metabolizm alendronianu

Alendronian sodu to lek z grupy bisfosfonianów stosowany w leczeniu osteoporozy oraz innych schorzeń kości charakteryzujących się zwiększoną resorpcją kostną. Jego metabolizm jest stosunkowo prosty, ponieważ nie podlega on przekształceniom enzymatycznym w organizmie.

Po podaniu doustnym alendronian charakteryzuje się niską biodostępnością (około 0,6-0,7%), która dodatkowo zmniejsza się w obecności pożywienia. Z tego względu zaleca się przyjmowanie leku na czczo, przynajmniej 30 minut przed pierwszym posiłkiem, z pełną szklanką wody. Około 50% wchłoniętej dawki wiąże się szybko z tkanką kostną, szczególnie w miejscach aktywnego obrotu kostnego, a pozostała część jest wydalana w niezmienionej formie przez nerki.

Alendronian nie ulega metabolizmowi wątrobowemu i nie jest substratem, inhibitorem ani induktorem enzymów cytochromu P450. Po wbudowaniu w macierz kostną może pozostawać tam przez wiele lat, stopniowo uwalniając się podczas procesów przebudowy kości. Jego okres półtrwania w kościach szacuje się na ponad 10 lat, co tłumaczy długotrwałe działanie terapeutyczne nawet po zakończeniu aktywnego leczenia.

Ze względu na wydalanie nerkowe, alendronian nie jest zalecany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 35 ml/min). Lek nie wchodzi w istotne interakcje z innymi lekami na poziomie metabolicznym, jednak jego wchłanianie może być zaburzone przez preparaty zawierające wapń, magnez czy glin.