staw promieniowo-nadgarstkowy
Staw promieniowo-nadgarstkowy (articulatio radiocarpalis) to złożony staw synowalny łączący kość promieniową przedramienia z proksymalnym rzędem kości nadgarstka. Anatomicznie powierzchnię stawową tworzą dół stawowy kości promieniowej oraz powierzchnia stawowa wyrostka rylcowatego z jednej strony, a kości łódeczkowata, księżycowata i trójgraniasta z drugiej strony.
Pod względem biomechanicznym staw promieniowo-nadgarstkowy umożliwia ruchy w dwóch płaszczyznach: zgięcie grzbietowe i dłoniowe (około 85° łącznie) oraz odwodzenie i przywodzenie (około 45° łącznie). Jest kluczowym elementem dla funkcjonalności ręki, warunkując precyzyjne ruchy nadgarstka podczas codziennych czynności manualnych.
Stabilność stawu zapewnia rozbudowany system więzadeł, w tym więzadła promieniowo-nadgarstkowe dłoniowe i grzbietowe oraz więzadła poboczne. Patologie stawu promieniowo-nadgarstkowego obejmują najczęściej złamania dalszego odcinka kości promieniowej (złamanie Collesa), niestabilności więzadłowe, zmiany zwyrodnieniowe oraz zespoły bólowe związane z przeciążeniem.
Diagnostyka schorzeń stawu promieniowo-nadgarstkowego opiera się na badaniu klinicznym, badaniach obrazowych (RTG, MRI, artrografia) oraz w wybranych przypadkach na artroskopii diagnostycznej. Leczenie zależy od rodzaju patologii i obejmuje metody zachowawcze (unieruchomienie, rehabilitacja) oraz operacyjne (rekonstrukcje więzadłowe, artroplastyka, artrodeza).
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Złamanie ręki lub nadgarstka – Leczenie
Złamania ręki i nadgarstka wymagają precyzyjnej diagnostyki obejmującej badanie fizykalne oraz obrazowe, głównie RTG, a w wybranych przypadkach MRI. Leczenie zależy od typu złamania, lokalizacji, stopnia przemieszczenia oraz indywidualnych cech pacjenta. W przypadku przemieszczeń stosuje się repozycję zamkniętą lub otwartą, a następnie unieruchomienie za pomocą gipsu (6-8 tygodni), szyny, temblaka lub ortezy. Wskazania do leczenia operacyjnego obejmują złamania otwarte, wieloodłamowe, przezstawowe, niestabilne oraz z uszkodzeniem tkanek miękkich. Metody chirurgiczne to ORIF, fiksacja zewnętrzna oraz przezskórna stabilizacja drutami Kirschnera. Leczenie farmakologiczne obejmuje NLPZ, paracetamol oraz krótkotrwałe stosowanie opioidów, a metody fizykalne, takie jak krioterapia i elewacja kończyny, wspomagają redukcję bólu i obrzęku.
brak zrostu, chrząstka wzrostowa, krioterapia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, osteotomia korekcyjna, otwarta repozycja i wewnętrzna fiksacja, pourazowa choroba zwyrodnieniowa stawów, przeszczep kostny, repozycja otwarta, repozycja zamknięta, rezonans magnetyczny, staw promieniowo-nadgarstkowy, staw śródręczno-paliczkowy, stymulacja elektryczna, supinacja i pronacja, terapia manualna, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, złamanie otwarte, złamanie przedramienia, złamanie śródstawowe, złamanie wieloodłamowe, zrost opóźniony, zrost w nieprawidłowej pozycji - Leksykon chorób i schorzeń
Złamanie ręki lub nadgarstka – Patofizjologia i mechanizm
Złamania ręki i nadgarstka, szczególnie dystalnej części kości promieniowej, stanowią około 80% powierzchni stawu nadgarstkowego i są najczęstszymi urazami ortopedycznymi. Dominującym mechanizmem jest upadek na wyciągniętą rękę (FOOSH), gdzie siła osiowa przenoszona jest przez nadgarstek, powodując typowe złamania Collesa (przemieszczenie grzbietowe) i Smitha (przemieszczenie dłoniowe). Charakter złamania zależy od siły urazu, pozycji ręki, jakości tkanki kostnej (np. osteoporoza) oraz wieku pacjenta. U dzieci dominują złamania zielonej gałązki i typu torus, natomiast u osób starszych, szczególnie kobiet po menopauzie, złamania niskoenergetyczne związane z osteoporozą są powszechne. Złamania patologiczne i stresowe, choć rzadsze, wymagają szczególnej uwagi diagnostycznej. Urazy wysokoenergetyczne mogą prowadzić do złamań wieloodłamowych i uszkodzeń więzadeł nadgarstka, takich jak zwichnięcie okołoksiężycowate, z ryzykiem powikłań neurologicznych i martwicy kości.
