ampicylina dożylna
Ampicylina dożylna to półsyntetyczny antybiotyk beta-laktamowy z grupy aminopenicylin, podawany bezpośrednio do krwiobiegu pacjenta. Charakteryzuje się szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego, obejmującym bakterie Gram-dodatnie oraz niektóre Gram-ujemne, w tym Streptococcus, Listeria monocytogenes, Haemophilus influenzae, Escherichia coli oraz Proteus mirabilis.
Mechanizm działania ampicyliny polega na hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie się z białkami PBP (penicillin-binding proteins). Podanie dożylne zapewnia szybkie osiągnięcie wysokiego stężenia leku w surowicy, co jest szczególnie istotne w leczeniu ciężkich zakażeń wymagających natychmiastowej interwencji terapeutycznej.
Ampicylina dożylna znajduje zastosowanie w leczeniu zakażeń dróg oddechowych, dróg moczowych, zakażeń skóry i tkanek miękkich, zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenia wsierdzia oraz w profilaktyce okołooperacyjnej. Dawkowanie zależy od typu i ciężkości zakażenia, masy ciała pacjenta oraz funkcji nerek, ponieważ lek jest wydalany głównie przez nerki.
Należy pamiętać o narastającej oporności bakterii na ampicylinę, szczególnie wśród szczepów wytwarzających beta-laktamazy. Przed wdrożeniem terapii zaleca się wykonanie antybiogramu. Do głównych działań niepożądanych należą reakcje nadwrażliwości (w tym anafilaksja), biegunka, nudności oraz potencjalne zaburzenia flory jelitowej. U pacjentów z alergią na penicyliny ampicylina jest przeciwwskazana ze względu na ryzyko reakcji krzyżowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Grupa b paciorkowca – Zapobieganie i profilaktyka
Grupa B paciorkowca (GBS) jest Gram-dodatnią bakterią kolonizującą drogi moczowo-płciowe i przewód pokarmowy u 10-30% kobiet ciężarnych, stanowiąc główną przyczynę wczesnej posoporowej sepsy noworodkowej. Około 50% kobiet skolonizowanych przenosi GBS na noworodki podczas porodu, z ryzykiem rozwoju wczesnej choroby GBS u 12% z nich bez profilaktyki. Zakażenia GBS u noworodków dzieli się na wczesne (0-6 dni życia) i późne (7-90 dni życia), mogące prowadzić do zapalenia płuc, sepsy, zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, a nawet zgonu. Zalecane jest powszechne badanie przesiewowe między 36 0/7 a 37 6/7 tygodniem ciąży poprzez wymaz z pochwy i odbytnicy, z zastosowaniem bulionu selektywnego w laboratorium. Profilaktyka śródporodowa antybiotykowa, głównie dożylna penicylina (5 mln j. początkowo, następnie 2,5-3 mln j. co 4 godziny), jest wskazana u kobiet z dodatnim wynikiem posiewu lub czynnikami ryzyka, co redukuje ryzyko wczesnej choroby GBS u noworodków o około 80% (np. z 1% do 0,2%). Alternatywnie stosuje się ampicylinę lub cefalosporyny u pacjentek z alergią na penicylinę, a w przypadku wysokiego ryzyka anafilaksji – wankomycynę.
ampicylina dożylna, amplifikacja kwasów nukleinowych, badanie przesiewowe, bakteria Gram-dodatnia, bakteriuria GBS, cefalosporyna pierwszej generacji, cięcie cesarskie, kolonizacja GBS, oporność na antybiotyki, paciorkowiec grupy B, pęknięcie błon płodowych, polisacharyd otoczkowy, poród przedwczesny, probiotyk doustny, profilaktyka antybiotykowa, profilaktyka śródporodowa, przedwczesne pęknięcie błon płodowych, sepsa, serotyp, szczepionka podjednostkowa, terapia przeciwdrobnoustrojowa, wankomycyna dożylna, zapalenie błon płodowych, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc, żywe urodzenie