zmętnienie gałki ocznej
Zmętnienie gałki ocznej to stan chorobowy charakteryzujący się utratą przezroczystości struktur oka, co prowadzi do pogorszenia widzenia. Najczęściej dotyczy soczewki (zaćma), rogówki lub ciała szklistego. Może mieć charakter ogniskowy lub rozlany.
Przyczyny zmętnienia gałki ocznej są różnorodne i obejmują procesy zapalne (zapalenie błony naczyniowej, zapalenie rogówki), stany pourazowe (urazy penetrujące, oparzenia chemiczne), zmiany degeneracyjne związane z wiekiem, cukrzycę, jaskrę, zaburzenia metaboliczne oraz niektóre choroby autoimmunologiczne. U dzieci zmętnienie może być wrodzone.
Diagnostyka obejmuje badanie ostrości wzroku, biomikroskopię, oftalmoskopię, USG gałki ocznej oraz tomografię komputerową lub rezonans magnetyczny w wybranych przypadkach. Leczenie zależy od przyczyny i może obejmować farmakoterapię, interwencje chirurgiczne (np. usunięcie zaćmy z wszczepieniem soczewki wewnątrzgałkowej) lub przeszczep rogówki przy jej zmętnieniach.
Rokowanie zależy od etiologii, lokalizacji i rozległości zmętnienia. Wczesna diagnostyka i odpowiednie leczenie mogą zapobiec trwałemu upośledzeniu widzenia. W zaawansowanych przypadkach zmętnienie może prowadzić do znacznego pogorszenia jakości życia pacjenta i wymaga kompleksowej opieki okulistycznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Eltrombopag – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Eltrombopag wykazuje unikalną specyficzność wobec receptora trombopoetyny, co powoduje brak stymulacji produkcji płytek krwi u myszy, szczurów i psów, co ogranicza translacyjność danych toksykologicznych z tych modeli zwierzęcych na ludzi. W badaniach przedklinicznych zaobserwowano zależne od dawki i czasu trwania terapii zmętnienia soczewki (zaćmę) u gryzoni przy ekspozycjach ≥4-6-krotnie wyższych niż kliniczne (np. u myszy po 6-13 tygodniach przy dawkach odpowiadających ≥4-krotnej ekspozycji klinicznej u pacjentów z ITP stosujących 75 mg/dobę). U młodych szczurów przed odsadzeniem zmętnienia gałki ocznej pojawiały się przy dawkach 9-krotnie przekraczających maksymalną ekspozycję kliniczną u dzieci i młodzieży z ITP. Nie stwierdzono natomiast zaćmy u dorosłych psów przy ekspozycjach do 2-krotnych klinicznych. Działania toksyczne na nerki (uszkodzenie cewek nerkowych) obserwowano u myszy przy dawkach związanych z zachorowalnością i śmiertelnością, natomiast u szczurów i psów przy ekspozycjach 2-4-krotnie wyższych niż kliniczne nie stwierdzono takich zmian. Hepatotoksyczność (degeneracja i martwica hepatocytów) występowała jedynie przy dawkach źle tolerowanych, natomiast długoterminowe badania nie wykazały toksycznego wpływu na wątrobę przy ekspozycjach do 4-krotnych klinicznych.
