Leki w grupie
„diuretyki tiazydowe”

Diuretyki tiazydowe to grupa leków moczopędnych, które hamują reabsorpcję sodu i chloru w początkowym odcinku kanalika dalszego nefronu. Poprzez zwiększenie wydalania jonów sodowych, chlorkowych i potasowych prowadzą do zwiększonej diurezy oraz zmniejszenia objętości płynów ustrojowych. Dodatkowo wykazują działanie wazodylatacyjne, zmniejszając opór naczyń obwodowych.

Najważniejsze substancje czynne z grupy diuretyków tiazydowych to hydrochlorotiazyd (Hydrochlorothiazidum), chlortalidon (Hygroton), indapamid (Indix, Indapen, Indapamide, Indapen, Opamid, Tertensif) oraz metolazon. W Polsce największą popularnością cieszą się preparaty zawierające hydrochlorotiazyd oraz indapamid, który jest klasyfikowany jako diuretyk tiazydopodobny.

Główne wskazania do stosowania diuretyków tiazydowych obejmują nadciśnienie tętnicze (zarówno w monoterapii, jak i w leczeniu skojarzonym), obrzęki pochodzenia sercowego, wątrobowego lub nerkowego, oraz zapobieganie powstawaniu kamieni nerkowych zawierających wapń. Ze względu na łagodne działanie moczopędne i długi czas działania, są one często lekami pierwszego wyboru w terapii nadciśnienia.

Zaletami stosowania diuretyków tiazydowych są ich udowodniona skuteczność w redukcji śmiertelności i powikłań sercowo-naczyniowych, relatywnie niski koszt terapii, możliwość podawania raz na dobę (długi czas działania) oraz dobra tolerancja u większości pacjentów. Szczególnie wartościowe jest ich synergistyczne działanie z innymi lekami hipotensyjnymi.

Do najważniejszych działań niepożądanych diuretyków tiazydowych należą zaburzenia elektrolitowe (zwłaszcza hipokaliemia, hiponatremia i hipomagnezemia), hiperglikemia i pogorszenie kontroli cukrzycy, hiperurykemia mogąca prowadzić do napadów dny moczanowej, hiperlipidemia oraz zaburzenia erekcji. Przy długotrwałym stosowaniu mogą też przyczyniać się do hiperkalcemii i osteopenii. Leki te są przeciwwskazane u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek.

W obrębie grupy diuretyków tiazydowych wyróżniamy klasyczne diuretyki tiazydowe (hydrochlorotiazyd, chlortalidon) oraz diuretyki tiazydopodobne (indapamid, metolazon). Te drugie charakteryzują się nieco odmienną budową chemiczną, dłuższym czasem działania oraz mniejszym wpływem na metabolizm glukozy i lipidów, co czyni je preferowanymi w leczeniu pacjentów z zespołem metabolicznym czy cukrzycą.

Lista leków w tej grupie

  1. 15.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl