białko kapsydu
Białko kapsydu to strukturalne białko, które tworzy zewnętrzną powłokę (kapsyd) wirusa, osłaniającą i chroniącą materiał genetyczny wirusa. Kapsydy mogą mieć różne kształty – najczęściej ikozaedryczne (o 20 ścianach) lub helisalne (spiralne).
Białka kapsydu pełnią wiele kluczowych funkcji w cyklu życiowym wirusa. Oprócz ochrony materiału genetycznego, uczestniczą w procesie rozpoznawania i przyłączania się do komórek gospodarza, umożliwiając infekcję. Po wniknięciu do komórki gospodarza, białka kapsydu ulegają rozkładowi, uwalniając wirusowy materiał genetyczny.
W diagnostyce medycznej, białka kapsydu są często wykorzystywane jako markery infekcji wirusowej. Przykładowo, w przypadku zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu B (HBV), wykrycie antygenu rdzeniowego (HBcAg) – będącego białkiem kapsydu – świadczy o aktywnej replikacji wirusa. W terapii przeciwwirusowej, białka kapsydu stanowią ważny cel dla leków, których działanie polega na blokowaniu prawidłowego formowania się struktury wirusa.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Cytomegalowirus – Patofizjologia i mechanizm
Cytomegalowirus (CMV), należący do rodziny Betaherpesvirinae, jest powszechnym patogenem o genomie 235-250 kb kodującym ponad 170 białek. Zakaża szeroką gamę komórek gospodarza, w tym monocytów, makrofagów, neuronów i hepatocytów, wykorzystując kompleksy glikoproteinowe (gM/gN, gB, gH/gL) do wnikania i fuzji z błoną komórkową. Replikacja wirusa przebiega w jądrze komórkowym, z ekspresją genów natychmiastowo wczesnych (IE), wczesnych (E) i późnych (L), kontrolowaną przez główny region regulatorowy MIE. CMV może pozostawać w stanie latencji w komórkach progenitorowych CD34+ i monocytach CD14+, a reaktivacja, indukowana m.in. przez TNF-α i aktywację NF-κB, jest szczególnie istotna u pacjentów immunosupresyjnych, takich jak biorcy przeszczepów czy osoby z AIDS. Wirus wykazuje zaawansowane mechanizmy unikania odpowiedzi immunologicznej, m.in. poprzez hamowanie sygnalizacji interferonów typu I, modulację funkcji komórek dendrytycznych, blokowanie ekspresji MHC klasy I i II oraz produkcję analogu IL-10, co utrudnia kontrolę zakażenia przez układ odpornościowy. Odpowiedź immunologiczna, zwłaszcza limfocyty T CD4+ i CD8+ specyficzne dla CMV, odgrywa kluczową rolę w kontroli zakażenia i zapobieganiu chorobie narządowej.
Betaherpesvirinae, białko kapsydu, cidofowir, cytomegalowirus, czynnik jądrowy κB, czynnik martwicy nowotworu alfa, endocytoza, foskarnet, gancyklowir, hepatocyt, integryna β1, interferon typu I, kapsyd wirusa, komórka dendrytyczna, komórka regulatorowa T, leukopenia, MHC klasy I, mimikra molekularna, odpowiedź immunologiczna gospodarza, proteoglikan siarczanu heparanu, przeciwciało neutralizujące, receptor rozpoznający wzorce, reumatoidalne zapalenie stawów, Sonic Hedgehog, szlak sygnałowy, walgancyklowir, wirus DNA, wirusowa polimeraza DNA, wrodzona wada rozwojowa, wrodzone zakażenie CMV, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zapalenie jelita grubego, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie płuc, zapalenie siatkówki, zapalenie wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Rotawirus – Patofizjologia i mechanizm
Rotawirusy są główną przyczyną biegunek u dzieci poniżej 5. roku życia, powodując około 128 000 zgonów rocznie. Zakażenie dotyczy głównie dojrzałych enterocytów w jelicie cienkim, gdzie wirus wnika poprzez interakcję białka VP4 (zwłaszcza domeny VP8*) z receptorami sialoglikanowymi i antygenami grup krwi (HBGA). Po endocytozie i proteolitycznym rozszczepieniu VP4 na VP8 i VP5, rotawirus replikuje się w cytoplazmie enterocytów, tworząc wiroplasmaty i indukując powstawanie kropli lipidowych. Patogeneza biegunki rotawirusowej obejmuje uszkodzenie enterocytów, zanikanie kosmków, utratę enzymów rąbka szczoteczkowego (maltaza, sacharaza, laktaza) oraz działanie enterotoksyny NSP4, która indukuje wydzielanie chlorków, inaktywuje transporter SGLT1, zmienia przepuszczalność jelitową i aktywuje jelitowy układ nerwowy. Dodatkowo, zakażenie stymuluje wydzielanie serotoniny (5-HT) z komórek enterochromafinowych, co zwiększa perystaltykę jelit i przyczynia się do biegunki.
białko kapsydu, białko niestrukturalne, białko NSP4, białko VP4, biegunka osmotyczna, biegunka rotawirusowa, biegunka u niemowląt, biegunka wydzielnicza, centralny układ nerwowy, czynnik wirulencji, endocytoza, enterocyt, enterotoksyna, immunoglobulina A, infekcja pozajelitowa, interferencja RNA, komórka enterochromafinowa, niedobór laktazy, nietolerancja laktozy, odpowiedź immunologiczna, odwodnienie, opróżnianie żołądka, patofizjologia, replikacja wirusa, szczepionka przeciwko rotawirusom, układ nerwowy jelitowy, uwalnianie cytokin, zaburzenie wchłaniania, zakażenie rotawirusowe