blok przedsionkowo-komorowy całkowity
Blok przedsionkowo-komorowy całkowity (blok AV III stopnia) to zaburzenie przewodzenia impulsów elektrycznych między przedsionkami a komorami serca, charakteryzujące się całkowitym brakiem przewodzenia przez węzeł przedsionkowo-komorowy. W konsekwencji przedsionki i komory pracują niezależnie od siebie, przy czym rytm komór jest zwykle wolniejszy (bradykardia) i kontrolowany przez ośrodek zastępczy położony poniżej miejsca bloku.
Etiologia bloku całkowitego obejmuje chorobę niedokrwienną serca, kardiomiopatie, choroby zapalne, zaburzenia elektrolitowe, działania niepożądane leków (zwłaszcza antyarytmicznych) oraz wady wrodzone. Może też wystąpić jako powikłanie zabiegów kardiochirurgicznych lub ablacji przezskórnej.
Objawy kliniczne zależą od częstości rytmu zastępczego i mogą obejmować zawroty głowy, omdlenia, duszność, zmęczenie lub objawy niewydolności serca. W badaniu EKG obserwuje się całkowity brak zależności między załamkami P a zespołami QRS, przy czym częstość zespołów QRS jest zwykle wolniejsza niż załamków P.
Leczenie bloku całkowitego u pacjentów objawowych lub z niestabilnym hemodynamicznie rytmem zastępczym polega na implantacji stałego rozrusznika serca. W przypadku ostrego bloku całkowitego stosuje się doraźnie leczenie farmakologiczne (atropina, izoproterenol) lub czasową stymulację serca do czasu implantacji rozrusznika stałego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Beto 50 ZK
Stosowanie metoprololu bursztynianu (Beto 50 ZK, 47,5 mg) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z blokiem przedsionkowo-komorowym I stopnia, cukrzycą (zwłaszcza z wahaniami glikemii), guzem chromochłonnym (wymagającym wcześniejszego leczenia alfa-adrenolitykami), ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz u osób po ostrym zawale mięśnia sercowego, gdzie istnieje ryzyko wstrząsu kardiogennego. U chorych z astmą konieczne jest jednoczesne stosowanie beta-2-sympatykomimetyków, a u pacjentów z łuszczycą beta-adrenolityki mogą nasilać objawy choroby. Przed zabiegami chirurgicznymi należy poinformować anestezjologa o terapii metoprololem, gdyż wysokie dawki mogą powodować bradykardię, niedociśnienie i udar mózgu. Beta-adrenolityki mogą również nasilać przebieg wstrząsu anafilaktycznego, co jest istotne u pacjentów z ryzykiem reakcji alergicznych.
alfa-adrenolityk, astma oskrzelowa, beta-2-sympatykomimetyk, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy całkowity, bradykardia, bursztynian metoprololu, choroba zastawkowa serca, dysfunkcja wątroby, guz chromochłonny, guz rdzenia nadnerczy, hipoperfuzja, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia przerostowa zaporowa, łuszczyca, niestabilna dławica piersiowa, niestabilność hemodynamiczna, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, niewydolność serca klasy IV NYHA, obrzęk płuc, operacja kardiochirurgiczna, parametry glikemiczne, reakcja alergiczna, stabilizacja hemodynamiczna, stężenie glukozy we krwi, udar mózgu, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs kardiogenny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy