Valsartan + hydrochlorothiazide Krka
Tabletki powlekane, 80 mg + 12,5 mg
Produkt zawiera walsartan i hydrochlorotiazyd jako składniki aktywne, które pomagają regulować ciśnienie krwi. Walsartan jest antagonistą receptora angiotensyny II, a hydrochlorotiazyd działa moczopędnie. Lek stosuje się w leczeniu nadciśnienia tętniczego u dorosłych, zwłaszcza gdy monoterapia jest niewystarczająca. Tabletki są zalecane pacjentom, którzy potrzebują skojarzonego leczenia dla lepszej kontroli ciśnienia.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Produkt leczniczy Valsartan + hydrochlorothiazide Krka zawiera 80 mg walsartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu w jednej różowej, owalnej tabletce powlekanej (10 mm x 5 mm). Zalecana dawka to jedna tabletka raz na dobę, którą można przyjmować niezależnie od posiłku. Terapia powinna rozpoczynać się od stopniowego zwiększania dawki poszczególnych składników, aby zminimalizować ryzyko niedociśnienia tętniczego i innych działań niepożądanych. Maksymalna dawka wynosi 320 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu. Efekt hipotensyjny pojawia się zwykle po 2 tygodniach, a pełny efekt terapeutyczny obserwuje się w ciągu 4 tygodni, choć u niektórych pacjentów może być konieczne wydłużenie terapii do 8 tygodni.
U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (GFR ≥ 30 ml/min) nie jest wymagana modyfikacja dawki, natomiast lek jest przeciwwskazany przy ciężkich zaburzeniach nerek (GFR < 30 ml/min) ze względu na obecność hydrochlorotiazydu. W przypadku łagodnych do umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby bez cholestazy dawka walsartanu nie powinna przekraczać 80 mg, natomiast hydrochlorotiazyd nie wymaga modyfikacji. Produkt jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby, żółciową marskością i cholestazą. U osób w podeszłym wieku stosuje się standardowe dawkowanie, a lek nie jest zalecany u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 80 mg + 12,5 mg
bezmocz, cholestaza, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, ciśnienie tętnicze, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, hydrochlorotiazyd, leczenie skojarzone, marskość wątroby, monoterapia walsartanem, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, obniżanie ciśnienia tętniczego, walsartan, walsartan hydrochlorotiazyd, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Działania niepożądane
Produkt leczniczy Valsartan + hydrochlorothiazide Krka (80 mg walsartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu) może powodować liczne działania niepożądane, zarówno wynikające z terapii skojarzonej, jak i z monoterapii poszczególnymi składnikami. Najczęściej obserwuje się hipokaliemię (bardzo często), hiponatremię i hipomagnezemię (często) indukowane przez hydrochlorotiazyd, podczas gdy walsartan może powodować hiperkaliemię (częstość nieznana). Inne istotne działania obejmują zaburzenia czynności nerek (częstość nieznana), zmęczenie, zawroty głowy, bóle mięśniowe, a także reakcje skórne, takie jak pokrzywka i wysypka (często). Wśród poważniejszych działań wymienia się małopłytkowość, agranulocytozę, niedokrwistość aplastyczną oraz reakcje nadwrażliwości, które mogą wystąpić z nieznaną częstością. Hydrochlorotiazyd wiąże się również z ryzykiem rozwoju nieczerniakowych nowotworów skóry oraz poważnych zaburzeń metabolicznych, w tym hiperglikemii i hiperurykemii (często).
Podczas terapii konieczne jest monitorowanie parametrów biochemicznych, zwłaszcza stężenia elektrolitów (potasu, sodu, magnezu), kreatyniny oraz kwasu moczowego, a także ciśnienia tętniczego i ogólnego stanu pacjenta. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z istniejącą niewydolnością nerek. Walsartan + hydrochlorothiazide Krka może także powodować poważne zaburzenia okulistyczne, takie jak jaskra ostra zamkniętego kąta oraz nagromadzenie płynu między naczyniówką a twardówką (częstość nieznana), wymagające pilnej interwencji. Rzadko obserwuje się niekardiogenny obrzęk płuc oraz ciężkie powikłania oddechowe związane z hydrochlorotiazydem. Wszystkie podejrzewane działania niepożądane należy zgłaszać do odpowiednich organów nadzoru, aby zapewnić ciągłe monitorowanie bezpieczeństwa stosowania leku.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 80 mg + 12,5 mg
agranulocytoza, anemia hemolityczna, cholestaza wewnątrzwątrobowa, choroba posurowicza, cukromocz, diuretyk tiazydowy, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, jaskra ostra zamkniętego kąta, leukopenia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwicze zapalenie naczyń, nadwrażliwość na światło, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, niekardiogenny obrzęk płuc, niewydolność nerek, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk naczyniowy, odwodnienie, parestezja, rak kolczystokomórkowy skóry, rak podstawnokomórkowy, rumień wielopostaciowy, toczeń rumieniowaty skóry, zaburzenie czynności nerek, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zasadowica hipochloremiczna, zespół ostrej niewydolności oddechowej -
Interakcje leku
Produkt leczniczy Valsartan + hydrochlorothiazide Krka, zawierający walsartan 80 mg i hydrochlorotiazyd 12,5 mg, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne wynikające z mechanizmu działania obu substancji czynnych. Szczególnie istotne są interakcje z litem, gdzie obserwuje się przemijające zwiększenie stężenia litu w surowicy i nasilenie jego toksyczności, co czyni skojarzenie niezalecanym. Walsartan i hydrochlorotiazyd mogą nasilać działanie innych leków przeciwnadciśnieniowych oraz osłabiać odpowiedź na aminy presyjne. Jednoczesne stosowanie z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ) może prowadzić do osłabienia działania hipotensyjnego, pogorszenia czynności nerek oraz hiperkaliemii, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania funkcji nerek oraz elektrolitów. Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) z inhibitorami ACE, antagonistami receptora angiotensyny II lub aliskirenem jest przeciwwskazana ze względu na ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i ostrej niewydolności nerek.
Hydrochlorotiazyd może nasilać hipokaliemię, co zwiększa ryzyko arytmii, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu glikozydów naparstnicy lub leków wywołujących torsades de pointes. Konieczne jest monitorowanie stężenia potasu, zwłaszcza przy stosowaniu diuretyków oszczędzających potas, suplementów potasu oraz leków moczopędnych. Hydrochlorotiazyd może również wpływać na metabolizm glukozy, co wymaga dostosowania dawkowania leków przeciwcukrzycowych, a w przypadku metforminy istnieje ryzyko kwasicy mleczanowej przy niewydolności nerek. Inne istotne interakcje obejmują zwiększenie stężenia wapnia w surowicy przy jednoczesnym stosowaniu z solami wapnia i witaminą D, ryzyko hiperurykemii przy stosowaniu cyklosporyny oraz konieczność odpowiedniego nawodnienia pacjenta przed podaniem środków kontrastowych zawierających jod. Spożycie alkoholu podczas terapii może nasilać działanie hipotensyjne i odwadniające, co wymaga ograniczenia jego spożycia i monitorowania objawów niedociśnienia.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Interakcje leku – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 80 mg + 12,5 mg
amina presyjna, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora angiotensyny, częstoskurcz komorowy typu torsades de pointes, diuretyk oszczędzający potas, dna moczanowa, działanie hipokaliemiczne, działanie hiponatremiczne, glikozyd naparstnicy, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipomagnezemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, interakcja z produktem leczniczym, kwas acetylosalicylowy, kwas moczowy, kwasica mleczanowa, lek beta-adrenolityczny, lek prokinetyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek rozszerzający naczynia krwionośne, lek zwiotczający mięśnie szkieletowe, nadczynność przytarczyc, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, perystaltyka przewodu pokarmowego, pogorszenie czynności nerek, środek kontrastowy zawierający jod, supresja szpiku kostnego, toksyczność litu, tolerancja glukozy, transporter wychwytu wątrobowego, transporter wyrzutu wątrobowego, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, żywica jonowymienna -
Profil bezpieczeństwa leku
Walsartan w połączeniu z hydrochlorotiazydem wymaga szczególnej ostrożności u wybranych grup pacjentów. U kobiet karmiących stosowanie jest niezalecane ze względu na brak danych dotyczących walsartanu oraz przenikanie hydrochlorotiazydu do mleka matki, co stanowi ryzyko dla noworodków i wcześniaków. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lek można stosować przy GFR ≥ 30 ml/min z monitorowaniem parametrów, natomiast jest przeciwwskazany przy GFR < 30 ml/min i bezmoczu. W przypadku zaburzeń czynności wątroby dopuszcza się ostrożne stosowanie przy łagodnych i umiarkowanych zaburzeniach bez cholestazy, z ograniczeniem dawki walsartanu, natomiast ciężkie zaburzenia, marskość żółciowa i cholestaza stanowią przeciwwskazanie.
Podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn należy uwzględnić ryzyko zawrotów głowy i zmęczenia, mimo braku bezpośrednich badań. Alkohol może nasilać działanie hipotensyjne leku, zwiększając ryzyko niedociśnienia ortostatycznego, co wymaga zachowania ostrożności. U seniorów nie jest konieczna zmiana dawkowania, a stosowanie jest bezpieczne przy standardowym monitorowaniu, analogicznie do innych leków przeciwnadciśnieniowych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 80 mg + 12,5 mg
-
Przeciwwskazania
Produkt leczniczy Valsartan + hydrochlorothiazide Krka (80 mg walsartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku, w tym na pochodne sulfonamidów, oraz w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na wysokie ryzyko teratogenne. Nie należy go stosować u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (w tym marskością wątroby żółciową i cholestazą) oraz u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, definiowaną jako klirens kreatyniny <30 ml/min, a także u osób z bezmoczem. Dodatkowo, lek jest przeciwwskazany przy występowaniu opornej hipokaliemii, hiponatremii, hiperkalcemii oraz objawowej hiperurykemii, gdyż hydrochlorotiazyd może nasilać te zaburzenia elektrolitowe i metaboliczne. Jednoczesne stosowanie z aliskirenem jest zabronione u pacjentów z cukrzycą oraz z GFR <60 ml/min/1,73 m² ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza nerkowych i elektrolitowych.
W sytuacjach klinicznych wymagających ostrożności należy rozważyć ryzyko stosowania leku u kobiet w pierwszym trymestrze ciąży oraz u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby i nerek (klirens kreatyniny 30-60 ml/min), gdzie wskazane jest regularne monitorowanie funkcji narządów i gospodarki elektrolitowej. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z predyspozycją do zaburzeń elektrolitowych (hipokaliemia, hiponatremia, hiperkalcemia), zwłaszcza u osób poddawanych intensywnej diurezie, odwodnionych, na restrykcyjnych dietach lub w podeszłym wieku. U pacjentów z bezobjawową hiperurykemią lub dną moczanową w wywiadzie należy rozważyć alternatywne schematy leczenia. W przypadku stosowania aliskirenu u pacjentów niekwalifikujących się do bezwzględnych przeciwwskazań, konieczna jest ocena ryzyka i ewentualna modyfikacja terapii, aby zminimalizować potencjalne działania niepożądane.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 80 mg + 12,5 mg
aliskiren, bezmocz, cholestaza, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, cukrzyca, dna moczanowa, filtracja kłębuszkowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiperkalcemia, hiperurykemia objawowa, hipokaliemia oporna, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, kwas moczowy, marskość wątroby żółciowa, sulfonamid, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, walsartan, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie gospodarki elektrolitowej -
Przedawkowanie
Przedawkowanie leku Valsartan + hydrochlorothiazide Krka (80 mg + 12,5 mg) prowadzi do poważnych zaburzeń hemodynamicznych i elektrolitowych, wynikających z działania dwóch substancji czynnych. Walsartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, powoduje nadmierne rozszerzenie naczyń i znaczące obniżenie ciśnienia tętniczego, co może skutkować niedociśnieniem, zaburzeniami świadomości, zapaścią krążeniową oraz wstrząsem. Hydrochlorotiazyd, diuretyk tiazydowy, wywołuje hipowolemię i zaburzenia elektrolitowe (szczególnie hipokaliemię, hipomagnezemię, hipokalcyemię), które manifestują się nudnościami, sennością, zaburzeniami rytmu serca oraz bolesnymi skurczami mięśni. Kompleksowy obraz kliniczny wymaga natychmiastowej interwencji medycznej i monitorowania parametrów życiowych pacjenta.
