utrwalona tachykardia komorowa
Utrwalona tachykardia komorowa jest poważną arytmią serca, charakteryzującą się występowaniem trzech lub więcej kolejnych pobudzeń komorowych z częstością powyżej 100/min, utrzymującą się przez co najmniej 30 sekund lub wymagającą wcześniejszego przerwania z powodu niestabilności hemodynamicznej. W odróżnieniu od nieutrwalonej tachykardii komorowej, która ustępuje samoistnie, forma utrwalona stanowi bezpośrednie zagrożenie życia.
Etiologia utrwalonej tachykardii komorowej obejmuje chorobę niedokrwienną serca (szczególnie po przebytym zawale), kardiomiopatię (rozstrzeniową, przerostową, arytmogenną dysplazję prawej komory), wady zastawkowe, zapalenie mięśnia sercowego, zespoły wydłużonego QT, zespół Brugadów oraz zaburzenia elektrolitowe. U pacjentów z prawidłową strukturą serca może występować idiopatyczna tachykardia komorowa z drogi odpływu prawej komory lub o morfologii pęczka lewej odnogi.
Objawy kliniczne zależą od częstości rytmu, funkcji lewej komory oraz obecności chorób współistniejących. Pacjenci mogą odczuwać kołatanie serca, zawroty głowy, duszność, ból w klatce piersiowej, a w skrajnych przypadkach może dojść do omdlenia lub nagłego zatrzymania krążenia. Rozpoznanie opiera się na zapisie EKG, podczas którego widoczne są szerokie zespoły QRS (>120 ms) o morfologii odmiennej od rytmu zatokowego, z dysocjacją przedsionkowo-komorową.
Leczenie utrwalonej tachykardii komorowej wymaga natychmiastowej interwencji. W fazie ostrej stosuje się kardiowersję elektryczną lub farmakoterapię (amiodaron, lidokaina). W profilaktyce nawrotów u pacjentów z chorobą strukturalną serca podstawową metodą jest implantacja kardiowertera-defibrylatora (ICD). Uzupełniająco stosuje się leki antyarytmiczne (amiodaron, sotalol), a u wybranych pacjentów z arytmią nawrotną – ablację podłoża arytmii. Istotna jest również optymalizacja leczenia choroby podstawowej, w tym rewaskularyzacja wieńcowa, gdy przyczyną jest choroba niedokrwienna serca.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia komorowa – Diagnostyka i diagnoza
Tachykardia komorowa (VT) to arytmia charakteryzująca się rytmem komorowym ≥100/min oraz obecnością co najmniej trzech kolejnych poszerzonych zespołów QRS (≥120 ms, często >140 ms przy morfologii RBBB lub >160 ms przy LBBB). Diagnostyka opiera się przede wszystkim na EKG, gdzie kluczowe cechy to szeroki QRS, rozkojarzenie przedsionkowo-komorowe, obecność zespołów fuzyjnych i znaków Josephsona oraz Brugady. Potwierdzenie VT wymaga wykazania, że liczba aktywacji komór przewyższa liczbę aktywacji przedsionków. W diagnostyce różnicowej należy wykluczyć tachykardie nadkomorowe z aberracją przewodzenia, migotanie komór, rytmy z rozruszników oraz przyspieszony rytm idiowentrykularny. W przypadku wątpliwości każdą tachykardię z szerokim QRS należy traktować jako VT, zwłaszcza u pacjentów z chorobą strukturalną serca, gdzie prawdopodobieństwo VT sięga 98%.
ablacja przezskórna, arytmogenna kardiomiopatia prawej komory, badanie elektrofizjologiczne, blok lewej odnogi pęczka Hisa, blok prawej odnogi pęczka Hisa, echokardiografia przezklatkowa, echokardiografia przezprzełykowa, EKG, holter EKG, idiopatyczna tachykardia komorowa, kardiowerter-defibrylator, koronarografia, migotanie komór, nagłe zatrzymanie krążenia, niestabilność hemodynamiczna, nieutrwalona tachykardia komorowa, próba wysiłkowa, rejestrator zdarzeń, rezonans magnetyczny serca, rozkojarzenie przedsionkowo-komorowe, tachykardia komorowa, tachykardia nadkomorowa, test pochyleniowy, tomografia komputerowa serca, torsade de pointes, utrwalona tachykardia komorowa, wszczepialny rejestrator pętlowy, zaburzenia elektrolitowe, zawał mięśnia sercowego - Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia komorowa – Epidemiologia
Tachykardia komorowa (VT) oraz migotanie komór (VF) stanowią główne przyczyny nagłej śmierci sercowej, odpowiadając za około 300 000 zgonów rocznie w USA i 53 przypadki na 100 000 populacji w badaniach prospektywnych. VT jest silnie powiązana z chorobą wieńcową, występując u około 15% pacjentów z tym schorzeniem, a częstość arytmii komorowych w tej grupie wynosi około 69 000 na 100 000 mężczyzn i 68 000 na 100 000 kobiet. W ostrej fazie zawału mięśnia sercowego arytmie komorowe pojawiają się u 5-10% pacjentów, a utrwalona VT występuje u 1-5%, z tendencją spadkową dzięki postępom terapeutycznym. Częstość VT u osób z nadciśnieniem, chorobą zastawkową lub kardiomiopatią bez choroby wieńcowej wynosi około 54 000 na 100 000 mężczyzn i 55 000 na 100 000 kobiet, natomiast u osób bez chorób sercowo-naczyniowych jest niższa (około 31 000 na 100 000 mężczyzn i 30 000 na 100 000 kobiet). Idiopatyczna tachykardia komorowa jest rzadsza, z częstością około 15 na 100 100 osób, a jej rozpoznanie wzrosło dzięki lepszej diagnostyce i świadomości klinicznej. Występują istotne różnice płciowe w epidemiologii i etiologii arytmii komorowych, z wyższą częstością VT u mężczyzn z chorobą wieńcową oraz dominacją kardiomiopatii niedokrwiennej u mężczyzn i nie-niedokrwiennej u kobiet.
