Właściwości farmakokinetyczne leku Ostemax 70 comfort

Ostemax 70 comfort zawiera jako substancję czynną kwas alendronowy w postaci alendronianu sodu trójwodnego. Każda tabletka zawiera 70 mg kwasu alendronowego co odpowiada 91,36 mg alendronianu sodu trójwodnego. Poniżej przedstawiono szczegółowe właściwości farmakokinetyczne tego leku.¹

Wchłanianie

Biodostępność alendronianu przy podaniu doustnym u kobiet wynosi średnio 0,64% w stosunku do dawki dożylnej dla dawek od 5 mg do 70 mg. Taka biodostępność osiągana jest przy podaniu leku po nocnej przerwie w posiłkach i na 2 godziny przed śniadaniem.²

Czas podania leku względem posiłków istotnie wpływa na jego biodostępność. Zauważono znaczące zmniejszenie biodostępności (o około 40%), gdy alendronian był podawany na pół godziny lub godzinę przed śniadaniem.³

W badaniach klinicznych wykazano, że alendronian zachowuje swoją skuteczność terapeutyczną, gdy jest przyjmowany przynajmniej pół godziny przed pierwszym posiłkiem lub płynem w danym dniu.⁴

Istotne jest, że biodostępność alendronianu jest praktycznie zerowa, gdy lek jest przyjmowany podczas śniadania lub w okresie do 2 godzin po śniadaniu.⁵

Niektóre napoje mogą znacząco wpływać na wchłanianie leku. Jednoczesne podawanie alendronianu z kawą lub sokiem pomarańczowym zmniejsza jego biodostępność o około 60%.⁶

Dystrybucja

Objętość dystrybucji alendronianu w stanie stacjonarnym, z wyłączeniem kości, wynosi u ludzi co najmniej 28 litrów.⁷

Badania przeprowadzone na szczurach, którym podawano dawkę 1 mg/kg masy ciała wykazały, że alendronian początkowo rozmieszcza się przejściowo w tkankach miękkich, a następnie szybko ulega redystrybucji do kości lub jest wydalany przez nerki w moczu.⁸

Stężenia alendronianu w osoczu po podaniu doustnych dawek terapeutycznych są bardzo niskie i znajdują się poniżej progu detekcji stosowanych metod analitycznych (poniżej 5 ng/ml).⁹

Wiązanie z białkami

Alendronian charakteryzuje się stosunkowo wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, wynoszącym około 78%.¹⁰

Metabolizm

Zarówno badania na zwierzętach jak i badania kliniczne u ludzi nie dostarczyły dowodów na metabolizm alendronianu. Brak jest danych wskazujących na jakiekolwiek przemiany metaboliczne tej substancji.¹¹

Eliminacja

W badaniach z użyciem alendronianu znakowanego izotopem węgla 14C, po podaniu pojedynczej dawki dożylnej, w ciągu 72 godzin około 50% dawki radioaktywnej zostało wydalone w moczu. W kale stwierdzono małą aktywność promieniotwórczą lub jej brak, co potwierdza, że wydalanie leku odbywa się głównie drogą nerkową.¹²

Po podaniu pojedynczej dawki dożylnej 10 mg, klirens nerkowy alendronianu wynosił 71 ml/min, a klirens ogólnoustrojowy był większy niż 200 ml/min.¹³

Stężenie alendronianu w osoczu zmniejsza się szybko po podaniu dożylnym – o ponad 95% w ciągu 6 godzin.¹⁴

Okres półtrwania alendronianu u ludzi jest bardzo długi i wynosi prawdopodobnie około 10 lat. Ten długi okres półtrwania wynika z powolnego uwalniania alendronianu z tkanki kostnej, gdzie lek się kumuluje.¹⁵

Farmakokinetyka w różnych grupach pacjentów

Badania przedkliniczne dostarczyły informacji, że alendronian, który nie został wbudowany w tkankę kostną, jest szybko usuwany z organizmu przez nerki.¹⁶

W badaniach prowadzonych na modelach zwierzęcych, którym długotrwale podawano alendronian dożylnie do łącznej dawki 35 mg/kg masy ciała, nie zaobserwowano zjawiska nasycenia wychwytu leku przez tkankę kostną.¹⁷

Chociaż brakuje odpowiednich danych klinicznych, można przypuszczać, że podobnie jak u zwierząt, eliminacja alendronianu przez nerki może być zmniejszona u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. W związku z tym u takich pacjentów można spodziewać się nieco większego nagromadzenia alendronianu w kościach.¹⁸

Wpływ sposobu podania na biodostępność