osteoporoza u mężczyzn
Wskazanie

Osteoporoza u mężczyzn to choroba szkieletu charakteryzująca się zmniejszoną masą kostną oraz pogorszeniem mikroarchitektury tkanki kostnej, co prowadzi do zwiększonej łamliwości kości. Choć tradycyjnie kojarzona z kobietami po menopauzie, osteoporoza dotyka również około 20-25% mężczyzn powyżej 50. roku życia, stanowiąc istotny problem zdrowotny.

Osteoporoza u mężczyzn może być pierwotna (związana z wiekiem lub idiopatyczna) lub wtórna (wywołana przez choroby towarzyszące, leki lub styl życia). Główne czynniki ryzyka obejmują: niski poziom testosteronu, nadużywanie alkoholu, palenie tytoniu, długotrwałe stosowanie glikokortykosteroidów, choroby przewlekłe (np. reumatoidalne zapalenie stawów, choroby zapalne jelit), niedobór witaminy D oraz wapnia, a także uwarunkowania genetyczne.

W leczeniu osteoporozy u mężczyzn stosuje się bisfosfoniany jako leki pierwszego rzutu, takie jak: Alendronian (Ostenil, Alendronat Bluefish), Risedronian (Risendros), czy Zolendronian (Zometa, Desinobon, Zerlinda). W przypadku nietolerancji bisfosfonianów lub ich nieskuteczności stosuje się Denosumab (Prolia) – przeciwciało monoklonalne. W wybranych przypadkach można zastosować Teryparatyd (Terrosa, Movymia) – rekombinowany ludzki parathormon stymulujący tworzenie kości.

Największe trudności w leczeniu osteoporozy u mężczyzn wiążą się z późnym rozpoznaniem choroby, gdyż często jest ona diagnozowana dopiero po wystąpieniu złamania. Wyzwaniem jest również niska świadomość problemu wśród pacjentów i lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej, co skutkuje niewystarczającą diagnostyką. Dodatkowo, adherencja do leczenia stanowi istotny problem – wielu pacjentów przerywa terapię z powodu działań niepożądanych leków lub braku natychmiastowo widocznych efektów leczenia. Istotną barierą jest także mniejsza ilość badań klinicznych dotyczących skuteczności leków przeciwosteoporotycznych u mężczyzn w porównaniu do kobiet.