Leczenie przedawkowania opiera się na stabilizacji układu krążenia, ułożeniu pacjenta w pozycji na plecach, uzupełnieniu płynów i elektrolitów oraz monitorowaniu ciśnienia tętniczego, tętna, saturacji i stanu neurologicznego. W przypadku ciężkiego niedociśnienia stosuje się leki wazopresorowe, a przy zaburzeniach rytmu serca – terapię antyarytmiczną. Hemodializa nie usuwa skutecznie walsartanu ze względu na jego silne wiązanie z białkami osocza, natomiast jest efektywna w eliminacji hydrochlorotiazydu. Wczesna interwencja umożliwia zastosowanie dekontaminacji przewodu pokarmowego (płukanie żołądka, węgiel aktywowany), jednak jej skuteczność maleje wraz z upływem czasu od przyjęcia leku. Leczenie powikłań, takich jak ostra niewydolność nerek czy zaburzenia gospodarki elektrolitowej, jest integralną częścią postępowania terapeutycznego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 80 mg + 12,5 mg
antagonista receptora angiotensyny II, arytmia, białko osocza, ciśnienie tętnicze, dekontaminacja przewodu pokarmowego, diuretyk tiazydowy, diureza i natriureza, gospodarka elektrolitowa, gospodarka kwasowo-zasadowa, hemodializa, hipokaliemia, hipowolemia, komorowe zaburzenie rytmu, leczenie antyarytmiczne, lek wazopresorowy, niedobór magnezu, niedobór potasu, niedobór wapnia, niedociśnienie tętnicze, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność krążenia, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, rozszerzenie naczyń krwionośnych, skurcz mięśni, tachykardia i bradykardia, układ renina-angiotensyna-aldosteron, węgiel aktywowany, wstrząs, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zapaść krążeniowa -
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksyczności skojarzenia walsartanu i hydrochlorotiazydu, przeprowadzone na szczurach i małpach szerokonosych, wykazały, że głównym narządem docelowym jest nerka. Uszkodzenia nerek obejmowały nefropatię z bazofilią, wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz zwiększenie objętości i elektrolitów w moczu, obserwowane przy dawkach 30 mg/kg/dobę walsartanu + 9 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u szczurów (odpowiednio 0,9- i 3,5-krotność MRHD) oraz 10 + 3 mg/kg/dobę u małp (0,3- i 1,2-krotność MRHD). Wysokie dawki powodowały także zmiany hematologiczne (spadek erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu) oraz uszkodzenie błony śluzowej żołądka u małp. Hiperplazja tętniczek nerkowych występowała przy bardzo wysokich dawkach (600 + 188 mg/kg/dobę u szczurów i 30 + 9 mg/kg/dobę u małp), co wiązano z farmakologicznym efektem blokady angiotensyny II i stymulacji reniny. Nie stwierdzono działania mutagennego, uszkadzającego chromosomy ani rakotwórczego dla obu substancji czynnych, a badania rozrodcze wykazały toksyczność u potomstwa przy dawkach walsartanu 600 mg/kg/dobę (około 18-krotność MRHD).
Badania rozwojowe (Segment II) nie wykazały teratogenności skojarzenia walsartanu i hydrochlorotiazydu u szczurów i królików, choć odnotowano toksyczne działanie na płód wtórne do toksyczności u matki. Podsumowując, profil bezpieczeństwa preparatu Valsartan + hydrochlorothiazide Krka jest akceptowalny przy stosowaniu w dawkach terapeutycznych, gdyż nie zaobserwowano istotnych działań niepożądanych w dawkach odpowiadających lub niższych niż maksymalna zalecana dawka u ludzi (MRHD). Główne działania niepożądane w badaniach przedklinicznych dotyczyły nerek i parametrów hematologicznych, jednak występowały one przy dawkach wielokrotnie przekraczających MRHD, co ogranicza ich znaczenie kliniczne.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 80 mg + 12,5 mg
błona śluzowa żołądka, działanie genotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, elektrolity w moczu, erytrocyt, hematokryt, hemodynamika nerkowa, hemoglobina, hiperplazja tętniczek doprowadzających, inhibitor ACE, kreatynina w osoczu, małpa szerokonosa, mocznik w osoczu, morfologia krwi, narząd docelowy, nefropatia z bazofilią, objętość moczu, potas w surowicy, toksyczność przewlekła, toksyczność rozrodcza, uszkodzenie chromosomów, walsartan i hydrochlorotiazyd -
Skład i postać leku
Produkt leczniczy Valsartan + hydrochlorothiazide Krka to połączenie 80 mg antagonisty receptora angiotensyny II (walsartanu) oraz 12,5 mg diuretyku tiazydowego (hydrochlorotiazydu) w formie tabletek powlekanych owalnych, różowego koloru, o wymiarach 10×5 mm. Rdzeń tabletki zawiera substancje pomocnicze takie jak celuloza mikrokrystaliczna, laktoza jednowodna (16,27 mg), magnezu stearynian, kroskarmeloza sodowa, powidon K-25 oraz krzemionka koloidalna bezwodna, natomiast otoczka składa się z hypromelozy 2910 6 cP, tytanu dwutlenku (E 171), makrogolu 4000 oraz barwników: tlenków żelaza czerwonego i żółtego (E 172). Kompozycja ta zapewnia stabilność farmaceutyczną oraz optymalne właściwości farmakotechniczne leku.
Produkt ma okres ważności 5 lat, pod warunkiem przechowywania w temperaturze nieprzekraczającej 30°C, w oryginalnym opakowaniu chroniącym przed światłem i wilgocią. Dostępny jest w różnych wielkościach opakowań, od 14 do 280 tabletek, w blistrach z folii PVC/PE/PVDC/Aluminium. Należy zwrócić uwagę na właściwą utylizację niewykorzystanych resztek leku zgodnie z lokalnymi przepisami, aby zapobiec zagrożeniom środowiskowym i niewłaściwemu użyciu. Kategoria niezgodności farmaceutycznych nie dotyczy tej stałej doustnej postaci leku, co potwierdza jego stabilność i jednolitość jakościową.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 80 mg + 12,5 mg
antagonista receptora angiotensyny II, celuloza mikrokrystaliczna, diuretyk, hydrochlorotiazyd, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna bezwodna, laktoza jednowodna, magnezu stearynian, makrogol, niezgodność farmaceutyczna, plastyfikator, polimer powlekający, powidon, substancja poślizgowa, substancja przeciwzbrylająca, substancja rozsadzająca, tabletka powlekana, tytanu dwutlenek, walsartan, żelaza tlenek czerwony, żelaza tlenek żółty -
Specjalne ostrzeżenia
Produkt leczniczy Valsartan + hydrochlorothiazide Krka (80 mg + 12,5 mg) łączy walsartan i hydrochlorotiazyd, co wymaga szczególnej uwagi ze względu na ryzyko zaburzeń elektrolitowych. Walsartan może powodować hiperkaliemię, dlatego konieczne jest częste monitorowanie stężenia potasu i unikanie jednoczesnego stosowania suplementów potasu, diuretyków oszczędzających potas oraz zamienników soli zawierających potas. Hydrochlorotiazyd natomiast wiąże się z ryzykiem hipokaliemii, hiponatremii, zasadowicy hipochloremicznej, hipomagnezemii oraz hiperkalcemii, co wymaga regularnego oznaczania elektrolitów w surowicy (potas, sód, wapń, magnez, chlorki) oraz obserwacji klinicznej pacjentów, zwłaszcza tych odwodnionych lub z niedoborem sodu. Przed rozpoczęciem terapii należy wyrównać niedobór sodu i/lub objętość krwi krążącej, aby uniknąć objawowego niedociśnienia tętniczego.
Produkt jest przeciwwskazany u pacjentów z jednostronnym lub obustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej, zwężeniem tętnicy zaopatrującej jedyną nerkę, pierwotnym hiperaldosteronizmem oraz u osób z ciężką przewlekłą niewydolnością serca ze względu na ryzyko pogorszenia czynności nerek. Należy zachować ostrożność u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≥ 30 ml/min), wątroby, a także u osób po przeszczepie nerki. Walsartan może wywołać obrzęk naczynioruchowy, a hydrochlorotiazyd – reakcje nadwrażliwości, zaburzenia metaboliczne (np. hiperglikemię, hiperlipidemię, hiperurykemię) oraz zwiększone ryzyko nieczerniakowych nowotworów skóry (BCC, SCC) z powodu działania fotouczulającego. Stosowanie leku w ciąży jest przeciwwskazane, a podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i niewydolności nerek, dlatego wymaga ścisłego monitorowania. Hydrochlorotiazyd może także wywołać ostrą jaskrę zamkniętego kąta, co wymaga natychmiastowego przerwania terapii w przypadku objawów okulistycznych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka
antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, cholestaza, diuretyk oszczędzający potas, diuretyk tiazydowy, hiperaldosteronizm pierwotny, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, jaskra zamkniętego kąta, kardiomiopatia przerostowa, klirens kreatyniny, lek hipoglikemiczny, nadczynność przytarczyc, nadwrażliwość na światło, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, skąpomocz, śpiączka wątrobowa, toczeń rumieniowaty układowy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, zaburzenie elektrolitowe, zasadowica hipochloremiczna, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej -
Właściwości farmakodynamiczne
Produkt leczniczy Valsartan + hydrochlorothiazide Krka, będący połączeniem antagonisty receptora angiotensyny II (walsartanu) i diuretyku tiazydowego (hydrochlorotiazydu), wykazuje znaczną skuteczność w leczeniu nadciśnienia tętniczego. W badaniach klinicznych terapia skojarzona w dawce 80 mg walsartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu obniżała średnie ciśnienie skurczowe/rozkurczowe o 14,9/11,3 mmHg, przewyższając monoterapię hydrochlorotiazydem 12,5 mg (5,2/2,9 mmHg) i 25 mg (6,8/5,7 mmHg). Odsetek pacjentów reagujących na leczenie (ciśnienie rozkurczowe <90 mmHg lub spadek ≥10 mmHg) wynosił 60% w grupie terapii skojarzonej, w porównaniu do 25-27% w monoterapii hydrochlorotiazydem. Walsartan charakteryzuje się wysoką selektywnością wobec receptora AT1, nie wpływa na aktywność ACE ani na metabolizm bradykininy, co przekłada się na niższe ryzyko wystąpienia kaszlu w porównaniu z inhibitorami ACE (2,6% vs. 7,9%). Działanie hipotensyjne pojawia się w ciągu 2 godzin od podania, osiągając maksimum po 4-6 godzinach i utrzymuje się przez 24 godziny, a maksymalny efekt terapeutyczny obserwuje się po 2-4 tygodniach terapii.
Hydrochlorotiazyd działa poprzez hamowanie symportu Na+Cl- w dystalnych kanalikach nerkowych, prowadząc do zwiększonego wydalania sodu i chlorków oraz zmniejszenia objętości osocza, co skutkuje wtórnym wzrostem aktywności reninowej i aldosteronu oraz obniżeniem stężenia potasu w surowicy. Walsartan osłabia ten efekt hipokaliemii dzięki blokadzie receptora AT1. Długotrwałe stosowanie hydrochlorotiazydu wiąże się z istotnym ryzykiem rozwoju nieczerniakowych nowotworów skóry (NMSC) oraz nowotworów złośliwych warg, wykazując zależność dawka-odpowiedź: łączna dawka ≥50 000 mg hydrochlorotiazydu zwiększa ryzyko raka podstawnokomórkowego skóry (OR 1,29; 95% CI: 1,23-1,35) i raka kolczystokomórkowego skóry (OR 3,98; 95% CI: 3,68-4,31), natomiast dawki około 25 000-100 000 mg podnoszą ryzyko nowotworów złośliwych warg (OR do 7,7; 95% CI: 5,7-10,5). Ze względu na ryzyko hiperkaliemii i uszkodzenia nerek, nie zaleca się jednoczesnego stosowania antagonistów receptora angiotensyny II z inhibitorami ACE u pacjentów z nefropatią cukrzycową.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 80 mg + 12,5 mg
aktywność reninowa osocza, angiotensyna II, antagonista angiotensyny II, antagonista receptora angiotensyny II, choroba sercowo-naczyniowa, ciśnienie skurczowe/rozkurczowe, cukrzyca typu 2, czynność nerek, diuretyk, enzym konwertujący angiotensynę, gospodarka elektrolitowa, hiperkaliemia, inhibitor ACE, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie, ostre uszkodzenie nerek, przewlekła choroba nerek, rak kolczystokomórkowy skóry, rak podstawnokomórkowy skóry, receptor AT1, stężenie potasu w surowicy, symport NaCl, terapia skojarzona, walsartan i hydrochlorotiazyd, wydalanie albumin z moczem -
Właściwości farmakokinetyczne
Preparat złożony Valsartan + hydrochlorothiazide Krka (80 mg walsartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu) wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, różniące się od podawania składników osobno. Walsartan charakteryzuje się biodostępnością 23%, osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 2-4 godzinach, a jego eliminacja odbywa się głównie z kałem (83% dawki) z okresem półtrwania około 6 godzin. Walsartan silnie wiąże się z białkami osocza (94-97%) i podlega ograniczonemu metabolizmowi (około 20% dawki). Hydrochlorotiazyd ma biodostępność 70%, maksymalne stężenie osiąga po około 2 godzinach, a jego eliminacja zachodzi głównie przez nerki (>95% dawki) z okresem półtrwania 6-15 godzin. Wspólne podawanie powoduje zmniejszenie dostępności układowej hydrochlorotiazydu o około 30%, jednak nie wpływa to negatywnie na efekt terapeutyczny preparatu, który wykazuje silniejsze działanie hipotensyjne niż składniki podawane osobno.
Wpływ pokarmu na farmakokinetykę walsartanu jest istotny – AUC zmniejsza się o około 40%, a Cmax o około 50%, jednak stężenia po 8 godzinach są porównywalne, co pozwala na stosowanie leku niezależnie od posiłku. Hydrochlorotiazyd wykazuje minimalny lub nieistotny klinicznie wpływ pokarmu na wchłanianie. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (GFR 30-70 ml/min) nie jest konieczna modyfikacja dawki, natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek (GFR <30 ml/min) stosowanie hydrochlorotiazydu jest przeciwwskazane ze względu na znaczne zwiększenie AUC (3- do 8-krotne). Walsartan nie jest usuwany przez dializę, natomiast hydrochlorotiazyd jest skutecznie eliminowany tą drogą. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby narażenie na walsartan jest około dwukrotnie większe, podczas gdy farmakokinetyka hydrochlorotiazydu pozostaje niezmieniona.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakokinetyczne – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 80 mg + 12,5 mg
bierna filtracja, biodostępność bezwzględna, biodostępność po podaniu doustnym, biotransformacja, działanie hipotensyjne, ekspozycja AUC, eliminacja walsartanu, farmakokinetyka hydrochlorotiazydu, farmakokinetyka walsartanu, hydrochlorotiazyd, kinetyka wielowykładnicza, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kumulacja w erytrocytach, narażenie układowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania w fazie dystrybucji, okres półtrwania w fazie eliminacji, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie maksymalne w surowicy, walsartan, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Produkt leczniczy Valsartan + hydrochlorothiazide Krka, zawierający 80 mg walsartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu, jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na udokumentowane ryzyko toksycznego wpływu na płód, w tym pogorszenie czynności nerek, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki. Stosowanie walsartanu w pierwszym trymestrze nie jest zalecane z powodu potencjalnego, choć niejednoznacznego, ryzyka teratogennego. W przypadku ekspozycji na lek w ciąży konieczne jest natychmiastowe odstawienie i wdrożenie alternatywnej terapii przeciwnadciśnieniowej o udokumentowanym bezpieczeństwie. Zaleca się ultrasonograficzne monitorowanie rozwoju płodu, szczególnie oceny czaszki i funkcji nerek, a także ścisłą obserwację noworodka pod kątem niewydolności nerek, niedociśnienia i hiperkaliemii.
Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i do mleka matki, a jego stosowanie w drugim i trzecim trymestrze może negatywnie wpływać na perfuzję płodowo-łożyskową oraz powodować u płodu i noworodka żółtaczkę, zaburzenia elektrolitowe i małopłytkowość. Ze względu na przenikanie do mleka, stosowanie preparatu podczas laktacji nie jest zalecane, zwłaszcza u noworodków i wcześniaków. Lekarz powinien poinformować pacjentki w wieku rozrodczym o konieczności stosowania skutecznej antykoncepcji, natychmiastowym zgłaszaniu podejrzenia ciąży oraz rozważyć zmianę terapii na bezpieczniejsze alternatywy w okresie planowania ciąży, ciąży i karmienia piersią. Monitorowanie i edukacja pacjentek są kluczowe dla minimalizacji ryzyka powikłań związanych z farmakoterapią tym preparatem.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 80 mg + 12,5 mg
antagonista receptora angiotensyny II, antykoncepcja, czynność nerek płodu, działanie teratogenne, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, impotencja, inhibitor ACE, lek przeciwnadciśnieniowy, małopłytkowość, małowodzie, niedociśnienie, niewydolność nerek, opóźnienie kostnienia czaszki, perfuzja płodowo-łożyskowa, toksyczność płodowa, ultrasonografia czaszki, walsartan, zaburzenie równowagi elektrolitowej, żółtaczka -
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
W praktyce klinicznej istotne jest poinformowanie pacjenta o potencjalnym wpływie leku Valsartan + hydrochlorothiazide Krka (80 mg + 12,5 mg) na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn. Choć nie przeprowadzono dedykowanych badań klinicznych oceniających ten wpływ, znane działania niepożądane, takie jak zawroty głowy i uczucie zmęczenia, mogą zaburzać koordynację wzrokowo-ruchową oraz wydłużać czas reakcji, co zwiększa ryzyko wypadków. Lekarz powinien zwrócić uwagę na możliwość nasilenia tych objawów przez interakcje z innymi lekami lub alkoholem oraz uwzględnić indywidualne czynniki pacjenta, takie jak wiek, stan zdrowia, charakter pracy oraz współistniejące schorzenia.
Zalecenia dla lekarza obejmują rutynowe informowanie pacjenta o ryzyku wystąpienia zawrotów głowy i zmęczenia, szczególną ostrożność w pierwszych dniach terapii oraz powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn w przypadku pojawienia się objawów niepożądanych. Należy także uwzględnić obecność 16,27 mg laktozy w jednej tabletce, co może mieć znaczenie u pacjentów z nietolerancją laktozy. Dokumentowanie rozmowy z pacjentem o wpływie leku na zdolność prowadzenia pojazdów jest ważne zarówno z punktu widzenia etyki lekarskiej, jak i prawnego, zwłaszcza w kontekście ewentualnych roszczeń związanych z wypadkami komunikacyjnymi.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 80 mg + 12,5 mg
-
Wskazania do stosowania
Valsartan + hydrochlorothiazide Krka to lek złożony w formie tabletek powlekanych, zawierający 80 mg walsartanu oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu, przeznaczony do leczenia pierwotnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych. Preparat jest wskazany szczególnie w sytuacjach, gdy monoterapia jednym ze składników nie zapewnia adekwatnej kontroli ciśnienia tętniczego. Walsartan działa jako antagonista receptora angiotensyny II, natomiast hydrochlorotiazyd pełni funkcję diuretyku tiazydowego, co pozwala na synergistyczne obniżenie ciśnienia krwi. Produkt zawiera również 16,27 mg laktozy, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją tego cukru.
Stosowanie preparatu Valsartan + hydrochlorothiazide Krka umożliwia zwiększenie skuteczności terapii hipotensyjnej poprzez wykorzystanie komplementarnych mechanizmów działania obu substancji czynnych, a także redukcję ryzyka działań niepożądanych dzięki możliwości stosowania niższych dawek. Uproszczenie schematu leczenia za pomocą leku złożonego może poprawić adherencję pacjenta. Lek jest wskazany wyłącznie w nadciśnieniu pierwotnym, dlatego przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykluczenie wtórnych przyczyn nadciśnienia oraz ocena indywidualnych czynników ryzyka i chorób współistniejących. Preparat ma zastosowanie u pacjentów, którzy nie osiągają docelowych wartości ciśnienia tętniczego podczas monoterapii walsartanem lub hydrochlorotiazydem.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 80 mg + 12,5 mg
antagonista receptora angiotensyny II, choroba współistniejąca, ciśnienie tętnicze, diagnoza różnicowa, diuretyk tiazydowy, działanie niepożądane, działanie synergistyczne, laktoza, leczenie hipotensyjne, monoterapia, nadciśnienie tętnicze pierwotne, nadciśnienie wtórne, nietolerancja laktozy, substancja czynna, terapia skojarzona, wartość ciśnienia tętniczego