telmisartan hydrochlorotiazyd
Telmisartan z hydrochlorotiazydem to preparat złożony, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Telmisartan należy do grupy antagonistów receptora angiotensyny II (sartanów), blokując działanie angiotensyny II, co prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych i obniżenia ciśnienia. Dodatkowo wykazuje działanie kardioprotekcyjne i nefroprotekcyjne.
Hydrochlorotiazyd to diuretyk tiazydowy, który zwiększa wydalanie sodu i wody przez nerki, zmniejszając objętość krwi krążącej i obniżając ciśnienie tętnicze. Połączenie obu substancji zapewnia synergistyczne działanie hipotensyjne przy jednoczesnym zmniejszeniu ryzyka hipokaliemii związanej z monoterapią diuretykiem.
Terapia skojarzona telmisartanem z hydrochlorotiazydem jest zalecana pacjentom, u których monoterapia jednym z tych leków nie przynosi wystarczającej kontroli ciśnienia tętniczego. Stosowanie preparatu złożonego zwiększa compliance pacjentów i skuteczność terapii. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, wątroby, a także w ciąży, szczególnie w II i III trymestrze.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmycar 80 mg + 25 mg
Telmycar, zawierający 80 mg telmisartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu, wykazuje złożone właściwości farmakokinetyczne wynikające z profili obu substancji czynnych. Telmisartan osiąga maksymalne stężenie w osoczu w 0,5-1,5 godziny, z biodostępnością 42% przy dawce 40 mg i 58% przy 160 mg, wykazując farmakokinetykę nieliniową. Pokarm zmniejsza biodostępność telmisartanu o 6-19%, jednak nie wpływa to na skuteczność terapeutyczną. Telmisartan wiąże się z białkami osocza w >99,5%, ma pozorną objętość dystrybucji około 500 litrów i jest metabolizowany do nieaktywnego acyloglukuronidu bez udziału cytochromu P450. Eliminacja następuje głównie drogą żółciową (>97% w kale), z klirensem osoczowym >1500 ml/min i okresem półtrwania >20 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Hydrochlorotiazyd osiąga Tmax w 1-3 godziny, ma biodostępność około 60%, umiarkowane wiązanie z białkami (68%), pozorną objętość dystrybucji 0,83-1,14 l/kg, jest wydalany nerkowo w postaci niezmienionej, z klirensem nerkowym 250-300 ml/min i okresem półtrwania 10-15 godzin, wykazując farmakokinetykę liniową.
acyloglukuronid, alfa-1 kwaśna glikoproteina, biodostępność leku, cytochrom P450, ekspozycja ogólnoustrojowa, eliminacja leku, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka nieliniowa, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kwas glukuronowy, niedociśnienie ortostatyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, telmisartan hydrochlorotiazyd, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie żółciowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka 40 mg + 12,5 mg
Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka to preparat zawierający telmisartan (40 mg) i hydrochlorotiazyd (12,5 mg), które po podaniu doustnym wykazują odrębne profile farmakokinetyczne bez istotnych interakcji. Telmisartan osiąga Cmax w 0,5-1,5 godziny, z biodostępnością 42% dla dawki 40 mg i 58% dla 160 mg, wykazując nieliniową kinetykę oraz silne (>99,5%) wiązanie z białkami osocza i dużą pozorną objętość dystrybucji (~500 l). Metabolizowany jest przez sprzęganie do farmakologicznie nieaktywnego acyloglukuronidu, eliminowany głównie z kałem (>97%), z okresem półtrwania >20 godzin. Hydrochlorotiazyd osiąga Cmax po 1-3 godzinach, ma biodostępność około 60%, umiarkowane wiązanie z białkami (68%) i objętość dystrybucji 0,83-1,14 l/kg, nie ulega metabolizmowi i jest wydalany głównie z moczem (ok. 60% w 48 h), z okresem półtrwania 10-15 godzin i liniową kinetyką.
acyloglukuronid, biodostępność telmisartanu, biotransformacja, cytochrom P450, dysfagia, eliminacja z kałem, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka nieliniowa, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kwas glukuronowy, niedociśnienie ortostatyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podawanie wielokrotne leku, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne w osoczu, telmisartan hydrochlorotiazyd, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Telmisartan + HCT Genoptim 80 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Telmisartan + HCT Genoptim, zawierający telmisartan (40-80 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5-25 mg), stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego, może wywoływać działania niepożądane wpływające na zdolności psychomotoryczne pacjenta, takie jak zawroty głowy i senność. Objawy te są szczególnie nasilone w początkowym okresie leczenia, przy zmianie dawkowania lub w interakcji z alkoholem i innymi lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy. Wyższe dawki leku (80 mg telmisartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu) mogą zwiększać ryzyko wystąpienia tych objawów, co przekłada się na potencjalne ograniczenia w prowadzeniu pojazdów i obsłudze maszyn. Zaleca się szczegółowe poinformowanie pacjenta o charakterze, częstotliwości oraz okolicznościach zwiększonego ryzyka wystąpienia działań niepożądanych, a także indywidualnej wrażliwości na lek.
- Leksykon leków
Interakcje leku – Polsart Plus 80 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Polsart Plus, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na skuteczność terapii oraz bezpieczeństwo pacjenta. Szczególnie istotne są interakcje z litem, gdzie obserwuje się przemijające zwiększenie stężenia litu w surowicy, co zwiększa ryzyko toksyczności – zaleca się ścisłe monitorowanie stężenia litu lub unikanie jednoczesnego stosowania. Hydrochlorotiazyd może nasilać hipokaliemię w połączeniu z lekami powodującymi utratę potasu (np. inne diuretyki kaliuretyczne, kortykosteroidy), natomiast jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE, diuretykami oszczędzającymi potas czy suplementami potasu może prowadzić do hiperkaliemii; w obu przypadkach konieczne jest systematyczne monitorowanie stężenia potasu w osoczu. Ponadto, telmisartan zwiększa stężenie digoksyny w osoczu (maksymalnie o 49%), co wymaga monitorowania i dostosowania dawki digoksyny. Należy również zwrócić uwagę na ryzyko nasilenia działań niepożądanych podczas podwójnej blokady układu RAA, zwłaszcza niedociśnienia, hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek.
allopurynol, amantadyna, amfoterycyna, amina presyjna, antagonista receptora angiotensyny II, atropina, beta-adrenolityk, biperyden, cyklofosfamid, cyklosporyna, diazoksyd, digoksyna, diuretyk oszczędzający potas, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, działanie diuretyczne, działanie hiperglikemizujące, glikozyd naparstnicy, heparyna, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, kolestyramina kolestypol, kortykosteroid, kwas moczowy, kwas salicylowy, kwasica mleczanowa, lek kaliuretyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, metformina, metotreksat, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, noradrenalina, ostra niewydolność nerek, Polsart Plus, preparat litu, probenecyd, środek antycholinergiczny, środek cytotoksyczny, środek zwiotczający, stężenie litu w surowicy, sulfinpyrazon, szpik kostny, telmisartan hydrochlorotiazyd, torsades de pointes, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon leków
Przedawkowanie – Telmisartan HCT EGIS 80 mg + 25 mg
Przedawkowanie Telmisartan HCT EGIS, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, manifestujące się głównie znacznym niedociśnieniem tętniczym oraz tachykardią (telmisartan), a także zaburzeniami elektrolitowymi, w tym hipokaliemią (<3,5 mmol/l) i hipochloremią (hydrochlorotiazyd). Objawy mogą obejmować również bradykardię, zawroty głowy, wymioty, podwyższenie poziomu kreatyniny, ostrą niewydolność nerek, nudności, senność, skurcze mięśni oraz zaburzenia rytmu serca, szczególnie u pacjentów stosujących glikozydy naparstnicy lub leki przeciwarytmiczne. Hemodializa nie jest skuteczna w usuwaniu telmisartanu, co ogranicza możliwości terapeutyczne w ciężkich przypadkach.
