fagocyty jednojądrzaste
Fagocyty jednojądrzaste to komórki układu odpornościowego posiadające jedno jądro komórkowe, które są zdolne do fagocytozy, czyli procesu pochłaniania i niszczenia obcych cząsteczek, patogenów oraz uszkodzonych komórek organizmu. Do głównych typów fagocytów jednojądrzastych zaliczamy monocyty krążące we krwi oraz makrofagi tkankowe.
Monocyty powstają w szpiku kostnym, skąd przedostają się do krwiobiegu, gdzie krążą przez 1-3 dni. Następnie migrują do tkanek, gdzie różnicują się w makrofagi tkankowe lub komórki dendrytyczne. Makrofagi tkankowe występują w różnych narządach pod różnymi postaciami, np. jako komórki Kupffera w wątrobie, komórki mikrogleju w ośrodkowym układzie nerwowym czy histiocyty w tkance łącznej.
Fagocyty jednojądrzaste pełnią kluczową rolę w odporności wrodzonej oraz nabytej. Uczestniczą w procesach zapalnych, prezentacji antygenów limfocytom T, produkcji cytokin oraz eliminacji komórek apoptotycznych. Zaburzenia funkcji fagocytów jednojądrzastych mogą prowadzić do zwiększonej podatności na infekcje, przewlekłych stanów zapalnych oraz chorób autoimmunologicznych.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Badania niekliniczne itrakonazolu wykazały szeroki margines bezpieczeństwa w toksyczności ostrej na modelach zwierzęcych (myszy, szczury, świnki morskie, psy). W toksyczności przewlekłej i podprzewlekłej obserwowano odwracalne zmiany w korze nadnerczy (obrzęk, przerost warstw siatkowatej i pasmowatej, zmniejszenie warstwy kłębkowatej), wątrobie (wakuolizacja hepatocytów, zmiany w komórkach zatokowych bez cech zapalenia czy martwicy) oraz układzie fagocytów jednojądrzastych (zwiększenie składników białkowych). U młodych psów stwierdzono zmniejszenie gęstości mineralnej kości, a u szczurów wady układu kostnego, takie jak zmniejszenie aktywności płytek wzrostu, zmniejszenie grubości warstwy zbitej kości i zwiększona łamliwość. Nie wykazano potencjału genotoksycznego ani pierwotnego działania rakotwórczego, choć u samców myszy i szczurów odnotowano zwiększoną zapadalność na mięsaki tkanek miękkich, powiązaną z przewlekłymi reakcjami zapalnymi i odkładaniem cholesterolu.
dawka, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fagocyty jednojądrzaste, genotoksyczność, gęstość mineralna kości, itrakonazol, komórki piankowe, komórki zatokowe, kora nadnerczy, makroglosja, martwica hepatocytów, metabolizm lipidów, mięsak tkanek miękkich, narządy miąższowe, płytki wzrostu kości, potencjał rakotwórczy, przepuklina mózgowa, przewlekła reakcja zapalna, tkanka łączna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wakuolizacja hepatocytów, warstwa kłębkowata, warstwa siatkowata i pasmowata, warstwa zbita kości -
Leksykon substancji czynnych
Hydroksyetyloskrobia (HES) w preparacie Tetraspan 60 mg/ml charakteryzuje się 100% biodostępnością po dożylnym podaniu, co zapewnia natychmiastową dostępność substancji w krążeniu systemowym. Dystrybucja HES obejmuje głównie komórki układu fagocytów jednojądrzastych w wątrobie, płucach, śledzionie i węzłach chłonnych, bez toksycznego wpływu na te narządy. Substancja jest również magazynowana w skórze, co może prowadzić do świądu przy długotrwałej terapii wysokimi dawkami. HES nie przenika przez barierę krew-mózg ani przez łożysko, co ogranicza ryzyko działań niepożądanych w OUN i u płodu. Eliminacja zależy od stopnia podstawienia (0,42 w Tetraspan) i masy cząsteczkowej (130 000 Da), gdzie mniejsze cząsteczki są usuwane przez filtrację kłębuszkową, a większe wymagają enzymatycznego rozkładu alfa-amylazą. Parametry farmakokinetyczne po podaniu 1000 ml roztworu to klirens osocza 19 ml/min, AUC 58 mg×h×ml oraz okres półtrwania około 4-5 godzin.
alfa-amylaza, bariera krew-mózg, droga dożylna, fagocyty jednojądrzaste, filtracja kłębuszkowa, gospodarka elektrolitowa, hydroksyetyloskrobia, klirens osocza, masa cząsteczkowa, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, populacja pediatryczna, stopień podstawienia, układ fagocytarny, wlew dożylny -
Leksykon leków
Produkt leczniczy Tetraspan 60 mg/ml to roztwór do infuzji zawierający hydroksyetyloskrobię (HES) o stężeniu 60,0 g/1000 ml, charakteryzującą się stopniem podstawienia 0,42 i średnią masą cząsteczkową 130 000 Da. Hydroksyetyloskrobia wykazuje 100% biodostępność po podaniu dożylnym, co umożliwia szybkie osiągnięcie efektu terapeutycznego. HES ulega czasowemu magazynowaniu w komórkach układu fagocytów jednojądrzastych bez toksycznego wpływu na wątrobę, płuca, śledzionę czy węzły chłonne, choć długotrwałe podawanie wysokich dawek może powodować świąd związany z magazynowaniem w skórze. Hydroksyetyloskrobia nie przenika przez barierę krew-mózg ani przez łożysko, co ma istotne znaczenie dla bezpieczeństwa stosowania u kobiet ciężarnych. Eliminacja HES zależy od stopnia podstawienia i masy cząsteczkowej, z mniejszymi cząsteczkami wydalanymi przez filtrację kłębuszkową, a większymi podlegającymi rozkładowi przez alfa-amylazę; okres półtrwania w surowicy wynosi około 4-5 godzin, a klirens osocza po jednorazowym wlewie 1000 ml to 19 ml/min (AUC 58 mg × h × ml). Brak jest danych farmakokinetycznych dla populacji pediatrycznej, co wymaga ostrożności w stosowaniu u dzieci.
alfa-amylaza, AUC, badanie histologiczne, bariera krew-mózg, fagocyty jednojądrzaste, filtracja kłębuszkowa, hydroksyetyloskrobia, klirens osocza, masa cząsteczkowa, okres półtrwania, próg nerkowy, równowaga elektrolitowa, roztwór do infuzji, stopień podstawienia, terapia płynowa, wlew dożylny