badanie DEXA, brak zrostu, choroba Pageta, choroba zwyrodnieniowa stawów, dwuenergetyczna absorpcjometria rentgenowska, FOOSH, kość księżycowata, kość łódeczkowata, kość łokciowa, kość promieniowa, mięsień najszerszy grzbietu, mięsień piersiowy większy, mięsień podłopatkowy, osteomalacja, osteoporoza, płytka wzrostowa, pronacja, przemieszczenie odłamów, staw promieniowo-nadgarstkowy, upadek na wyciągniętą rękę, zapalenie kości i szpiku, zespół cieśni nadgarstka, zespół przedziałowy, złamanie Collesa, złamanie dalszej części kości promieniowej, złamanie patologiczne, złamanie Saltera-Harrisa, złamanie stresowe, złamanie typu torus, złamanie wieloodłamowe, złamanie zielonej gałązki, zrost w nieprawidłowym ustawieniu - Leksykon chorób i schorzeń
Torbiel galaretowata – Patofizjologia i mechanizm
Torbiel galaretowata (ganglion cyst) jest jedną z najczęstszych łagodnych zmian tkanek miękkich w okolicy stawów i pochewek ścięgnistych, charakteryzującą się obecnością pseudotorbieli wypełnionych śluzowatą substancją bogatą w kwas hialuronowy i mukopolisacharydy. Histologicznie brak wyściółki nabłonkowej odróżnia ją od prawdziwych torbieli. Etiologia pozostaje niejasna, jednak dominująca teoria zakłada, że powstaje w wyniku zwyrodnienia śluzowatego tkanki łącznej, indukowanego mikrourazami i powtarzalnym stresem mechanicznym, co prowadzi do degeneracji kolagenu i produkcji kwasu hialuronowego przez fibroblasty. Mechanizm jednokierunkowej zastawki umożliwia przepływ płynu stawowego do torbieli, ale uniemożliwia jego powrót, co potwierdzają badania artrograficzne wykazujące przemieszczanie kontrastu do torbieli u 44-85% pacjentów. Torbiele najczęściej lokalizują się na grzbietowej stronie nadgarstka (70%) oraz dłoniowej (20%), a ich morfologia może być jednokomorowa lub wielokomorowa z charakterystyczną szypułą łączącą z torebką stawową.
anomalia naczyniowa, choroba zwyrodnieniowa stawów, etiologia, koalescencja, kolagen, kwas hialuronowy, lek przeciwzakrzepowy, mechanizm zastawkowy, mikroskop elektronowy, mikrouraz, mucyna, mukopolisacharyd, neowaskularyzacja, płyn maziowy, płyn stawowy, pochewka ścięgnista, przepuklina błony maziowej, pseudotorbiel, staw łódeczkowato-czworoboczny, staw łódeczkowato-księżycowaty, staw międzypaliczkowy dalszy, staw promieniowo-nadgarstkowy, torbiel galaretowata, torbiel krwotoczna, torbiel śluzowa, torbiel wielokomorowa, wyściółka nabłonkowa, zapalenie stawów