anuria, arytmia, bradykardia, glikozyd naparstnicy, hemodializa, hipochloremia, hipokaliemia, hipowolemia, lek przeciwarytmiczny, nadmierna diureza, niedociśnienie tętnicze, nudności, oliguria, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, podwyższony poziom kreatyniny, senność, skurcze mięśni, stężenie elektrolitów, tachykardia, telmisartan hydrochlorotiazyd, węgiel aktywowany, wstrząs, wymioty, zaburzenia rytmu serca, zawroty głowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Zanacodar Combi 80 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Zanacodar Combi, zawierający telmisartan 80 mg oraz hydrochlorotiazyd 12,5 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancje czynne lub pomocnicze, w tym na pochodne sulfonamidowe, ze względu na ryzyko reakcji krzyżowych. Lek nie powinien być stosowany w drugim i trzecim trymestrze ciąży z uwagi na potencjalne teratogenne działanie telmisartanu oraz ryzyko zaburzeń elektrolitowych u płodu spowodowanych przez hydrochlorotiazyd. Przeciwwskazania obejmują także ciężkie zaburzenia czynności wątroby (zastój żółci, ciężka niewydolność wątroby) oraz ciężką niewydolność nerek z klirensem kreatyniny poniżej 30 ml/min, gdzie może dochodzić do kumulacji leku i nasilenia działań niepożądanych. Ponadto, lek jest niewskazany u pacjentów z oporną hipokaliemią oraz hiperkalcemią, ze względu na ryzyko poważnych zaburzeń elektrolitowych i rytmu serca.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, diuretyk tiazydowy, GFR, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipotonia, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, lek moczopędny tiazydowy, nadwrażliwość na substancje czynne, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pochodna sulfonamidowa, reakcja krzyżowa, telmisartan hydrochlorotiazyd, trymestr ciąży, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie odpływu żółci, zaburzenie rytmu serca, zastój żółci - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Telmidon 40 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Telmidon, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd w dawkach 40 mg+12,5 mg, 80 mg+12,5 mg oraz 80 mg+25 mg, posiada liczne przeciwwskazania, które należy bezwzględnie respektować. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki, w tym na pochodne sulfonamidów (hydrochlorotiazyd), oraz u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) i wątroby (cholestaza, niedrożność dróg żółciowych, ciężkie zaburzenia czynności wątroby). Ponadto, Telmidon nie powinien być stosowany u kobiet w II i III trymestrze ciąży ze względu na ryzyko teratogenności. Lek zawiera laktozę jednowodną w ilościach od 90,36 mg do 193,22 mg, co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy. Przeciwwskazane jest także jednoczesne stosowanie Telmidonu z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek (GFR <60 ml/min/1,73 m²) z powodu ryzyka hiperkaliemii i pogorszenia funkcji nerek.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, hiperkaliemia, hipokaliemia oporna na leczenie, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, lek hipotensyjny, nadwrażliwość na składniki preparatu, niedociśnienie, nietolerancja laktozy, pochodna sulfonamidu, powikłanie kardiologiczne, reakcja alergiczna na sulfonamidy, telmisartan hydrochlorotiazyd, umiarkowane zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Interakcje leku – Telmidon 80 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Telmidon, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie istotne są interakcje wpływające na gospodarkę elektrolitową, takie jak ryzyko hipokaliemii przy jednoczesnym stosowaniu leków powodujących utratę potasu (np. diuretyki kaliuretyczne, kortykosteroidy) oraz ryzyko hiperkaliemii przy stosowaniu inhibitorów ACE, diuretyków oszczędzających potas czy suplementów potasu. Zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu. Ponadto, Telmidon może zwiększać stężenie digoksyny w osoczu o 49% (maksymalne) i 20% (minimalne), co wymaga ścisłej kontroli poziomu digoksyny podczas terapii. Istotne jest także monitorowanie EKG i stężenia potasu u pacjentów stosujących leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III oraz glikozydy naparstnicy ze względu na ryzyko zaburzeń rytmu serca, w tym torsades de pointes, szczególnie przy hipokaliemii.
