znieczulenie neuraksjalne
Znieczulenie neuraksjalnie to technika anestezji regionalnej, która polega na podaniu środków znieczulających w pobliże rdzenia kręgowego w celu blokowania przewodnictwa nerwowego. Do głównych typów znieczulenia neuraksjalnego zalicza się znieczulenie podpajęczynówkowe (subarachnoidalne), zewnątrzoponowe (epiduralne) oraz połączone znieczulenie podpajęczynówkowo-zewnątrzoponowe.
Znieczulenie podpajęczynówkowe wykonuje się poprzez wprowadzenie cienkiej igły do przestrzeni podpajęczynówkowej i podanie środka znieczulającego do płynu mózgowo-rdzeniowego. Charakteryzuje się szybkim początkiem działania i dobrą jakością blokady czuciowej i ruchowej. Znieczulenie zewnątrzoponowe polega na wprowadzeniu cewnika do przestrzeni zewnątrzoponowej, co umożliwia wielokrotne lub ciągłe podawanie leku, zapewniając dłuższy czas działania.
Wskazania do znieczulenia neuraksjalnego obejmują zabiegi chirurgiczne w obrębie kończyn dolnych, miednicy, podbrzusza, cesarskie cięcie oraz łagodzenie bólu porodowego. Do względnych przeciwwskazań należą: zaburzenia krzepnięcia, infekcje miejscowe lub ogólnoustrojowe, niestabilność hemodynamiczna oraz brak zgody pacjenta. Możliwe powikłania to hipotensja, ból głowy popunkcyjny, zatrzymanie moczu, uszkodzenie neurologiczne oraz bardzo rzadko krwiak zewnątrzoponowy.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Bóle kręgosłupowe – Diagnostyka i diagnoza
Bóle kręgosłupowe (postdural puncture headache) to powikłanie występujące u 10-40% pacjentów po nakłuciu lędźwiowym lub znieczuleniu rdzeniowym, z częstością około 1% w populacji położniczej. Diagnostyka opiera się na charakterystycznym bólu głowy nasilającym się w pozycji siedzącej lub stojącej i ustępującym w pozycji leżącej, pojawiającym się zwykle w ciągu 24-48 godzin (do 7 dni) po nakłuciu opony twardej. Kluczowe jest wykluczenie innych przyczyn bólu głowy, takich jak migrena, krwiak podtwardówkowy czy zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Wskazaniem do badań obrazowych, głównie MRI, są objawy nietypowe, nasilone, utrzymujące się pomimo leczenia lub obecność objawów neurologicznych. W diagnostyce pomocne mogą być test stołu pochyleniowego oraz test łatkowania krwią (epidural blood patch test). Ciśnienie otwarcia płynu mózgowo-rdzeniowego jest zwykle obniżone (<6 cm H₂O), a badanie płynu może wykazać nieznacznie podwyższone białko i limfocytozę.
badanie kliniczne, ból kręgosłupowy, ból pozycyjny, cysternografia radioizotopowa, fotofobia, idiopatyczne nadciśnienie śródczaszkowe, krwiak podtwardówkowy, malformacja Chiari, mielografia CT, migdałek móżdżku, nakłucie lędźwiowe, neuralgia nerwu trójdzielnego, objaw neurologiczny, objaw oponowy, opona mózgowa, płyn mózgowo-rdzeniowy, przysadka mózgowa, punkcja lędźwiowa, rezonans magnetyczny, stan przedrzucawkowy, sztywność karku, tomografia komputerowa, zaburzenie słuchowe, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, znieczulenie neuraksjalne, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie rdzeniowe, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon chorób i schorzeń
Spastyczna paraplegia dziedziczna – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Spastyczna paraplegia dziedziczna (SPD) to grupa genetycznie heterogennych, neurodegeneracyjnych schorzeń charakteryzujących się postępującą spastycznością i osłabieniem kończyn dolnych, wynikającą z degeneracji górnego neuronu ruchowego w drogach korowo-rdzeniowych. SPD występuje w formach autosomalnie dominującej, recesywnej oraz sprzężonej z chromosomem X, a klinicznie dzieli się na formę „czystą” (spastyczne porażenie z zaburzeniami pęcherza moczowego) oraz „złożoną” z dodatkowymi objawami neurologicznymi lub systemowymi. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, wywiadzie rodzinnym oraz badaniach genetycznych, a różnicowanie obejmuje inne przyczyny paraplegii. Leczenie jest objawowe i obejmuje farmakoterapię (baklofen, tizanidyna, oksybutynina), iniekcje toksyny botulinowej, interwencje chirurgiczne (pompa baklofenowa, rizotomia grzbietowa) oraz regularną fizjoterapię ukierunkowaną na utrzymanie siły mięśniowej, zakresu ruchu i zapobieganie przykurczom.
badanie urodynamiczne, baklofen, cięcie cesarskie, droga korowo-rdzeniowa, dysfunkcja dolnych dróg moczowych, dziedziczenie autosomalne dominujące, dziedziczenie autosomalne recesywne, dziedziczenie sprzężone z chromosomem X, górny neuron ruchowy, mięsień brzuchaty łydki, mięsień płaszczkowaty, odleżyna, oksybutynina, orteza stawu skokowego, paraplegia, pęcherz moczowy, pompa baklofenowa, porażenie spastyczne, przykurcz, selektywna rizotomia grzbietowa, spastyczna paraplegia dziedziczna, spastyczność, środek zwiotczający mięśnie, terapia poznawczo-behawioralna, tizanidyna, toksyna botulinowa, zakażenie układu moczowego, znieczulenie neuraksjalne, znieczulenie zewnątrzoponowe