kuraryzacja resztkowa
Kuraryzacja resztkowa (ang. residual curarization) to stan kliniczny, w którym po podaniu środków zwiotczających mięśnie szkieletowe (najczęściej pochodnych kurary) podczas znieczulenia ogólnego, ich działanie utrzymuje się pomimo zakończenia zabiegu i przerwania podawania leku.
Jest to potencjalnie niebezpieczne powikłanie anestezjologiczne, które objawia się osłabieniem siły mięśniowej, zaburzeniami oddychania, nieefektywnym kaszlem i trudnościami w odkrztuszaniu wydzieliny. Najczęściej występuje po zastosowaniu niedepolaryzujących środków zwiotczających (np. rokuronium, wekuronium, cisatrakurium). Kuraryzacja resztkowa zwiększa ryzyko powikłań oddechowych, w tym niedotlenienia, zachłyśnięcia i rozwoju zapalenia płuc.
Diagnostyka opiera się na ocenie klinicznej, monitorowaniu parametrów oddechowych oraz obiektywnych metodach oceny zwiotczenia mięśniowego, takich jak monitorowanie przewodnictwa nerwowo-mięśniowego (Train-of-Four, TOF). Za kuraryzację resztkową przyjmuje się wartość TOF poniżej 0,9.
W zapobieganiu kuraryzacji resztkowej kluczowe znaczenie ma rutynowe stosowanie leków odwracających blok nerwowo-mięśniowy (neostygmina z atropiną lub glikopironium, sugammadeks), monitorowanie przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, a także przestrzeganie odpowiednich dawek i czasu podania środków zwiotczających.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Bromek rokuroniowy – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Bromek rokuronium, stosowany jako środek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, wymaga wentylacji mechanicznej do czasu odzyskania przez pacjenta samodzielnej czynności oddechowej z uwagi na porażenie mięśni oddechowych. W przypadku trudności intubacyjnych po podaniu rokuronium zaleca się rozważenie zastosowania sugammadeksu do szybkiego odwrócenia blokady. Ekstubacja powinna nastąpić dopiero po potwierdzeniu ustąpienia blokady nerwowo-mięśniowej, szczególnie u pacjentów ≥65 lat, u których ryzyko resztkowej blokady jest zwiększone. Monitorowanie przewodnictwa nerwowo-mięśniowego jest kluczowe podczas długotrwałego stosowania, aby uniknąć przedłużonego porażenia mięśni szkieletowych. Dawkowanie bromku rokuronium powinno być dostosowane indywidualnie, a podawanie leku powinno odbywać się pod nadzorem doświadczonych klinicystów. Dodatkowo, dawki powyżej 0,9 mg/kg masy ciała mogą indukować tachykardię, co może przeciwdziałać bradykardii wywołanej innymi lekami znieczulającymi.
bradykardia, bromek rokuronium, hipertermia złośliwa, hipotermia, inhibitor acetylocholinoesterazy, kortykosteroid, kuraryzacja resztkowa, miopatia, monitorowanie przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, niedepolaryzujący środek blokujący, niewydolność nerek, oddział intensywnej terapii, porażenie mięśni oddechowych, reakcja krzyżowa alergiczna, resztkowa blokada nerwowo-mięśniowa, środek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, sugammadeks, suksametonium, trudności intubacyjne, wentylacja mechaniczna, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie dróg żółciowych, zaburzenie układu nerwowo-mięśniowego