tachyarytmia nadkomorowa
Wskazanie

Tachyarytmia nadkomorowa to grupa zaburzeń rytmu serca pochodzących z przedsionków lub węzła przedsionkowo-komorowego, charakteryzująca się przyspieszonym rytmem serca (powyżej 100 uderzeń na minutę). Obejmuje takie jednostki jak: częstoskurcz przedsionkowy, trzepotanie przedsionków, migotanie przedsionków oraz częstoskurcz węzłowy. Tachyarytmie nadkomorowe występują zarówno u osób z chorobami serca, jak i u osób zdrowych, w tym również u dzieci i młodzieży.

Objawy tachyarytmii nadkomorowych obejmują kołatanie serca, zawroty głowy, duszność, uczucie osłabienia, a w niektórych przypadkach omdlenia. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu EKG oraz badaniach dodatkowych, takich jak badanie holterowskie, próba wysiłkowa czy badanie elektrofizjologiczne serca.

W leczeniu tachyarytmii nadkomorowych stosuje się leki przeciwarytmiczne, wśród których najczęściej używane w Polsce to: beta-blokery (np. Betaloc, Bisocard, Concor), blokery kanałów wapniowych (np. Dilzem, Isoptin, Verapamil), leki antyarytmiczne klasy I (np. Propafenon, Rytmonorm) oraz klasy III (np. Amiodaron, Cordarone, Opacorden). W migotaniu przedsionków często stosuje się także leki przeciwkrzepliwe, takie jak Pradaxa, Xarelto, Eliquis czy Warfin.

Największą trudnością w leczeniu tachyarytmii nadkomorowych jest ich nawrotowy charakter oraz konieczność długotrwałego stosowania leków, które mogą powodować działania niepożądane. Niektóre leki antyarytmiczne, paradoksalnie, mogą wywoływać inne zaburzenia rytmu serca (tzw. efekt proarytmiczny). U pacjentów z napadowymi tachyarytmiami trudne może być również uchwycenie epizodu w badaniu EKG, co utrudnia diagnostykę. W przypadkach opornych na farmakoterapię konieczne może być zastosowanie ablacji przezskórnej, która jest metodą inwazyjną, ale daje szansę na trwałe wyleczenie.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl