Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Ostemax 70 comfort 70 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Ostemax 70 comfort

Przedkliniczne badania dotyczące kwasu alendronowego, substancji czynnej leku Ostemax 70 comfort, dostarczają istotnych informacji na temat profilu bezpieczeństwa tego bisfosforanianu. Badania obejmowały ocenę toksyczności narządowej, potencjału rakotwórczego, działania mutagennego oraz wpływu na funkcje rozrodcze.¹

Toksyczność narządowa

W badaniach przedklinicznych zidentyfikowano dwa główne narządy docelowe dla toksycznego działania alendronianu: nerki oraz przewód pokarmowy. Toksyczność nerkową obserwowano już przy doustnych dawkach 2 mg/kg masy ciała na dobę, co stanowi 10-krotność zalecanej dawki terapeutycznej. Histologicznie manifestowało się to w postaci małych, gęsto rozrzuconych ognisk zapalnych, jednak nie zaobserwowano wpływu na czynność nerek.²

Toksyczność w obrębie przewodu pokarmowego odnotowano przy dawkach przekraczających 2,5 mg/kg masy ciała na dobę. Co istotne, efekt ten obserwowano wyłącznie u gryzoni i związany był z bezpośrednim działaniem alendronianu na błonę śluzową przewodu pokarmowego.³

Potencjał rakotwórczy

Przeprowadzono długoterminowe badania karcynogenności alendronianu na dwóch gatunkach zwierząt laboratoryjnych – myszach i szczurach.⁴

W 92-tygodniowym badaniu na myszach, którym podawano alendronian doustnie, zaobserwowano zwiększoną częstość występowania gruczolaków gruczołu Harderiana (gruczoły pozaoczodołowe niewystępujące u ludzi). Dawkowanie wynosiło:

• Samce: 1, 3 i 10 mg/kg masy ciała na dobę
• Samice: 1, 2 i 5 mg/kg masy ciała na dobę

Podawane dawki odpowiadały 0,12 do 1,2-krotności maksymalnej dawki 40 mg stosowanej u ludzi w chorobie Pageta, w przeliczeniu na powierzchnię ciała (mg/m²). Znaczenie kliniczne tego zjawiska u ludzi nie zostało wyjaśnione.⁵

W dwuletnim badaniu na szczurach, którym podawano alendronian w dawkach 1 i 3,75 mg/kg masy ciała, odnotowano zwiększoną częstość występowania gruczolaków komórek okołopęcherzykowych tarczycy. Stosowane dawki odpowiadały 0,26 i 1-krotności maksymalnej dawki 40 mg stosowanej u ludzi w przeliczeniu na powierzchnię ciała (mg/m²).⁶

Potencjał mutagenny

Przeprowadzono szereg badań mających na celu ocenę potencjału mutagennego alendronianu. Nie wykazano działania mutagennego w następujących testach in vitro:⁷

• Test mikrobiologiczny – przeprowadzony zarówno z aktywacją metaboliczną, jak i bez niej
• Test na komórkach ssaków
• Test wymywania zasad w hepatocytach szczurzych
• Test aberracji chromosomowej in vivo u myszy

Jedynie w teście aberracji chromosomowej na komórkach jajników chomików chińskich uzyskano niejednoznaczne wyniki.⁸

Wpływ na płodność

Przeprowadzono również badania oceniające potencjalny wpływ alendronianu na funkcje rozrodcze. W badaniach na szczurach obojga płci, którym podawano alendronian w dawkach do 5 mg/kg masy ciała na dobę, nie zaobserwowano żadnego wpływu na rozród. Wykorzystana dawka odpowiadała 1,3-krotności maksymalnej dobowej dawki 40 mg stosowanej u ludzi w przeliczeniu na powierzchnię ciała (mg/m²).⁹

Podsumowując, dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania kwasu alendronowego wskazują na potencjalną toksyczność nerkową i żołądkowo-jelitową przy dawkach wielokrotnie przekraczających dawki terapeutyczne. Wyniki badań karcynogenności u zwierząt wykazały wzrost częstości występowania określonych typów nowotworów, jednak ich znaczenie kliniczne dla ludzi pozostaje niejasne. Alendronian nie wykazał potencjału mutagennego w większości przeprowadzonych testów i nie wpływał na płodność w badaniach na zwierzętach.