złamanie stawu łokciowego
Złamanie stawu łokciowego, znane również jako złamanie okolicy stawu łokciowego, obejmuje uszkodzenia struktur kostnych tworzących staw łokciowy. W skład tego złożonego stawu wchodzą części dystalne kości ramiennej, proksymalne części kości łokciowej i promieniowej. Złamania te stanowią około 7% wszystkich złamań u dorosłych i są często wynikiem upadku na wyciągniętą rękę lub bezpośredniego urazu.
Klasyfikacja złamań stawu łokciowego obejmuje złamania nadkłykciowe kości ramiennej, złamania głowy i szyjki kości promieniowej, złamania wyrostka łokciowego oraz złamania wyrostka dziobiastego kości łokciowej. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym oraz obrazowaniu radiologicznym, przy czym w złożonych przypadkach konieczne może być wykonanie tomografii komputerowej dla dokładnej oceny morfologii złamania.
Leczenie złamań stawu łokciowego zależy od typu złamania, stopnia przemieszczenia odłamów oraz stabilności stawu. W przypadkach złamań bez przemieszczenia stosuje się leczenie zachowawcze, obejmujące unieruchomienie w opatrunku gipsowym. Złamania z przemieszczeniem, niestabilne lub otwarte wymagają najczęściej interwencji chirurgicznej z repozycją odłamów i stabilizacją wewnętrzną za pomocą śrub, płytek lub drutów Kirschnera.
Rehabilitacja po złamaniu stawu łokciowego ma kluczowe znaczenie dla przywrócenia pełnej funkcji kończyny. Wczesna, kontrolowana mobilizacja stawu po uzyskaniu stabilności złamania pomaga zapobiec sztywności stawu – jednemu z najczęstszych powikłań. Inne możliwe powikłania obejmują zaburzenia zrostu kostnego, uszkodzenia nerwów (szczególnie nerwu łokciowego), zwapnienia heterotopowe oraz pourazową chorobę zwyrodnieniową stawu.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Złamanie ramienia – Epidemiologia
Złamania kości ramiennej stanowią istotny problem kliniczny, zróżnicowany pod względem lokalizacji i demografii pacjentów. Złamania proksymalne stanowią około 5% wszystkich złamań i 25% złamań kości ramiennej, z przewagą u osób powyżej 60. roku życia, szczególnie kobiet (75% przypadków, stosunek 3:1 wobec mężczyzn). Złamania trzonu kości ramiennej to około 60% złamań tej kości, a dystalne złamania, w tym w obrębie stawu łokciowego, stanowią około 4,3% wszystkich złamań. Częstość złamań przedramienia u dorosłych wynosi 207,7/100 000 osób rocznie, z wyraźną przewagą u kobiet (323,4/100 000) w porównaniu do mężczyzn (93,3/100 000). W populacji pediatrycznej dominują złamania nadkłykciowe (80% złamań łokcia), najczęściej u chłopców w wieku 5-10 lat, a złamania dystalnej 1/3 przedramienia stanowią 40-50% wszystkich złamań dziecięcych. Epidemiologia wskazuje na stabilizację lub niewielki spadek częstości złamań w ostatnich dekadach, z wyjątkiem wzrostu złamań dalszej części przedramienia u kobiet w wieku 50-59 lat (wzrost roczny 3,9%).
cukrzyca, epilepsja, farmakoterapia, gęstość mineralna kości, guz kości, kość łokciowa, kość promieniowa, nowotwór przerzutowy, osteoporoza, osteoporoza pomenopauzalna, suplementacja wapnia i witaminy D, upadek na wyciągniętą rękę, uraz niskoenergetyczny, uraz sportowy, uraz wysokoenergetyczny, złamanie dalszej części kości promieniowej, złamanie kończyny górnej, złamanie kości ramiennej, złamanie kręgu, złamanie nadgarstka, złamanie osteoporotyczne, złamanie palca, złamanie patologiczne, złamanie przedramienia, złamanie ramienia, złamanie stawu łokciowego, złamanie szpiku kostnego, złamanie trzonu kości ramiennej