amina presyjna, antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, biodostępność, cyklosporyna, diazoksyd, digoksyna, diuretyk kaliuretyczny, diuretyk oszczędzający potas, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, działanie hiperglikemizujące, glikozyd naparstnicy, heparyna sodowa, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatriemia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, kortykosteroid, kwas salicylowy, kwasica mleczanowa, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwpsychotyczny, mielosupresja, niedepolaryzujący środek zwiotczający, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność nerek, środek cytotoksyczny, środek przeciwcholinergiczny, szpik kostny, telmisartan hydrochlorotiazyd, torsades de pointes, układ renina-angiotensyna-aldosteron, żywica jonowymienna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmidon 80 mg + 25 mg
Produkt złożony Telmidon (telmisartan 80 mg + hydrochlorotiazyd 25 mg) nie był poddawany odrębnym badaniom przedklinicznym; dostępne dane opierają się na wcześniejszych badaniach obu składników. W badaniach na szczurach i psach, przy dawkach odpowiadających ekspozycji klinicznej, nie zaobserwowano nowych toksycznych efektów poza tymi znanymi z monoterapii. Charakterystyczne zmiany fizjologiczne telmisartanu obejmują obniżenie parametrów erytrocytarnych (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt), hemodynamiczne zmiany nerek (wzrost stężenia mocznika i kreatyniny), zwiększoną aktywność reniny, hipertrofię lub hiperplazję komórek aparatu przykłębuszkowego oraz uszkodzenia śluzówki żołądka. U psów dodatkowo obserwowano rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co jest związane z mechanizmem działania telmisartanu. W badaniach nie stwierdzono jednoznacznej teratogenności, jednak toksyczne dawki wpływały na rozwój potomstwa (zmniejszona masa ciała, opóźnione otwarcie oczu).
aktywność reniny, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy we krwi, charakterystyka produktu leczniczego, ciśnienie tętnicze, częstość nowotworów, dane przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fetotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hipertrofia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanalik nerkowy, krwinka czerwona, mechanizm farmakologiczny, potencjał genotoksyczny, śluzówka żołądka, stężenie hemoglobiny, telmisartan hydrochlorotiazyd - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka 40 mg + 12,5 mg
Preparat Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka w dawce 40 mg + 12,5 mg, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, może powodować działania niepożądane wpływające na sprawność psychomotoryczną, takie jak zawroty głowy i senność. Objawy te znacząco obniżają koncentrację, czas reakcji oraz czujność, co stanowi istotne ryzyko podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn. W praktyce klinicznej konieczne jest szczegółowe poinformowanie pacjenta o tych potencjalnych skutkach, a także zalecenie wstrzymania się od prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych w początkowym okresie terapii, do czasu oceny indywidualnej reakcji na lek.
antagonista receptora angiotensyny II, bezpieczeństwo farmakoterapii, czas reakcji, diuretyk tiazydowy, hydrochlorotiazyd, interakcje lekowe, modyfikacja dawki, nadciśnienie tętnicze, objawy neurologiczne, senność, sprawność psychomotoryczna, telmisartan, telmisartan hydrochlorotiazyd, zaburzenia funkcji nerek, zaburzenia funkcji wątroby, zawroty głowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Telmisartan HCT EGIS 80 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Telmisartan HCT EGIS, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zaburzeń elektrolitowych, takich jak hipokaliemia i hiperkaliemia, które mogą być nasilone przez jednoczesne stosowanie leków wpływających na gospodarkę potasową (np. diuretyki kaliuretyczne, inhibitory ACE, suplementy potasu). Monitorowanie stężenia potasu w osoczu jest kluczowe, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu glikozydów naparstnicy, leków przeciwarytmicznych klasy Ia i III oraz leków mogących wywołać torsades de pointes. Ponadto, jednoczesne stosowanie litu jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zwiększenia jego toksyczności, a w przypadku konieczności kojarzenia terapii wymagana jest ścisła kontrola stężenia litu w surowicy. Wzrost stężenia digoksyny w osoczu o 49% (Cmax) i 20% (Cmin) podczas terapii telmisartanem wymaga monitorowania poziomów digoksyny w celu utrzymania ich w zakresie terapeutycznym.
allopurynol, amantadyna, amifostyna, amina presyjna, antagonista receptora angiotensyny II, baklofen, cyklofosfamid, digoksyna, diuretyk kaliuretyczny, diuretyk oszczędzający potas, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, glikozyd naparstnicy, heparyna, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor COX-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja z alkoholem, kortykosteroid, kwas moczowy, kwasica mleczanowa, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, metotreksat, mielosupresja, niedepolaryzujący środek zwiotczający, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, reakcja nadwrażliwości, środek antycholinergiczny, środek cytotoksyczny, stężenie litu, telmisartan hydrochlorotiazyd, torsades de pointes, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zawroty głowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Polsart Plus 80 mg + 25 mg
Polsart Plus to lek złożony zawierający telmisartan (40 mg lub 80 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg lub 25 mg), stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego u pacjentów, u których monoterapia telmisartanem nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia. Dostępne dawki to: 40 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu, 80 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu oraz 80 mg telmisartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu, podawane raz na dobę. Wybór dawki zależy od dotychczasowego leczenia i odpowiedzi na terapię, z możliwością bezpośredniego przejścia z monoterapii na terapię skojarzoną. Lek można stosować niezależnie od posiłków, co ułatwia przestrzeganie schematu leczenia.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, ciśnienie tętnicze, czynność nerek, kontrola nadciśnienia, leki złożone, monoterapia telmisartanem, nadciśnienie tętnicze, pacjent w podeszłym wieku, parametry nerkowe, podanie doustne, produkt leczniczy, telmisartan hydrochlorotiazyd, terapia skojarzona, tiazydy, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Polsart Plus
Produkt leczniczy Polsart Plus, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu ze względu na potencjalne działania niepożądane i interakcje. Telmisartan jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży oraz pacjentów z zastojem żółci, niedrożnością dróg żółciowych i ciężką niewydolnością wątroby, ze względu na jego eliminację głównie z żółcią i ryzyko śpiączki wątrobowej. U pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy nerkowej w przypadku jednej czynnej nerki istnieje zwiększone ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego i niewydolności nerek. Produkt jest przeciwwskazany u osób z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min). Zaleca się monitorowanie stężenia potasu, kreatyniny i kwasu moczowego u pacjentów z łagodną do umiarkowanej niewydolnością nerek. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko niedociśnienia ortostatycznego, zwłaszcza po pierwszej dawce, u pacjentów z odwodnieniem lub zaburzeniami elektrolitowymi.
alkaloza hipochloremiczna, antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cukrzyca utajona, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, hiperazotemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hormon adrenokortykotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, jaskra zamkniętego kąta, kardiopatia niedokrwienna, klirens kreatyniny, marskość wątroby, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nadczynność przytarczyc, nadwrażliwość na światło, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedrożność dróg żółciowych, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, oliguria, pierwotny hiperaldosteronizm, przerostowa kardiomiopatia zawężająca, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, sulfonamid, telmisartan hydrochlorotiazyd, toczeń rumieniowaty układowy, tolerancja glukozy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zastój żółci, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aortalnej