działanie klastogenne, działanie letalne na zarodki, działanie mutagenne, enzymy wątrobowe, fototoksyczność, funkcja neurobehawioralna, genotoksyczność, hepatotoksyczność, hiperostoza śródkostna, martwica hepatocytów, niezaplanowana synteza DNA, pierwotna małopłytkowość immunologiczna, płytki krwi, poronienie przedimplantacyjne, potencjał rakotwórczy, reakcja fotoalergiczna, retikulocyty, rozwój embrionalno-płodowy, test mikrojądrowy, toksyczność nerkowa, toksyczność reprodukcyjna, układ krwiotwórczy, uszkodzenie cewek nerkowych, WZW C, zaburzenia oczne, zaćma, zmętnienie gałki ocznej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Eltrombopag Glenmark 25 mg
Przedkliniczne badania eltrombopagu wykazały specyficzne działania toksyczne zależne od dawki i czasu ekspozycji, z uwzględnieniem unikalnej specyfiki receptorów trombopoetyny u zwierząt. Zaćma była obserwowana u myszy i szczurów przy ekspozycjach ≥4-6-krotnych w stosunku do klinicznej dawki 75 mg/dobę stosowanej u pacjentów z pierwotną małopłytkowością immunologiczną (ITP), co wskazuje na potencjalne ryzyko przy długotrwałym stosowaniu. Toksyczność nerkowa i wątrobowa pojawiała się głównie przy ekspozycjach przekraczających 1,2 raza dawkę kliniczną, jednak nie była potwierdzona w badaniach długoterminowych (28-52 tygodnie). Wpływ na układ krwiotwórczy (zmniejszenie retikulocytów, hiperplazja erytroidalna) oraz zmiany kostne (hiperostoza śródkostna) występowały przy ekspozycjach 6-10-krotnie wyższych niż kliniczne, bez potwierdzenia w badaniach długoterminowych. Badania genotoksyczności i rakotwórczości nie wykazały działania mutagennego ani rakotwórczego przy ekspozycjach do 4-krotnych klinicznych dawek.
badanie rakotwórczości, chłoniak myszy, działanie mutagenne, fototoksyczność, hiperostoza śródkostna, martwica hepatocytów, niezaplanowana synteza DNA, parametry hematologiczne, pierwotna małopłytkowość immunologiczna, poronienie przedimplantacyjne, retikulocyty, rozwój embrionalno-płodowy, szpik kostny, test mikrojądrowy, zachorowalność i śmiertelność, zaćma polekowa, żebra szyjne, zmętnienie gałki ocznej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Eltrombopag Glenmark 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa eltrombopagu wykazały specyficzne działania toksyczne zależne od dawki i czasu ekspozycji, z uwzględnieniem unikalnej farmakologii leku, który nie stymuluje produkcji płytek krwi u zwierząt doświadczalnych. Zaćma była obserwowana u myszy i szczurów przy ekspozycjach ≥4-6-krotnych (dla ITP) oraz ≥2-3-krotnych (dla WZW C) w stosunku do dawek klinicznych (75 mg/dobę dla ITP, 100 mg/dobę dla WZW C), z czasem pojawienia się od 6 do 39 tygodni. Uszkodzenia cewek nerkowych występowały przy ekspozycjach zbliżonych do klinicznych (0,8-1,2x dla ITP, 0,6x dla WZW C), natomiast degeneracja i martwica hepatocytów pojawiały się przy dawkach źle tolerowanych. Wpływ na układ krwiotwórczy (zmniejszenie retikulocytów) obserwowano przy ekspozycjach ≥7-10x (ITP) i ≥4x (WZW C). Hiperostoza śródkostna i działanie letalne na zarodki występowały przy ekspozycjach 6x (ITP) i 3x (WZW C) wyższych niż kliniczne. Nie stwierdzono działania rakotwórczego ani mutagennego eltrombopagu w badaniach in vitro i in vivo, a wpływ na płodność i rozwój embrionalno-płodowy był nieistotny przy dawkach do 20 mg/kg mc. u szczurów i 150 mg/kg mc. u królików, odpowiadających ekspozycjom klinicznym lub niższym.
badanie rakotwórczości, działanie letalne na zarodki, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, funkcja neurobehawioralna, hiperostoza śródkostna, hiperplazja szpiku kostnego, liczba retikulocytów, martwica hepatocytów, pierwotna małopłytkowość immunologiczna, płodność samic, przenikanie do mleka matki, reakcja fotoalergiczna, synteza DNA, test mikrojądrowy, uszkodzenie cewek nerkowych, zaćma polekowa, zmętnienie gałki ocznej