu, jak i hydrochlorotiazydu, będących aktywnymi składnikami leku. Badania wykazały, że jednoczesne podawanie obu substancji czynnych nie wpływa na ich wzajemne parametry farmakokinetyczne u zdrowych pacjentów.¹

Wchłanianie

Telmisartan po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie w osoczu w czasie od 0,5 do 1,5 godziny. Biodostępność telmisartanu wykazuje zależność od dawki – dla dawki 40 mg wynosi 42%, natomiast dla dawki 160 mg wzrasta do 58%. Spożywanie pokarmu ma niewielki wpływ na biodostępność tej substancji. Po przyjęciu dawki 40 mg pole pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC) ulega zmniejszeniu o około 6%, a przy dawce 160 mg redukcja ta wynosi około 19%. Jednakże po upływie trzech godzin od podania, stężenie telmisartanu w osoczu osiąga zbliżony poziom, niezależnie od tego czy substancja została przyjęta na czczo czy po posiłku. Ta niewielka redukcja parametru AUC nie powinna prowadzić do istotnego zmniejszenia skuteczności terapeutycznej. Podczas wielokrotnego podawania telmisartanu nie obserwuje się znaczącej kumulacji substancji w osoczu.²

Hydrochlorotiazyd podawany w skojarzeniu z telmisartanem osiąga maksymalne stężenie w osoczu po czasie od 1 do 3 godzin od podania doustnego. Całkowita biodostępność hydrochlorotiazydu, oszacowana na podstawie skumulowanego wydalania nerkowego, wynosi około 60%.³

Dystrybucja

Telmisartan charakteryzuje się bardzo wysokim stopniem wiązania z białkami osocza przekraczającym 99,5%. Wiąże się głównie z albuminą i kwaśną glikoproteiną alfa-1. Pozorna objętość dystrybucji telmisartanu wynosi około 500 litrów, co wskazuje na dodatkowe wiązanie się substancji z tkankami. ^{99,5%), głównie z albuminą i z kwaśną glikoproteiną alfa-1. Pozorna objętość dystrybucji telmisartanu wynosi około 500 litrów, wskazuje na dodatkowe łączenie się z tkankami.”>4}

Hydrochlorotiazyd wiąże się z białkami osocza w 68%, a jego pozorna objętość dystrybucji mieści się w zakresie 0,83 – 1,14 l/kg.⁵

Metabolizm

Telmisartan podlega metabolizmowi poprzez sprzęganie do acyloglukuronidu, który jest farmakologicznie nieaktywny. Glukuronid związku macierzystego stanowi jedyny metabolit zidentyfikowany u ludzi. Po podaniu pojedynczej dawki telmisartanu znakowanego izotopem 14C, glukuronid stanowił około 11% mierzonej radioaktywności w osoczu. W procesie metabolizmu telmisartanu nie biorą udziału izoenzymy układu cytochromu P450.⁶

Hydrochlorotiazyd nie podlega procesom metabolicznym w organizmie człowieka i jest wydalany w postaci niezmienionej.⁷

Eliminacja

Telmisartan po podaniu dożylnym lub doustnym w postaci znakowanej izotopem 14C jest eliminowany głównie z kałem drogą wydalania żółciowego (>97% podanej dawki). Jedynie niewielkie ilości leku wykrywane są w moczu. Całkowity klirens osoczowy telmisartanu po podaniu doustnym przekracza 1500 ml/min. Końcowy okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi ponad 20 godzin. ^{97%) została usunięta z kałem drogą wydalania żółciowego. Jedynie niewielkie ilości zostały wykryte w moczu. Całkowity klirens osoczowy telmisartanu po podaniu doustnym jest większy niż 1500 ml/min. Końcowy okres półtrwania w fazie eliminacji wynosił > 20 godzin.”>8}

Hydrochlorotiazyd jest prawie całkowicie wydalany w postaci niezmienionej przez nerki. Około 60% dawki doustnej jest eliminowane w ciągu 48 godzin od przyjęcia. Klirens nerkowy hydrochlorotiazydu wynosi około 250-300 ml/min, a końcowy okres półtrwania w fazie eliminacji waha się od 10 do 15 godzin.⁹

Liniowość lub nieliniowość farmakokinetyki

Telmisartan wykazuje farmakokinetykę nieliniową w zakresie dawek od 20 mg do 160 mg. Zwiększenie dawki prowadzi do nieproporcjonalnie większego wzrostu stężenia w osoczu (Cmax i AUC). W przeciwieństwie do telmisartanu, hydrochlorotiazyd charakteryzuje się farmakokinetyką liniową.¹⁰

Parametry farmakokinetyczne w szczególnych grupach pacjentów

Osoby w podeszłym wieku

Farmakokinetyka telmisartanu nie wykazuje istotnych różnic pomiędzy populacją osób w podeszłym wieku (>65 lat) a pacjentami młodszymi.¹¹

Różnice związane z płcią

Stężenia telmisartanu w osoczu są zazwyczaj 2-3 razy wyższe u kobiet niż u mężczyzn. Jednakże w badaniach klinicznych nie wykazano istotnie wzmożonej odpowiedzi na lek ani zwiększonej częstości występowania niedociśnienia ortostatycznego u kobiet. Z tego względu nie ma potrzeby modyfikacji dawkowania w zależności od płci pacjenta.¹²

W przypadku hydrochlorotiazydu zaobserwowano tendencję do występowania wyższych stężeń w osoczu u kobiet w porównaniu z mężczyznami, jednak różnica ta nie jest uznawana za istotną klinicznie.¹³

Zaburzenia czynności nerek

Wydalanie nerkowe nie ma znaczącego wpływu na klirens telmisartanu. W oparciu o doświadczenia kliniczne z pacjentami z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-60 ml/min, średnio około 50 ml/min) nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z obniżoną czynnością nerek. Telmisartan nie może być usuwany z krwi metodą hemodializy.¹⁴

U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek obserwuje się zmniejszoną szybkość eliminacji hydrochlorotiazydu. W badaniu przeprowadzonym u pacjentów ze średnim klirensem kreatyniny na poziomie 90 ml/min stwierdzono wydłużony okres półtrwania eliminacji hydrochlorotiazydu. U pacjentów bez czynności nerek okres półtrwania eliminacji hydrochlorotiazydu wydłuża się do 34 godzin.¹⁵

Zaburzenia czynności wątroby

Badania farmakokinetyczne u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby wykazały zwiększenie całkowitej biodostępności telmisartanu do około 100%. Okres półtrwania eliminacji telmisartanu pozostaje niezmieniony u pacjentów z niewydolnością wątroby.¹⁶