hipoosmolalność osocza

Hipoosmolalność osocza to stan, w którym osmolalność osocza krwi spada poniżej wartości referencyjnych (zazwyczaj poniżej 280 mOsm/kg H₂O). Jest to wynik nadmiernego rozcieńczenia płynów ustrojowych, najczęściej spowodowanego względnym nadmiarem wody w stosunku do elektrolitów, głównie sodu.

Hipoosmolalność osocza często współistnieje z hiponatremią, choć nie zawsze te stany występują razem. Do najczęstszych przyczyn należą: nieprawidłowa sekrecja wazopresyny (zespół nieprawidłowego wydzielania ADH), nadmierne spożycie wody, niewydolność nerek, niewydolność serca, marskość wątroby, stosowanie diuretyków oraz niektóre endokrynopatie.

Objawy kliniczne hipoosmolalności osocza zależą od nasilenia i tempa rozwoju zaburzenia. Mogą obejmować objawy neurologiczne (bóle głowy, nudności, wymioty, splątanie, drgawki, śpiączkę) związane z obrzękiem mózgu wynikającym z przemieszczania się wody do komórek w odpowiedzi na gradient osmotyczny. Szczególnie niebezpieczne są sytuacje ostrego spadku osmolalności.

Diagnostyka hipoosmolalności obejmuje oznaczenie osmolalności osocza, stężenia sodu, potasu, glukozy i mocznika we krwi oraz badania oceniające stan nawodnienia. Leczenie powinno być ukierunkowane na przyczynę podstawową i może obejmować ograniczenie podaży płynów, stosowanie hipertonicznego roztworu NaCl, leki moczopędne oraz leczenie chorób współistniejących.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl