złamanie dalszej części kości promieniowej
Złamanie dalszej części kości promieniowej, często nazywane złamaniem Collesa lub złamaniem nasady dalszej kości promieniowej, stanowi jeden z najczęstszych typów złamań kończyny górnej. Najczęściej powstaje w mechanizmie upadku na wyprostowaną rękę, co prowadzi do przemieszczenia odłamu dalszego kości promieniowej w kierunku grzbietowym.
Diagnostyka obejmuje badanie kliniczne oraz obrazowanie radiologiczne w projekcji przednio-tylnej i bocznej. W złamaniach bardziej złożonych wskazane jest wykonanie tomografii komputerowej, która pozwala na dokładną ocenę przemieszczenia odłamów, stopnia fragmentacji powierzchni stawowej oraz towarzyszących uszkodzeń kompleksu chrząstki trójkątnej.
Leczenie zależy od typu złamania, wieku i aktywności pacjenta. Złamania bez przemieszczenia można leczyć zachowawczo przez unieruchomienie w opatrunku gipsowym. Złamania z przemieszczeniem wymagają repozycji zamkniętej lub otwartej i stabilizacji – od unieruchomienia gipsowego po stabilizację wewnętrzną z użyciem płytek blokowanych wolarnych, grzbietowych lub stabilizatorów zewnętrznych.
Powikłania mogą obejmować zespół cieśni nadgarstka, niestabilność radialno-łokciową dalszą, artrozę pourazową oraz zaburzenia zrostu. Rehabilitacja po zdjęciu unieruchomienia jest kluczowa dla przywrócenia pełnej funkcji kończyny i powinna być dostosowana indywidualnie do typu złamania i zastosowanego leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Złamanie ramienia – Epidemiologia
Złamania kości ramiennej stanowią istotny problem kliniczny, zróżnicowany pod względem lokalizacji i demografii pacjentów. Złamania proksymalne stanowią około 5% wszystkich złamań i 25% złamań kości ramiennej, z przewagą u osób powyżej 60. roku życia, szczególnie kobiet (75% przypadków, stosunek 3:1 wobec mężczyzn). Złamania trzonu kości ramiennej to około 60% złamań tej kości, a dystalne złamania, w tym w obrębie stawu łokciowego, stanowią około 4,3% wszystkich złamań. Częstość złamań przedramienia u dorosłych wynosi 207,7/100 000 osób rocznie, z wyraźną przewagą u kobiet (323,4/100 000) w porównaniu do mężczyzn (93,3/100 000). W populacji pediatrycznej dominują złamania nadkłykciowe (80% złamań łokcia), najczęściej u chłopców w wieku 5-10 lat, a złamania dystalnej 1/3 przedramienia stanowią 40-50% wszystkich złamań dziecięcych. Epidemiologia wskazuje na stabilizację lub niewielki spadek częstości złamań w ostatnich dekadach, z wyjątkiem wzrostu złamań dalszej części przedramienia u kobiet w wieku 50-59 lat (wzrost roczny 3,9%).
cukrzyca, epilepsja, farmakoterapia, gęstość mineralna kości, guz kości, kość łokciowa, kość promieniowa, nowotwór przerzutowy, osteoporoza, osteoporoza pomenopauzalna, suplementacja wapnia i witaminy D, upadek na wyciągniętą rękę, uraz niskoenergetyczny, uraz sportowy, uraz wysokoenergetyczny, złamanie dalszej części kości promieniowej, złamanie kończyny górnej, złamanie kości ramiennej, złamanie kręgu, złamanie nadgarstka, złamanie osteoporotyczne, złamanie palca, złamanie patologiczne, złamanie przedramienia, złamanie ramienia, złamanie stawu łokciowego, złamanie szpiku kostnego, złamanie trzonu kości ramiennej - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół przedziałów powięziowych – Epidemiologia
Zespół przedziałów powięziowych (ZPP) to stan charakteryzujący się wzrostem ciśnienia wewnątrzprzedziałowego, prowadzącym do niedokrwienia i martwicy mięśni oraz nerwów. Ostry zespół przedziałów powięziowych (OZPP) występuje najczęściej u mężczyzn (7,3/100 000) i osób poniżej 35 roku życia, z predylekcją do kończyn dolnych (61% przypadków), zwłaszcza przedziału przedniego podudzia (44,4%). Główne przyczyny to złamania (69-75%), zwłaszcza trzonu kości piszczelowej (ryzyko OZPP 1-10%), urazy tkanek miękkich oraz urazy naczyniowe. Diagnostyka opiera się na ocenie klinicznej (ból nieproporcjonalny, parestezje, niedowład, napięcie przedziału) oraz pomiarze ciśnienia wewnątrzprzedziałowego, gdzie wartości >30 mmHg lub delta ciśnienia ≤30 mmHg potwierdzają rozpoznanie. Wczesne rozpoznanie i fasciotomia przed 6-8 godzinami od wystąpienia objawów są kluczowe dla uniknięcia nieodwracalnych uszkodzeń i powikłań, takich jak rabdomioliza, niewydolność nerek czy amputacje.
