nietrzymanie moczu z nagłym parciem

Nietrzymanie moczu z nagłym parciem (ang. urge urinary incontinence, UUI) to postać nietrzymania moczu charakteryzująca się mimowolnym wyciekiem moczu poprzedzonym nagłym, trudnym do opanowania uczuciem parcia na pęcherz. Jest to główny objaw zespołu pęcherza nadreaktywnego (OAB – overactive bladder).

Patofizjologia schorzenia wiąże się z nadaktywnością wypieracza pęcherza moczowego, co może wynikać z zaburzeń neurologicznych, stanu zapalnego dróg moczowych, przeszkody podpęcherzowej, zmian związanych z wiekiem lub czynników idiopatycznych. Kluczowym mechanizmem jest niekontrolowany skurcz mięśnia wypieracza w fazie gromadzenia moczu.

Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad, dzienniczek mikcji, badanie fizykalne, badanie ogólne i posiew moczu, ocenę zalegania moczu po mikcji oraz badania urodynamiczne. W przypadkach podejrzenia przyczyn neurologicznych konieczne może być wykonanie badań obrazowych (TK, MRI) oraz konsultacja neurologiczna.

Leczenie ma charakter wielokierunkowy i obejmuje: modyfikację stylu życia (redukcja masy ciała, ograniczenie kofeiny i alkoholu), trening pęcherza, farmakoterapię (głównie leki antycholinergiczne i β3-adrenomimetyki), terapię behawioralną oraz metody inwazyjne w przypadkach opornych na leczenie (neuromodulacja, podanie toksyny botulinowej do wypieracza).

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl