Przedawkowanie – Isoptin 80 80 mg

Przedawkowanie
Isoptin 80 80 mg

Przedawkowanie werapamilu chlorowodorku, substancji czynnej leku Isoptin, prowadzi do poważnych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego, metabolicznego oraz ośrodkowego układu nerwowego, zagrażających życiu pacjenta. Charakterystyczne objawy to niedociśnienie tętnicze (znaczne obniżenie ciśnienia krwi), rzadkoskurcz (poniżej 60 uderzeń/min), zaburzenia przewodzenia (od bloku I° do całkowitego bloku przedsionkowo-komorowego), zatrzymanie akcji węzła zatokowego, hiperglikemia, osłupienie, kwasica metaboliczna oraz zespół ostrej niewydolności oddechowej. Mechanizmy tych objawów wynikają z blokady kanałów wapniowych, co prowadzi do zmniejszenia kurczliwości mięśnia sercowego, rozszerzenia naczyń obwodowych oraz zaburzeń automatyzmu i przewodnictwa sercowego. W skrajnych przypadkach dochodzi do zapaści krążeniowej, całkowitego bloku przedsionkowo-komorowego, zatrzymania krążenia i niewydolności oddechowej.

Pobierz ChPL PDF Isoptin 80 – Tabletki powlekane – 80 mg

Przedawkowanie leku

Objawy kliniczne przedawkowania
Postępowanie w przedawkowaniu
Ograniczenia eliminacji leku
Zagrożenia życia w przedawkowaniu
Kolejne rozdziały

Wskazania

Substancja czynna

werapamil

Kategoria leku

Przedawkowanie leku

Przedawkowanie werapamilu chlorowodorku zawartego w produkcie leczniczym Isoptin stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia i życia pacjenta. Kliniczne konsekwencje przedawkowania manifestują się głównie w obrębie układu sercowo-naczyniowego, metabolicznego oraz ośrodkowego układu nerwowego, prowadząc w skrajnych przypadkach do zgonów.¹

Objawy kliniczne przedawkowania

Przedawkowanie werapamilu chlorowodorku charakteryzuje się wystąpieniem szeregu objawów, które wynikają z jego działania blokującego kanały wapniowe, co wpływa na przewodnictwo i kurczliwość mięśnia sercowego oraz napięcie naczyń obwodowych. Do najważniejszych objawów przedawkowania należą zaburzenia hemodynamiczne i elektrofizjologiczne w układzie krążenia.²

Objaw przedawkowania	Opis	Mechanizm	Stopień nasilenia
Niedociśnienie tętnicze	Znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego krwi	Rozszerzenie naczyń obwodowych i zmniejszenie kurczliwości mięśnia sercowego	Od umiarkowanego do ciężkiego, zagrażającego życiu wstrząsu
Rzadkoskurcz	Zwolnienie akcji serca poniżej 60 uderzeń/min	Hamowanie automatyzmu węzła zatokowego	Od łagodnego do ciężkiego, mogącego prowadzić do asystolii
Zaburzenia przewodzenia	Zwolnienie przewodnictwa aż do bloku przedsionkowo-komorowego wysokiego stopnia	Hamowanie przewodzenia w węźle przedsionkowo-komorowym	Od bloku I° do całkowitego bloku przedsionkowo-komorowego
Zatrzymanie akcji węzła zatokowego	Brak generowania impulsów z węzła zatokowego	Całkowite zahamowanie automatyzmu węzła zatokowego	Ciężkie, zagrażające życiu
Hiperglikemia	Podwyższone stężenie glukozy we krwi	Zaburzenie wydzielania insuliny zależnego od jonów wapnia	Zazwyczaj umiarkowane
Osłupienie (stupor)	Stan znacznego ograniczenia świadomości i reakcji na bodźce	Zaburzenia krążenia mózgowego w wyniku niedociśnienia	Od umiarkowanego do ciężkiego
Kwasica metaboliczna	Obniżenie pH krwi z powodu gromadzenia się kwasów	Hipoperfuzja tkankowa i metabolizm beztlenowy	Umiarkowane do ciężkiego
Zespół ostrej niewydolności oddechowej	Ciężka dysfunkcja wymiany gazowej w płucach	Wieloczynnikowy, w tym zaburzenia hemodynamiczne	Ciężki, zagrażający życiu

Postępowanie w przedawkowaniu

Leczenie przedawkowania werapamilu chlorowodorku wymaga natychmiastowego wdrożenia działań mających na celu podtrzymanie funkcji życiowych i przeciwdziałanie specyficznym skutkom toksycznym leku. Dobór metod terapeutycznych powinien być indywidualnie dostosowany do stanu klinicznego pacjenta oraz nasilenia objawów.³

Strategia postępowania terapeutycznego obejmuje następujące elementy:

Dekontaminacja przewodu pokarmowego – w przypadku niedawnego przyjęcia leku doustnie
Farmakoterapia celowana – antagonizowanie działania werapamilu:
- Stymulacja β-adrenergiczna – stosowanie agonistów receptorów β-adrenergicznych (np. izoproterenolu chlorowodorek) w celu zwiększenia kurczliwości mięśnia sercowego i częstości akcji serca⁴
- Parenteralne podanie preparatów wapnia (chlorek wapnia) – dostarczenie jonów wapnia przezwyciężających blokadę kanałów wapniowych⁵
Leczenie niedociśnienia tętniczego – zastosowanie leków wazopresyjnych w przypadku istotnego klinicznie spadku ciśnienia⁶
Leczenie zaburzeń przewodzenia – elektrostymulacja serca w przypadku bloku przedsionkowo-komorowego wyższego stopnia⁷
Postępowanie w asystolii – wdrożenie standardowego protokołu resuscytacji krążeniowo-oddechowej, w tym stymulacja β-adrenergiczna i podanie leków wazopresyjnych⁸

Ograniczenia eliminacji leku

Istotną informacją w kontekście przedawkowania werapamilu jest fakt, że hemodializa nie jest skuteczną metodą eliminacji tego leku z organizmu. Wynika to z właściwości farmakokinetycznych werapamilu, w tym wysokiego stopnia wiązania z białkami osocza i dużej objętości dystrybucji.⁹ W związku z tym, leczenie przedawkowania musi opierać się przede wszystkim na farmakologicznej neutralizacji działania leku i leczeniu objawowym.

Zagrożenia życia w przedawkowaniu

Przedawkowanie werapamilu chlorowodorku może prowadzić do poważnych powikłań klinicznych, włącznie ze zgonem pacjenta.¹⁰ Główne mechanizmy zagrażające życiu to:

Zapaść krążeniowa – w wyniku głębokiego niedociśnienia i zmniejszonej kurczliwości mięśnia sercowego
Blok przedsionkowo-komorowy całkowity – prowadzący do bradykardii i asystolii
Zatrzymanie krążenia – jako konsekwencja asystolii lub migotania komór
Zespół ostrej niewydolności oddechowej – prowadzący do hipoksemii i niewydolności oddechowej¹¹

Z uwagi na poważne konsekwencje przedawkowania, pacjenci z podejrzeniem przyjęcia nadmiernej dawki werapamilu chlorowodorku powinni być hospitalizowani w warunkach umożliwiających intensywne monitorowanie parametrów życiowych i wdrożenie natychmiastowej interwencji terapeutycznej.

Kolejne rozdziały

Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.

Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.