ból nieproporcjonalny, ciśnienie perfuzji, ciśnienie wewnątrzprzedziałowe, dehydrogenaza mleczanowa, fasciotomia, fasciotomia profilaktyczna, niedokrwienie mięśni, niedowład, niewydolność nerek, ostry zespół przedziałów powięziowych, parestezja, perfuzja tkanek, przedział przedni podudzia, rabdomioliza, rana penetrująca, remisja, skaza krwotoczna, terapia przeciwzakrzepowa, uraz naczyniowy, uraz zmiażdżeniowy, wstrząs septyczny, zapalenie trzustki, zespół przedziałów powięziowych, zespół przedziałów powięziowych brzucha, złamanie dalszej części kości promieniowej, złamanie nadkłykciowe kości ramiennej, złamanie trzonu kości piszczelowej - Leksykon chorób i schorzeń
Złamanie ręki lub nadgarstka – Patofizjologia i mechanizm
Złamania ręki i nadgarstka, szczególnie dystalnej części kości promieniowej, stanowią około 80% powierzchni stawu nadgarstkowego i są najczęstszymi urazami ortopedycznymi. Dominującym mechanizmem jest upadek na wyciągniętą rękę (FOOSH), gdzie siła osiowa przenoszona jest przez nadgarstek, powodując typowe złamania Collesa (przemieszczenie grzbietowe) i Smitha (przemieszczenie dłoniowe). Charakter złamania zależy od siły urazu, pozycji ręki, jakości tkanki kostnej (np. osteoporoza) oraz wieku pacjenta. U dzieci dominują złamania zielonej gałązki i typu torus, natomiast u osób starszych, szczególnie kobiet po menopauzie, złamania niskoenergetyczne związane z osteoporozą są powszechne. Złamania patologiczne i stresowe, choć rzadsze, wymagają szczególnej uwagi diagnostycznej. Urazy wysokoenergetyczne mogą prowadzić do złamań wieloodłamowych i uszkodzeń więzadeł nadgarstka, takich jak zwichnięcie okołoksiężycowate, z ryzykiem powikłań neurologicznych i martwicy kości.
badanie DEXA, brak zrostu, choroba Pageta, choroba zwyrodnieniowa stawów, dwuenergetyczna absorpcjometria rentgenowska, FOOSH, kość księżycowata, kość łódeczkowata, kość łokciowa, kość promieniowa, mięsień najszerszy grzbietu, mięsień piersiowy większy, mięsień podłopatkowy, osteomalacja, osteoporoza, płytka wzrostowa, pronacja, przemieszczenie odłamów, staw promieniowo-nadgarstkowy, upadek na wyciągniętą rękę, zapalenie kości i szpiku, zespół cieśni nadgarstka, zespół przedziałowy, złamanie Collesa, złamanie dalszej części kości promieniowej, złamanie patologiczne, złamanie Saltera-Harrisa, złamanie stresowe, złamanie typu torus, złamanie wieloodłamowe, złamanie zielonej gałązki, zrost w nieprawidłowym ustawieniu