ablacja cewnikowa, arytmia komorowa, blizna pozawałowa, choroba wieńcowa, choroba zastawkowa serca, dysfunkcja komór, dysfunkcja nerek, dysfunkcja wątroby, idiopatyczna tachykardia komorowa, implantacja kardiowertera-defibrylatora, kanałopatia, kardiomiopatia, kardiomiopatia nie-niedokrwienna, kardiomiopatia niedokrwienna, katecholaminergiczna polimorficzna tachykardia komorowa, migotanie komór, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć sercowa, niewydolność serca, obniżona frakcja wyrzutowa, obturacyjny bezdech senny, ostra niewydolność nerek, ostry zawał mięśnia sercowego, ostry zespół wieńcowy, polimorficzna tachykardia komorowa, przedwczesne pobudzenie komorowe, strukturalna choroba serca, substrat arytmogenny, tachyarytmia komorowa, tachykardia komorowa, utrwalona tachykardia komorowa, wstrząs kardiogenny, zaburzenie elektrolitowe, zachłystowe zapalenie płuc, zatrzymanie krążenia, zespół Brugadów, zespół długiego QT, zespół krótkiego QT, zespół wczesnej repolaryzacji - Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia komorowa – Leczenie
Tachykardia komorowa (VT) definiowana jest jako co najmniej trzy kolejne pobudzenia komorowe z częstością >100/min, a utrwalona VT (>30 s lub powodująca niestabilność hemodynamiczną) wymaga pilnej interwencji. Leczenie zależy od stanu hemodynamicznego i typu VT: niestabilna VT wymaga zsynchronizowanej kardiowersji elektrycznej (100 J dla defibrylatorów jednofazowych) lub defibrylacji w przypadku VT bez tętna, z podaniem amiodaronu 300 mg i adrenaliny 1 mg po trzecim wyładowaniu. Stabilna VT może być leczona dożylnymi lekami antyarytmicznymi (amiodaron, prokainamid, sotalol, lidokaina) lub kardiowersją po sedacji. W VT idiopatycznej pierwszym wyborem są beta-blokery lub antagoniści wapnia. W przypadku VT związanej z niedokrwieniem konieczna jest szybka rewaskularyzacja. Leki antyarytmiczne, takie jak amiodaron (300 mg bolus, następnie 900 mg/24h), lidokaina (1-1,5 mg/kg i.v.), prokainamid, sotalol oraz siarczan magnezu (2 g i.v. w torsade de pointes), stanowią podstawę terapii doraźnej i długoterminowej.
ablacja epikardialna, ablacja przezkateterowa, amiodaron, antagonista aldosteronu, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, beta-bloker, blokada zwoju gwiaździstego, burza elektryczna, defibrylacja, denerwacja współczulna, dysfunkcja lewej komory, egzosom, frakcja wyrzutowa, idiopatyczna tachykardia komorowa, inhibitor ACE, kardiomiopatia niedokrwienna, kardiowersja elektryczna, katecholaminergiczna polimorficzna tachykardia komorowa, koronarografia, lek antyarytmiczny, lidokaina, monomorficzna tachykardia komorowa, nagła śmierć sercowa, niedokrwienie mięśnia sercowego, niestabilność hemodynamiczna, niewydolność serca, prokainamid, radiochirurgia stereotaktyczna, rewaskularyzacja, siarczan magnezu, sotalol, stymulacja antyarytmiczna, tachykardia komorowa, tachykardia komorowa bez tętna, terapia komórkowa, torsade de pointes, utrwalona tachykardia komorowa, wszczepialny kardiowerter-defibrylator, zespół długiego QT - Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia komorowa – Objawy
Tachykardia komorowa (VT) to arytmia charakteryzująca się co najmniej trzema następującymi po sobie pobudzeniami komorowymi z częstością powyżej 100 uderzeń na minutę, zwykle w zakresie 120-200/min. Wyróżnia się utrwaloną VT (>30 sekund lub powodującą niestabilność hemodynamiczną) oraz nieutrwaloną VT (<30 sekund, bez niestabilności). Objawy są zróżnicowane i zależą od częstości rytmu, czasu trwania epizodu oraz obecności choroby podstawowej serca. Najczęstsze symptomy to palpitacje (57%), zawroty głowy (15% silne, 35% łagodne), duszność (25%) i ból w klatce piersiowej (27%). Utrwalona VT może prowadzić do omdleń (15%), spadku ciśnienia tętniczego, zatrzymania krążenia i nagłej śmierci sercowej. U dzieci objawy mogą być mniej specyficzne, np. duszność czy zmniejszony apetyt.
ablacja przezskórna, arytmia, choroba niedokrwienna serca, frakcja wyrzutowa, idiopatyczna tachykardia komorowa, kardiomiopatia niedokrwienna, kardiowerter-defibrylator, katecholaminergiczna polimorficzna tachykardia komorowa, kołatanie serca, lek antyarytmiczny, migotanie komór, nagła śmierć sercowa, niedokrwienie mózgu, niestabilność hemodynamiczna, nieutrwalona tachykardia komorowa, niewydolność serca, omdlenie, palpitacje, polimorficzna tachykardia komorowa, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, spadek ciśnienia tętniczego, stan przedomdleniowy, strukturalna choroba serca, tachykardia komorowa, utrwalona tachykardia komorowa, zatrzymanie krążenia, zespół wydłużonego QT