Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Telmisartan HCT EGIS 40 mg + 12,5 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Telmisartan HCT EGIS

Kompleksowe badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku Telmisartan HCT EGIS, zawierającego połączenie telmisartanu i hydrochlorotiazydu, zostały przeprowadzone w celu określenia potencjalnych zagrożeń terapeutycznych. Uzyskane dane pozwalają na precyzyjną ocenę profilu bezpieczeństwa tego złożonego produktu leczniczego w różnych dawkach.¹

Badania toksykologiczne skojarzenia telmisartanu i hydrochlorotiazydu

W badaniach przedklinicznych przeprowadzonych na szczurach i psach z prawidłowym ciśnieniem tętniczym analizowano efekty jednoczesnego podawania telmisartanu i hydrochlorotiazydu. Stosowano dawki powodujące ekspozycję porównywalną z ekspozycją osiąganą po zastosowaniu klinicznych dawek terapeutycznych u ludzi. Wyniki tych badań wykazały, że połączenie obu substancji aktywnych nie powodowało żadnych dodatkowych zmian patologicznych, które nie byłyby wcześniej obserwowane przy podawaniu każdej z substancji oddzielnie.²

Należy podkreślić, że obserwacje toksykologiczne poczynione w tych badaniach nie mają istotnego znaczenia klinicznego w przypadku zastosowania terapeutycznego u ludzi. Ocena bezpieczeństwa obejmowała również postać 80 mg + 25 mg, dla której nie przeprowadzano dodatkowych badań przedklinicznych, opierając się na wcześniejszych wynikach dla innych dawek tego skojarzenia.³

Znane efekty toksykologiczne antagonistów układu renina-angiotensyna-aldosteron

W badaniach przedklinicznych telmisartanu zaobserwowano pewne działania toksykologiczne, które są charakterystyczne również dla innych antagonistów receptora angiotensyny II oraz inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę. Te efekty obejmują:⁴

• Zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny i wartości hematokrytu)
• Zmiany hemodynamiczne w nerkach prowadzące do zwiększenia stężenia azotu mocznikowego we krwi oraz kreatyniny
• Zwiększenie aktywności reniny w osoczu
• Hipertrofię lub hiperplazję komórek aparatu przykłębuszkowego
• Uszkodzenia śluzówki żołądka

Warto zaznaczyć, że uszkodzeniom przewodu pokarmowego można było zapobiegać poprzez doustne podawanie roztworu soli oraz poprzez izolowanie zwierząt w grupach, co sugeruje mechanizmy adaptacyjne związane z działaniem leków wpływających na układ renina-angiotensyna-aldosteron.⁵

W badaniach na psach zaobserwowano dodatkowo specyficzne zmiany nerkowe w postaci rozszerzenia i zaniku kanalików nerkowych. Te efekty wiązane są bezpośrednio z farmakologicznym działaniem telmisartanu na układ renina-angiotensyna-aldosteron.⁶

Wpływ na rozrodczość i rozwój prenatalny

Badania nad wpływem telmisartanu na rozwój prenatalny nie dostarczyły jednoznacznych dowodów na teratogenne działanie tej substancji. Jednakże po zastosowaniu dawek toksycznych telmisartanu zaobserwowano wpływ na rozwój noworodków, który przejawiał się mniejszą masą ciała lub opóźnionym czasem otwarcia oczu.⁷

Szczegółowe informacje dotyczące fetotoksyczności produktu złożonego zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd można znaleźć w punkcie 4.6 Charakterystyki Produktu Leczniczego.⁸

Genotoksyczność i potencjał kancerogenny substancji aktywnych

Badania genotoksyczności i potencjału kancerogennego składników preparatu Telmisartan HCT EGIS wykazały zróżnicowane wyniki:⁹

• Telmisartan: W badaniach in vitro nie wykazano działania mutagennego ani odpowiedniego działania klastogennego tej substancji. Nie zaobserwowano także dowodów na działanie rakotwórcze w długoterminowych badaniach przeprowadzonych na szczurach i myszach.
• Hydrochlorotiazyd: Badania z udziałem hydrochlorotiazydu w niektórych modelach doświadczalnych wykazały niejednoznaczne działanie genotoksyczne lub rakotwórcze.

Pomimo niejednoznacznych wyników badań przedklinicznych dla hydrochlorotiazydu, należy podkreślić, że wieloletnie doświadczenie kliniczne ze stosowaniem tej substancji u ludzi nie wykazało związku pomiędzy jej stosowaniem a zwiększonym ryzykiem występowania nowotworów.¹⁰