Telmidon
Tabletki, 40 mg + 12,5 mg
Lek zawiera połączenie telmisartanu oraz hydrochlorotiazydu, które działają razem, aby skutecznie obniżać ciśnienie krwi. Stosowany jest u dorosłych pacjentów z pierwotnym nadciśnieniem tętniczym, szczególnie gdy monoterapia telmisartanem nie przynosi oczekiwanych rezultatów. Preparat jest dostępny w formie tabletek o różnych dawkach obu składników aktywnych. Ma na celu poprawę kontroli ciśnienia krwi oraz zmniejszenie ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Telmidon to lek złożony zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, dostępny w trzech dawkach: 40 mg+12,5 mg, 80 mg+12,5 mg oraz 80 mg+25 mg. Jest wskazany u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, u których monoterapia telmisartanem nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia. Zaleca się indywidualne dostosowanie dawki obu składników przed rozpoczęciem terapii preparatem złożonym, choć w uzasadnionych przypadkach możliwe jest bezpośrednie przejście z monoterapii. Dawkowanie wynosi 1 tabletkę raz na dobę, a dobór mocy zależy od wcześniejszego leczenia i odpowiedzi pacjenta. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest monitorowanie funkcji nerek ze względu na potencjalne nasilenie ich dysfunkcji przez hydrochlorotiazyd. W przypadku łagodnych i umiarkowanych zaburzeń wątroby dawka nie powinna przekraczać 40 mg telmisartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu, a stosowanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby jest przeciwwskazane.
Telmidon jest podawany doustnie, raz na dobę, niezależnie od posiłków, z odpowiednią ilością płynu. Tabletki są dwuwarstwowe, różniące się kolorem i oznaczeniami w zależności od dawki, co ułatwia identyfikację preparatu. U pacjentów w podeszłym wieku nie jest wymagana modyfikacja dawkowania, natomiast bezpieczeństwo i skuteczność stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat nie zostały ustalone, dlatego nie zaleca się stosowania w tej grupie. Ze względu na higroskopijność tabletek, preparat powinien być przechowywany w szczelnym blistrze i wyjmowany bezpośrednio przed podaniem, aby zachować jego właściwości fizykochemiczne i skuteczność terapeutyczną.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Telmidon 40 mg + 12,5 mg
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawkowanie, droga podania, dysfunkcja wątroby, hydrochlorotiazyd, kontrola ciśnienia tętniczego, kontrola czynności nerek, łagodne i umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, monoterapia telmisartanem, nadciśnienie tętnicze, podeszły wiek, preparat złożony, przeciwwskazanie, substancja czynna, tabletka niepowlekana, telmisartan i hydrochlorotiazyd, tiazydy, właściwość higroskopijne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Działania niepożądane
Produkt leczniczy Telmidon, zawierający telmisartan w dawce 80 mg w połączeniu z hydrochlorotiazydem (12,5 mg lub 25 mg), wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla obu składników. Najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym są zawroty głowy ośrodkowego pochodzenia (częstość ≥1/100 do <1/10). Rzadko (≥1/10000 do <1/1000) może wystąpić ciężki obrzęk naczynioruchowy, który w skrajnych przypadkach może prowadzić do zgonu. Inne działania niepożądane obejmują hipokaliemię, hiponatremię, hiperurykemię, tachykardię, niedociśnienie ortostatyczne, zaburzenia widzenia, duszność, zaburzenia czynności wątroby oraz reakcje skórne takie jak rumień, świąd czy pokrzywka. Nie zaobserwowano zależności częstości działań niepożądanych od dawki, płci, wieku ani rasy pacjentów. Hydrochlorotiazyd może nasilać hipowolemię i zaburzenia elektrolitowe, a długotrwała terapia wiąże się z ryzykiem nieczerniakowych nowotworów skóry.
Telmisartan samodzielnie może powodować zakażenia dróg oddechowych i moczowych, niedokrwistość, hiperkaliemię, bradykardię, kaszel oraz bardzo rzadko śródmiąższową chorobę płuc. Hydrochlorotiazyd natomiast wiąże się z ryzykiem hipomagnezemii, hiperkalcemii, alkalozy hipokaliemicznej, zaburzeń hematologicznych (np. małopłytkowość, niedokrwistość aplastyczna), zaburzeń metabolicznych i reakcji nadwrażliwości skórnych. Szczególną uwagę należy zwrócić na zwiększone ryzyko zaburzeń czynności wątroby u pacjentów japońskich oraz potencjalne ryzyko posocznicy obserwowane w badaniu PRoFESS. Monitorowanie pacjentów pod kątem działań niepożądanych oraz zgłaszanie ich do odpowiednich organów jest kluczowe dla oceny stosunku korzyści do ryzyka terapii Telmidonem.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Telmidon 40 mg + 12,5 mg
agranulocytoza, alkaloza hipokaliemiczna, bradykardia, cukromocz, eozynofilia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipowolemia, leukopenia, małopłytkowość, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność oddechowa, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, podwyższona fosfokinaza kreatynowa, podwyższona kreatynina, posocznica, rak kolczystokomórkowy skóry, rak podstawnokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz mięśni, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie nerek, tachykardia, telmisartan z hydrochlorotiazydem, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wyprysk, wysypka polekowa, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie oskrzeli, zapalenie trzustki, zapalenie zatok, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, żółtaczka cholestatyczna, żółtaczka miąższowa -
Profil bezpieczeństwa leku
Telmidon, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, wymaga szczególnej ostrożności w określonych grupach pacjentów. U kobiet karmiących piersią nie zaleca się stosowania ze względu na brak danych bezpieczeństwa oraz potencjalne hamowanie laktacji przez hydrochlorotiazyd. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) oraz ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, cholestazą lub niedrożnością dróg żółciowych stosowanie jest przeciwwskazane. W przypadku łagodnych i umiarkowanych zaburzeń nerek i wątroby zaleca się monitorowanie funkcji nerek, stężenia potasu, kreatyniny i kwasu moczowego oraz ograniczenie dawki telmisartanu do 40 mg i hydrochlorotiazydu do 12,5 mg na dobę. U seniorów nie ma konieczności dostosowania dawki, jednak wymagana jest kontrola działań niepożądanych.
Telmidon może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, ze względu na ryzyko zawrotów głowy i senności, szczególnie na początku terapii lub przy zmianie dawki. Ponadto, alkohol może nasilać niedociśnienie ortostatyczne wywołane przez lek, co wymaga zachowania ostrożności podczas jednoczesnego spożywania alkoholu, zwłaszcza w połączeniu z barbituranami, opioidowymi lekami przeciwbólowymi lub lekami przeciwdepresyjnymi. Wskazane jest stosowanie najmniejszej skutecznej dawki u pacjentów wymagających terapii, aby minimalizować ryzyko działań niepożądanych i interakcji.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Telmidon 40 mg + 12,5 mg
-
Przeciwwskazania
Produkt leczniczy Telmidon, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd w dawkach 40 mg+12,5 mg, 80 mg+12,5 mg oraz 80 mg+25 mg, posiada liczne przeciwwskazania, które należy bezwzględnie respektować. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki, w tym na pochodne sulfonamidów (hydrochlorotiazyd), oraz u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) i wątroby (cholestaza, niedrożność dróg żółciowych, ciężkie zaburzenia czynności wątroby). Ponadto, Telmidon nie powinien być stosowany u kobiet w II i III trymestrze ciąży ze względu na ryzyko teratogenności. Lek zawiera laktozę jednowodną w ilościach od 90,36 mg do 193,22 mg, co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy. Przeciwwskazane jest także jednoczesne stosowanie Telmidonu z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek (GFR <60 ml/min/1,73 m²) z powodu ryzyka hiperkaliemii i pogorszenia funkcji nerek.
W sytuacjach klinicznych wymagających szczególnej ostrożności należy rozważyć alternatywne terapie lub dostosować dawkowanie, zwłaszcza u pacjentek planujących ciążę, z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby, umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-60 ml/min), a także u osób stosujących inne leki hipotensyjne ze względu na ryzyko nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest dokładne zebranie wywiadu dotyczącego alergii, funkcji narządów oraz statusu ciążowego. Szczególną uwagę należy zwrócić na obecność hipokaliemii opornej na leczenie oraz hiperkaliemii, gdyż hydrochlorotiazyd może nasilać niedobór potasu, a telmisartan podnosi jego stężenie w surowicy, co może prowadzić do poważnych powikłań kardiologicznych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Telmidon 40 mg + 12,5 mg
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, hiperkaliemia, hipokaliemia oporna na leczenie, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, lek hipotensyjny, nadwrażliwość na składniki preparatu, niedociśnienie, nietolerancja laktozy, pochodna sulfonamidu, powikłanie kardiologiczne, reakcja alergiczna na sulfonamidy, telmisartan hydrochlorotiazyd, umiarkowane zaburzenia czynności nerek -
Przedawkowanie
Przedawkowanie preparatu Telmidon, zawierającego telmisartan (40 mg lub 80 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg lub 25 mg), stanowi poważny stan kliniczny, w którym dominują objawy ze strony układu sercowo-naczyniowego oraz zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej. Telmisartan odpowiada za niedociśnienie tętnicze, tachykardię, bradykardię, zawroty głowy, wymioty, wzrost stężenia kreatyniny oraz ostrą niewydolność nerek. Hydrochlorotiazyd natomiast wywołuje hipokaliemię (<3,5 mmol/l), hipochloremię (<95 mmol/l), hipowolemię, nudności, senność oraz kurcze mięśni, które są skutkiem hipokaliemii i mogą prowadzić do groźnych zaburzeń rytmu serca, zwłaszcza u pacjentów stosujących glikozydy naparstnicy lub leki przeciwarytmiczne. Wczesne objawy przedawkowania hydrochlorotiazydu to nudności i senność, które powinny stanowić sygnał alarmowy.
Leczenie przedawkowania Telmidonu wymaga kompleksowego podejścia, obejmującego dekontaminację przewodu pokarmowego (wymioty, płukanie żołądka, podanie węgla aktywnego), monitorowanie parametrów biochemicznych (elektrolity, kreatynina), terapię hipotensji (pozycja horyzontalna, uzupełnianie płynów i elektrolitów) oraz korekcję hipokaliemii. Należy podkreślić, że telmisartan nie jest usuwany przez hemodializę, co ogranicza możliwości eliminacji toksycznej substancji. W przypadku ostrej niewydolności nerek może być konieczne leczenie nerkozastępcze, mimo ograniczonej skuteczności w eliminacji telmisartanu. Ciągłe monitorowanie EKG jest niezbędne do wczesnego wykrycia i leczenia zaburzeń rytmu serca. Dobór terapii powinien być indywidualizowany, uwzględniając czas od przedawkowania oraz nasilenie objawów klinicznych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Telmidon 40 mg + 12,5 mg
bradykardia, dekontaminacja przewodu pokarmowego, glikozyd naparstnicy, hemodializa, hipochloremia, hipokaliemia, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, kurcz mięśni, leczenie detoksykacyjne, leczenie nerkozastępcze, lek przeciwarytmiczny, monitorowanie EKG, monitorowanie parametrów biochemicznych, niedociśnienie tętnicze, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, stężenie kreatyniny, tachykardia, telmisartan, węgiel aktywny, zaburzenie rytmu serca -
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
W badaniach przedklinicznych produktu leczniczego Telmidon (telmisartan 80 mg + hydrochlorotiazyd 25 mg) nie przeprowadzono dedykowanych testów dla tej konkretnej dawki, opierając się na danych z innych dawek oraz badaniach poszczególnych substancji czynnych. Badania na szczurach i psach wykazały, że dawki odpowiadające ekspozycji klinicznej nie wywoływały dodatkowych efektów toksycznych poza tymi obserwowanymi przy podawaniu telmisartanu i hydrochlorotiazydu osobno. Charakterystyczne zmiany toksykologiczne obejmowały hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), nerkowe (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), hormonalne (wzrost aktywności reniny), strukturalne w nerkach (hipertrofia/hiperplazja komórek aparatu przykłębuszkowego) oraz uszkodzenia śluzówki żołądka, które można było ograniczyć poprzez podawanie roztworów soli i izolację zwierząt. U psów obserwowano rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co wiązano z farmakologiczną aktywnością telmisartanu jako antagonisty receptora angiotensyny II.
Nie stwierdzono jednoznacznych dowodów na teratogenność telmisartanu, choć dawki toksyczne wpływały niekorzystnie na rozwój noworodków (zmniejszona masa ciała, opóźnione otwarcie oczu). Badania in vitro nie wykazały mutagenności ani klastogenności telmisartanu, a badania na szczurach i myszach nie potwierdziły działania rakotwórczego. Hydrochlorotiazyd wykazał niejednoznaczne wyniki w zakresie genotoksyczności i rakotwórczości w modelach doświadczalnych, jednak doświadczenie kliniczne nie wskazuje na zwiększone ryzyko nowotworów u pacjentów. Szczegółowe dane dotyczące fetotoksyczności produktu złożonego dostępne są w punkcie 4.6 charakterystyki produktu leczniczego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmidon 40 mg + 12,5 mg
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, badanie in vitro, badanie przedkliniczne, charakterystyka produktu leczniczego, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, fetotoksyczność, genotoksyczność, hemodynamika nerek, hemoglobina i hematokryt, hydrochlorotiazyd, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanalik nerkowy, renina w osoczu, Telmidon, telmisartan, uszkodzenie śluzówki żołądka, zmiana hematologiczna -
Skład i postać leku
Produkt leczniczy Telmidon jest dostępny w trzech dawkach, łączących telmisartan i hydrochlorotiazyd w następujących proporcjach: 40 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu, 80 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu oraz 80 mg telmisartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu. Tabletki są dwuwarstwowe, dwustronnie wypukłe, o podłużnym kształcie, różniące się wymiarami i kolorystyką (odpowiednio 13×6,2 mm dla dawki 40/12,5 mg oraz 16,2×7,9 mm dla pozostałych). Zawartość laktozy jednowodnej, istotna u pacjentów z nietolerancją, wynosi od 90,36 mg do 193,22 mg na tabletkę w zależności od dawki. Substancje pomocnicze obejmują m.in. celulozę mikrokrystaliczną, mannitol, powidon, regulatory pH oraz barwniki (E172).
Telmidon jest pakowany w blistry aluminiowe, dostępny w opakowaniach od 14 do 100 tabletek, co umożliwia elastyczne dostosowanie terapii. Lek nie wymaga specjalnych warunków przechowywania poza ochroną przed wilgocią w oryginalnym opakowaniu. Okres ważności wynosi 36 miesięcy od daty produkcji. Należy zwrócić uwagę na prawidłowe usuwanie niewykorzystanych tabletek zgodnie z lokalnymi przepisami, aby zapobiec negatywnemu wpływowi na środowisko i niewłaściwemu użyciu. Telmidon stanowi wygodne połączenie telmisartanu i hydrochlorotiazydu, umożliwiające indywidualizację leczenia nadciśnienia tętniczego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Telmidon 40 mg + 12,5 mg
celuloza mikrokrystaliczna, hydrochlorotiazyd, laktoza jednowodna, mannitol, meglumin, nietolerancja laktozy, powidon, regulator pH, stearylofumaran sodu, stearynian magnezu, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, substancja wiążąca, tabletka dwuwarstwowa, tabletka niepowlekana, telmisartan, tlenek żelaza czerwony, tlenek żelaza żółty, wodorotlenek sodu -
Specjalne ostrzeżenia
Produkt leczniczy Telmidon, zawierający telmisartan (40-80 mg) i hydrochlorotiazyd (12,5-25 mg), wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek oraz u kobiet w ciąży, u których terapia jest przeciwwskazana. Telmisartan jest wydalany głównie z żółcią, co ogranicza jego stosowanie u pacjentów z zastojem żółci lub ciężką niewydolnością wątroby. U pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki istnieje ryzyko ciężkiego niedociśnienia i niewydolności nerek. Produkt jest przeciwwskazany przy klirensie kreatyniny <30 ml/min, a u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek konieczne jest monitorowanie stężenia potasu, kreatyniny i kwasu moczowego. Wyrównanie zaburzeń wodno-elektrolitowych przed rozpoczęciem terapii jest kluczowe, zwłaszcza u pacjentów z niedoborem sodu lub zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową.
Stosowanie Telmidonu wiąże się z ryzykiem zaburzeń metabolicznych, takich jak hiperglikemia, hiperlipidemia, hiperurykemia oraz zaburzenia równowagi elektrolitowej (hipokaliemia, hiponatremia, zasadowica hipochloremiczna). Hydrochlorotiazyd może indukować reakcje nadwrażliwości, fotouczulenie oraz zwiększać ryzyko nieczerniakowych nowotworów skóry (NMSC), w tym raka podstawnokomórkowego i kolczystokomórkowego, co wymaga regularnej kontroli zmian skórnych i ochrony przed promieniowaniem UV. U pacjentów z cukrzycą konieczne jest monitorowanie glikemii i dostosowanie dawek leków przeciwcukrzycowych. Ponadto, Telmidon nie jest zalecany u pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem oraz u osób z ryzykiem ostrej jaskry z zamkniętym kątem przesączania, zwłaszcza przy uczuleniu na sulfonamidy. Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) jest przeciwwskazana, a w wyjątkowych przypadkach wymaga ścisłego nadzoru specjalistycznego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Telmidon
antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, cukrzyca utajona, dna moczanowa, hiperazotemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipoglikemia, hipomagnezemia, hipowolemia wewnątrznaczyniowa, inhibitor ACE, jaskra z zamkniętym kątem, kardiomiopatia przerostowa zawężająca, klirens kreatyniny, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nadczynność przytarczyc, nadwrażliwość na światło, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie, niedokrwienie serca, niedrożność dróg żółciowych, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostra niewydolność nerek, pierwotny hiperaldosteronizm, przeszczepienie nerki, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, skąpomocz, śpiączka wątrobowa, telmisartan i hydrochlorotiazyd, toczeń rumieniowaty układowy, tolerancja glukozy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenia czynności nerek, zasadowica hipochloremiczna, zastawka dwudzielna, zastoinowa niewydolność serca, zastój żółci, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty -
Właściwości farmakodynamiczne
Telmidon to preparat złożony zawierający telmisartan (antagonista receptora AT1 angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazyd (diuretyk tiazydowy), stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Telmisartan charakteryzuje się wysoką selektywnością i długotrwałym wiązaniem z receptorem AT1, co skutkuje efektywnym i utrzymującym się przez 24 godziny obniżeniem ciśnienia tętniczego, bez wpływu na częstość akcji serca. Hydrochlorotiazyd zwiększa wydalanie sodu i chlorków, prowadząc do zmniejszenia objętości osocza, jednak może powodować hipokaliemię, którą telmisartan przeciwdziała poprzez blokadę układu renina-angiotensyna-aldosteron. W badaniach klinicznych dawka 80 mg telmisartanu w połączeniu z 25 mg hydrochlorotiazydu obniżała ciśnienie skurczowe i rozkurczowe o około 11,5/9,9 mm Hg, wykazując przewagę nad innymi terapiami skojarzonymi, np. walsartanem z hydrochlorotiazydem.
Badania ONTARGET i TRANSCEND potwierdziły porównywalną skuteczność telmisartanu (80 mg) do ramiprylu (10 mg) w redukcji zdarzeń sercowo-naczyniowych u pacjentów z wysokim ryzykiem, przy mniejszej częstości występowania kaszlu i obrzęku naczynioruchowego. Jednoczesne stosowanie telmisartanu i ramiprylu nie jest zalecane ze względu na zwiększone ryzyko hiperkaliemii, niewydolności nerek i niedociśnienia. Długotrwałe stosowanie hydrochlorotiazydu wiąże się z podwyższonym ryzykiem nieczerniakowych nowotworów skóry (NMSC), zwłaszcza przy łącznej dawce ≥50 000 mg, co należy uwzględnić w ocenie ryzyka u pacjentów. Ze względu na brak danych dotyczących wpływu kombinacji telmisartan/hydrochlorotiazyd na śmiertelność i zachorowalność sercowo-naczyniową, konieczne jest dalsze monitorowanie efektów terapii. Europejska Agencja Leków zwolniła z obowiązku badań pediatrycznych stosowanie tego preparatu w nadciśnieniu tętniczym.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Telmidon 40 mg + 12,5 mg
aktywność reninowa osocza, aldosteron, antagonista receptora angiotensyny II, bradykinina, cukrzyca typu 2, diuretyk tiazydowy, diureza, działanie agonistyczne, działanie przeciwnadciśnieniowe, enzym konwertujący angiotensynę, hiperkaliemia, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie z odbicia, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, nowotwór złośliwy wargi, przewlekła choroba nerek, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, suchy kaszel, udar mózgu, wchłanianie zwrotne elektrolitów, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego -
Właściwości farmakokinetyczne
Preparat Telmidon, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazuje złożony profil farmakokinetyczny z brakiem wzajemnego wpływu na farmakokinetykę obu substancji. Telmisartan osiąga maksymalne stężenie w osoczu w 0,5-1,5 godziny, z biodostępnością zależną od dawki (42% przy 40 mg, 58% przy 160 mg) i wysokim (>99,5%) wiązaniem z białkami osocza. Jego objętość dystrybucji wynosi około 500 litrów, a metabolizm ogranicza się do sprzęgania do farmakologicznie nieaktywnego acyloglukuronidu, bez udziału cytochromu P450. Eliminacja telmisartanu odbywa się głównie przez wydalanie żółciowe (>97% dawki), z klirensem osoczowym przekraczającym 1500 ml/min i długim okresem półtrwania (>20 godzin). Hydrochlorotiazyd osiąga maksymalne stężenie po 1-3 godzinach, ma biodostępność około 60%, wiąże się z białkami osocza w 68%, a jego objętość dystrybucji wynosi 0,83-1,14 l/kg. Nie ulega metabolizmowi i jest eliminowany niemal całkowicie w postaci niezmienionej z moczem, z klirensem nerkowym 250-300 ml/min i okresem półtrwania 10-15 godzin (wydłużonym do 34 godzin przy niewydolności nerek). Telmisartan wykazuje farmakokinetykę nieliniową, natomiast hydrochlorotiazyd – liniową.
Farmakokinetyka telmisartanu nie wymaga modyfikacji dawkowania u osób starszych (>65 lat) ani u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-60 ml/min), jednak telmisartanu nie usuwa się przez hemodializę. U pacjentów z niewydolnością wątroby obserwuje się wzrost biodostępności telmisartanu do prawie 100%, bez zmiany okresu półtrwania. Stężenia telmisartanu i hydrochlorotiazydu są wyższe u kobiet niż u mężczyzn, jednak różnice te nie mają istotnego znaczenia klinicznego i nie wymagają korekty dawki. Eliminacja hydrochlorotiazydu jest silnie zależna od czynności nerek, co wymaga uwagi w przypadku niewydolności nerek. Pokarm nie wpływa istotnie na wchłanianie telmisartanu, a lek nie wykazuje kumulacji przy wielokrotnym podawaniu. Te dane farmakokinetyczne są kluczowe dla optymalizacji terapii preparatem Telmidon w różnych grupach pacjentów.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakokinetyczne – Telmidon 40 mg + 12,5 mg
acyloglukuronid, AUC, biodostępność, cytochrom P450, eliminacja hydrochlorotiazydu, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka nieliniowa, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, kwaśna glikoproteina alfa 1, niedociśnienie ortostatyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie w osoczu, Telmidon, telmisartan i hydrochlorotiazyd, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wydalanie żółciowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Produkt leczniczy Telmidon, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz podczas karmienia piersią. Telmisartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko toksycznego działania na płód, w tym pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki oraz u noworodka – niewydolność nerek, niedociśnienie i hiperkaliemię. W pierwszym trymestrze stosowanie telmisartanu nie jest zalecane z powodu potencjalnego, choć nie do końca potwierdzonego, ryzyka teratogennego. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i może powodować zmniejszenie perfuzji płodowo-łożyskowej oraz działania niepożądane u płodu i noworodka, takie jak żółtaczka, zaburzenia elektrolitowe i małopłytkowość, dlatego jego stosowanie w ciąży jest ograniczone i przeciwwskazane w leczeniu obrzęków ciążowych, nadciśnienia tętniczego w ciąży oraz stanu przedrzucawkowego.
W przypadku planowania ciąży zaleca się zamianę Telmidonu na leki o ustalonym profilu bezpieczeństwa, a w razie stwierdzenia ciąży – natychmiastowe przerwanie terapii i wdrożenie alternatywnego leczenia hipotensyjnego. U pacjentek narażonych na telmisartan od drugiego trymestru wskazane jest wykonanie ultrasonograficznego badania nerek i czaszki płodu oraz ścisła obserwacja noworodków pod kątem niedociśnienia. Podczas karmienia piersią stosowanie Telmidonu nie jest zalecane ze względu na brak danych bezpieczeństwa; hydrochlorotiazyd przenika do mleka w niewielkich ilościach i może hamować laktację przy dużych dawkach. W razie konieczności stosowania Telmidonu w okresie laktacji należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę i monitorować stan noworodka. Przed rozpoczęciem terapii u kobiet w wieku rozrodczym należy wykluczyć ciążę, poinformować o ryzyku oraz zalecić skuteczną antykoncepcję.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Telmidon 40 mg + 12,5 mg
antagonista receptora angiotensyny II, diureza, dysfagia, działanie teratogenne, hamowanie laktacji, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, lek przeciwnadciśnieniowy, małopłytkowość, małowodzie, nadciśnienie tętnicze, obrzęk ciążowy, perfuzja płodowo-łożyskowa, pierwotne nadciśnienie tętnicze, poradnictwo przedkoncepcyjne, stan przedrzucawkowy, telmisartan, terapia hipotensyjna, USG nerek, zaburzenie równowagi elektrolitowej, żółtaczka