gruczolak komórek okołopęcherzykowych tarczycy

Dane przedkliniczne dotyczące kwasu alendronowego wskazują, że głównymi narządami docelowymi toksyczności są nerki oraz przewód pokarmowy, przy dawkach doustnych od 2 mg/kg mc./dobę (10-krotność dawki terapeutycznej) obserwowano ogniska zapalne w nerkach bez zaburzeń czynnościowych. Toksyczność przewodu pokarmowego ujawniała się przy dawkach >2,5 mg/kg mc./dobę, związana z bezpośrednim uszkodzeniem błony śluzowej. Badania genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały jednoznacznego działania mutagennego, choć test aberracji chromosomowej na komórkach jajników chomików chińskich dał niejednoznaczne wyniki. W badaniach kancerogenności u myszy i szczurów podawano dawki od 1 do 10 mg/kg mc./dobę (od 0,12 do 1,2-krotności maksymalnej dawki ludzkiej 40 mg w przeliczeniu na mg/m²), co wiązało się ze wzrostem częstości gruczolaków gruczołu Harderiana oraz komórek okołopęcherzykowych tarczycy. Nie stwierdzono wpływu na płodność przy dawkach do 5 mg/kg mc./dobę (1,3-krotność dawki ludzkiej).

Podawanie kwasu alendronowego ciężarnym samicom szczurów wiązało się z hipokalcemią i powikłaniami porodowymi już przy dawkach 0,5 mg/kg mc./dobę, a dawki 15 mg/kg mc./dobę powodowały późną śmiertelność ciążową. Suplementacja wapnia dożylna zapobiegała śmierci samic, ale nie płodów. Duże dawki (>10 mg/kg mc./dobę) zwiększały częstość niepełnego kostnienia u płodów szczurów, zwłaszcza w odcinkach kręgosłupa, czaszce i mostku, efekt ten nie był obserwowany u królików. Pomimo wykazania efektów toksycznych w badaniach przedklinicznych, konwencjonalne testy farmakologiczne nie wskazują na istotne zagrożenie dla ludzi, jednak należy uwzględnić ograniczenia wynikające z różnic międzygatunkowych w interpretacji danych.