trzepotanie przedsionków
Wskazanie

Trzepotanie przedsionków to zaburzenie rytmu serca charakteryzujące się szybką, regularną akcją przedsionków z częstością 250-350 impulsów na minutę. Jest to druga co do częstości występowania tachyarytmia nadkomorowa po migotaniu przedsionków. Trzepotanie przedsionków może występować jako izolowane zaburzenie lub współistnieć z innymi chorobami serca, takimi jak choroba wieńcowa, wady zastawkowe, niewydolność serca czy kardiomiopatia.

W leczeniu trzepotania przedsionków stosuje się strategię kontroli rytmu (przywrócenie rytmu zatokowego) lub kontroli częstości (zwolnienie częstości komór). W kontroli rytmu skuteczna jest kardiowersja elektryczna oraz leki antyarytmiczne, takie jak propafenon (Polfenon), amiodaron (Opacorden, Amiokordin), sotalol (Biosotal, Sotahexal) czy flekainid (Tambocor). W kontroli częstości wykorzystuje się beta-blokery (metoprolol – Metocard, Betaloc; bisoprolol – Concor, Bisocard), blokery kanału wapniowego (werapamil – Isoptin, Staveran; diltiazem – Dilzem, Oxycardil) oraz digoksynę (Digoxin).

Ważnym elementem terapii jest profilaktyka powikłań zakrzepowo-zatorowych przy użyciu doustnych antykoagulantów. Stosuje się antagonistów witaminy K (warfaryna – Warfin, acenokumarol – Sintrom) lub doustne antykoagulanty niebędące antagonistami witaminy K (dabigatran – Pradaxa, riwaroksaban – Xarelto, apiksaban – Eliquis, edoksaban – Lixiana). Wybór leku przeciwkrzepliwego zależy od indywidualnego ryzyka powikłań zakrzepowo-zatorowych ocenianego skalą CHA₂DS₂-VASc oraz ryzyka krwawienia.

Definitywnym leczeniem, szczególnie w przypadku typowego trzepotania przedsionków, jest ablacja przezskórna, polegająca na wytworzeniu linii bloku przewodzenia w cieśni trójdzielno-żylnej. Procedura ta cechuje się wysoką skutecznością (około 90%) i niskim ryzykiem nawrotu arytmii.

Największe trudności w leczeniu trzepotania przedsionków obejmują utrzymanie długoterminowej kontroli rytmu, gdyż u części pacjentów dochodzi do nawrotów arytmii mimo leczenia farmakologicznego czy ablacji. Problemem jest również właściwe prowadzenie antykoagulacji, balansując między ryzykiem powikłań zakrzepowo-zatorowych a ryzykiem krwawienia. Wyzwaniem pozostaje także identyfikacja i odpowiednie leczenie chorób współistniejących, które mogą predysponować do nawrotów arytmii. Dodatkowo, u pacjentów z nietypowym trzepotaniem przedsionków (szczególnie pozawałowym lub po operacjach kardiochirurgicznych) skuteczność ablacji jest niższa niż w przypadku typowego trzepotania.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl